KW-2 - Google

KW-2

Z Wikipedii

Skocz do: nawigacji, szukaj
KW-2
Dane podstawowe
Państwo ZSRR ZSRR
Typ pojazdu czołg ciężki
Trakcja gąsienicowa
Załoga 6
Historia
Prototypy 1940
Produkcja 19401941
Wycofanie 1941
Wyprodukowano 196
Dane techniczne
Silnik 1 silnik wysokoprężny, 12-cylindrowy W-2K o mocy 600 KM
Transmisja mechaniczna
Pancerz spawany i częściowo nitowany z płyt walcowanych i elementów odlewanych, grubość: 35 – 110 mm
Długość 6,80 m (całkowita)
6,75 m (kadłuba)
Szerokość 3,32 m
Wysokość 3,28 m
Prześwit 0,43 m
Masa 52 000 kg (bojowa)
Moc jedn. 11,5 KM/t
Nacisk jedn. 0,84 kg/cm²
Osiągi
Prędkość 35 km/h (po drodze)
Zasięg 225 km (po szosie)
150 km (w terenie)
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 haubica M-10S wz. 1940 kal. 152 mm (zapas amunicji – 36 szt.)
3 karabiny maszynowe DT kal. 7,62 mm (zapas amunicji – 3087 szt.)
Użytkownicy
ZSRR

KW-2radziecki czołg ciężki okresu II wojny światowej.

[edytuj] Historia

Czołg KW-2 powstał jako wersja pochodna nowego typu czołgu ciężkiego KW-1, opracowanego w 1939 w Leningradzkich Zakładach Kirowskich (LKZ). Oznaczenie KW otrzymał na cześć ludowego komisarza obrony Klimenta Woroszyłowa. Prototypowy czołg KW-1 testowany był bojowo w wojnie radziecko-fińskiej (wojnie zimowej), w walkach na Przesmyku Karelskim w grudniu 1939. Okazało się jednak, że stanowiąca uzbrojenie czołgu armata L-11 kalibru 76,2 mm była niewystarczająca do niszczenia drewnianych i żelazobetonowych schronów i umocnień fińskich. Zakłady LKZ otrzymały w szybkim tempie polecenie opracowania wersji czołgu KW z armatą większego kalibru. Zdecydowano się na bezprecedensowe posunięcie w postaci zamontowania w czołgu w obrotowej wieży zmodyfikowanej haubicy M-10S kaliber 152 mm, rozwiniętej z haubicy holowanej wz.1938.

Nowy wariant czołgu odróżniał się od standardowego KW wysoką wieżą o dużych rozmiarach, mieszczącą nowe uzbrojenie. Opracowano go w szybkim tempie już w końcu stycznia. Czołg ten z racji potężnego uzbrojenia nazwany były nieoficjalnie "drednot". Próby czołgu i uzbrojenia wypadły pomyślnie i zdecydowano o budowie kilku sztuk serii informacyjnej czołgów "KW z dużą wieżą", jak wówczas był jeszcze oznaczany.

Dwa lub trzy czołgi serii informacyjnej zostały wysłane od razu w marcu, bez przeprowadzenia prób państwowych, na front kończącej się wojny z Finlandią. Ich uzbrojenie pokazało tam swoją wartość w walce z umocnieniami, a pancerz czołgu udowodnił praktyczną nieprzebijalność przez większość dział. Po zakończeniu wojny, 28 maja 1940 Rada Komisarzy Ludowych podjęła uchwałę o produkcji czołgów KW-1 i KW-2. Dopiero wówczas przeprowadzono próby państwowe czołgów. Mimo wad mechanicznych, czołg został skierowany do produkcji seryjnej.

Czołgi KW-2 zasadniczej serii produkcyjnej odróżniały się od prototypów i czołgów pierwszej serii konstrukcją wieży: w pierwszej serii miała ona skośną przednią ścianę, w zasadniczej serii wszystkie ściany wieży były prostopadłe. Do ataku Niemiec na ZSRR (22 czerwca 1941) zbudowano 200 czołgów KW-2 (wg innych danych 202 lub 232).

[edytuj] Służba

Seryjne KW-2 zaczęły wchodzić na uzbrojenie Armii Czerwonej pod koniec 1940. Z powodu niewielkiej liczby, używane były najczęściej w dowództwach korpusów zmechanizowanych. Czołgi te spełniały rolę czołgów wsparcia, analogiczną do nie używanych jeszcze wówczas ciężkich dział samobieżnych (w odróżnieniu od dział samobieżnych, były całkowicie opancerzone i miały obrotową wieżę).

Czołgi te trapione były przez usterki większości modeli KW, czyli niską prędkość i małą trwałość oraz awaryjność podzespołów przeniesienia napędu i zawieszenia. Zwłaszcza słabym elementem była niedopracowana skrzynia biegów. Usterki te były jeszcze bardziej dotkliwe, niż w KW-1 z uwagi na większą masę czołgu. Poza tym prędkość obrotu wieży i naprowadzania uzbrojenia była niewielka. Występowały też trudności z obrotem ciężkiej wieży.

Atutem czołgu było jednak potężne działo, strzelające pociskami o masie 40-52 kg, przeciwpancernymi, przeciwbetonowymi i odłamkowo-burzącymi. Trafienie pociskiem 152 mm niszczyło każdy niemiecki czołg tego okresu. Ponadto, pancerz KW-2, podobnie jak KW-1, sprawiał niemieckim działom duże trudności. Czołg był praktycznie niewrażliwy na ostrzał z dział kalibrów 37 mm i 50 mm oraz krótkolufowych 75 mm, do czasu wprowadzenia przez Niemców nowszej amunicji. Jedynym działem, które mogło w miarę skutecznie zwalczać czołgi KW była armata przeciwlotnicza 8,8 cm Flak 18. Niemniej jednak, wielka ilość czołgów KW-2 została stracona przez Rosjan w ciągu początkowych kilku miesięcy wojny niemiecko-radzieckiej. Było to w dużej mierze skutkiem nieumiejętnego wykorzystania broni pancernej w walce lub usterek czołgów, połączonych z trudnością lub niemożnością ewakuacji uszkodzonych czołgów, lub nawet porzucania czołgów. Mimo to, pojedyncze czołgi tego typu potrafiły być trudnym przeciwnikiem dla przeważającego liczebnie przeciwnika. W 1942 już tylko niewielka liczba czołgów KW-2 służyła na froncie, po czym typ ten zniknął z linii.

[edytuj] Opis

Czołg konstrukcji klasycznej: z przodu kadłuba przedział kierowania, w środku przedział bojowy, z tyłu przedział silnikowy i za nim transmisyjny. Nad przedziałem bojowym obrotowa wieża. Kadłub spawany z pancernych płyt walcowanych i giętych, wieża spawana z płyt walcowanych.

Załoga: 6 ludzi (kierowca i strzelec-radiotelegrafista w przedziale kierowania, dowódca, celowniczy i dwóch amunicyjnych w wieży).

Silnik diesla W-2K, widlasty, 12 cylindrowy, o mocy nominalnej 550 KM, maksymalnej 600 KM, chłodzony cieczą. Skrzynia biegów: 5 biegów do przodu i 1 do tyłu, bez synchronizacji. Sprzęgła boczne, planetarne przekładnie boczne, zębate koła napędowe z tyłu kadłuba. Zawieszenie czołgu: sześć podwójnych kół jezdnych po każdej stronie, zwieszonych na wahaczach wleczonych, amortyzowanych wałkami skrętnymi. Koła jezdne z wewnętrzną amortyzacją. Koła napinające z przodu kadłuba. Po każdej stronie 3 koła podtrzymujące gąsienice. Metalowe gąsienice szerokości 700 mm.

Uzbrojenie: armata czołgowa M-10S wz.1940 (adaptowana z haubicy). Kąt ostrzału w płaszczyźnie poziomej 360°, w płaszczyźnie pionowej 15° do +12°. Prędkość początkowa pocisku 436-530 m/s (zależnie od rodzaju). Dodatkowe uzbrojenie: 3 karabiny maszynowe DT kaliber 7,62mm: jeden sprzężony z armatą, jeden ruchomy w przedniej płycie kadłuba po lewej stronie, obsługiwany przez strzelca i jeden ruchomy w tylnej ścianie wieży. Zapas amunicji: 36 nabojów do działa i 2407-3087 nabojów do km.



Gruzini: Rosja bombarduje cywilny port
Rosyjskie bomby spadają na cywilny port Poti, alarmują Gruzini. Jednocześnie Tbilisi poinformowało, że po zaciętych walkach gruzińska armia zajęła stolicę Osetii Południowej, Cchinwali. To nieprawda, odpowiadają Osetyjczycy i twierdzą, że to oni kontrolują swoją stolicę.
USA do Rosji: wycofajcie się!
Rosja powinna zaprzestać ataków na Gruzję i wycofać się z jej terytorium, oświadczyła amerykańska sekretarz stanu Condoleezza Rice. Tymczasem dyplomacja NATO pracuje pełną parą, by zapobiec dalszym walkom w Osetii Południowej. Ale o wojskowym zaangażowaniu Sojuszu nie ma mowy.
Podpalił się w proteście przeciwko polityce Chin
8 sierpnia w Dniu Solidarności z Tybetem, na całym świecie odbyły się antychińskie demonstracje. Do tragicznego zdarzenia doszło w Turcji, gdzie przed chińską ambasadą jeden z protestujących oblał się benzyną i podpalił.
Prezydent i MSZ jednym głosem o Gruzji
Polska uważa, że naruszenie integralności Gruzji jest niedopuszczalne - wynika z oświadczeń wydanych przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego i MSZ. Do Gruzji nie pojedzie jedna na razie żaden wysłannik Polski. Chciał jechać szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego Władysław Stasiak, ale, jak ustaliło tvn24.pl, MSZ odradziło mu wyjazd.
Siódma ofiara katastrofy polskiego pociągu
Siedem osób nie żyje, a 67 jest rannych, w tym 13 ciężko - to obecny bilans katastrofy kolejowej w Czechach. Przed południem, w miejscowości Studenka na pociąg relacji Kraków-Praga runął wiadukt. 11 podróżujących pociągiem Polaków trafiło do szpitala.
Linki: Strona gwna