Karl Friedrich Schinkel - Google

Karl Friedrich Schinkel

Z Wikipedii

Skocz do: nawigacji, szukaj
Karl Friedrich Schinkel
Karl Friedrich Schinkel

Karl Friedrich Schinkel (ur. 13 marca 1781 w Neuruppin, zm. 9 października 1841 w Berlinie) - niemiecki architekt i malarz, jeden z wybitniejszych twórców okresu klasycyzmu w Prusach.

[edytuj] Życiorys

Urodzony w Neuruppin (Brandenburgia) w rodzinie urzędnika kuratorium szkolnego. W wieku sześciu lat stracił ojca. Podjął studia w berlińskiej Akademii Budownictwa pod kierunkiem Friedricha Gillyego, z którym rychło się zaprzyjaźnił. Po opuszczeniu Akademii (nie ukończył studiów) Schinkel wyjechał (1803) w podróż studyjną do Francji i Włoch, podczas której, w Rzymie, spotkał się z Aleksandrem Humboldtem. Po powrocie do Berlina (1805) zarabiał na życie jako malarz. Jednak gdy w 1810 zapoznał się z dziełami Caspara Davida Friedricha eksponowanymi na wystawie w Berlinie, zrezygnował z kariery malarskiej i poświęcił się w całości architekturze.

W 1810, dzięki protekcji Humboldta, Schinkel uzyskał nominację na stanowisko radcy budowlanego rządu pruskiego, a w 1820 został mianowany członkiem Akademii Sztuk w Berlinie. W 1830 Schinkel objął dyrekcję berlińskiego urzędu budowlanego, a w 1838 powierzono mu stanowisko dyrektora generalnego pruskiego urzędu budownictwa.

W 1809 wziął ślub z Susanne Berger, córką szczecińskiego kupca.

Schinkel zaprojektował wiele budowli, zarówno w samym Berlinie, jak i na całym terenie Prus. Niektóre z jego projektów weszły do europejskiego kanonu architektury neoklasycystycznej. Dla kontrastu z kojarzonym z niedawnymi francuskimi okupantami stylem empire, projekty Schinkla nawiązywały raczej do architektury greckiej niż rzymskiej. Architekt uważany jest za jednego z protagonistów nurtu określanego terminem Greek Revival.

Najważniejsze realizacje Schinkla w Berlinie to odwach straży królewskiej (Neue Königs Wache) z 1818, budynek teatru (Neues Schauspielhaus przy Gendarmenmarkt) zbudowany w latach 1819 – 1821, Akademię Marynarki Wojennej przy Unter den Linden, gmach muzeum (Alte Museum na Wyspie Muzealnej) 1823 – 1830. Uwieńczeniem berlińskiej działalności Schinkla jest nieistniejący od dawna budynek Akademii Budownictwa (Bauakademie) zbudowany 1832 – 1835. Od 2005 roku trwają prace rekonstrukcyjne wspaniałego gmachu przy Lustgarten.

Zleceniodawcami Schinkla była także pruska rodzina królewska, dla której przebudował pałac w Mysłakowicach, pałac Charlottenhof w Poczdamie i Charlottenburgu (Nowy Pawilon). Był współtwórcą projektu poczdamskiego zamku Babelsberg.

Architekt chętnie przyjmował zlecenia arystokracji na budowę bądź przebudowę pałaców i zamków. Projektował budowę pałaców w Antoninie, Kwilczu, Owińskach, Samostrzelu i Miłosławiu. Jego szkice wykorzystano przy przebudowie zamku w Kórniku.

Wybudowany w 1832 roku w Wolsztynie Kościół Wniebowstąpienia Pana Jezusa jest dziełem Karla Friedricha Schinkel’a. W kościele co roku w sierpniu (od 1996 roku) rozbrzmiewają dźwięki muzyki organowej w ramach Festiwalu Muzyki Organowej i Kameralnej (pod patronatem marszałka województwa wielkopolskiego).

Według projektów Schinkla zbudowano teatry w Akwizgranie (1822), Hamburgu (1826), odwach staromiejski w Dreźnie a także ratusze w Kołobrzegu i Oławie (przebudowa). Schinkel nie stronił również od budownictwa sakralnego – według jego projektów wybudowano szereg berlińskich kościołów: św. Pawła w dzielnicy Gesundbrunnen, św. Jana na Moabicie, św. Elżbiety przy Invalidenstrasse i kościoła Nazaretanek w dzielnicy Wedding. Jego autorstwa jest również projekt kościołów św. Mikołaja w Poczdamie, św. Marcina w Krzeszowicach, św. Stanisława biskupa w Buku, św. Krzyża w Czaplinku, św. Trójcy w Kwidzynie i ewangelicko-augsburskich w Giżycku, Kątach Wrocławskich oraz Ozimku. Zaprojektowane przez Schinkla kościoły w Lidzbarku Warmińskim i Ornecie są obecnie wykorzystywane jako cerkwie, kościół Św. Antoniego w Braniewie jako świątynia katolicka, a kościół w Dobrym Mieście – jako biblioteka.

Budynek sÄ…du w Raciborzu z roku 1826
Budynek sÄ…du w Raciborzu z roku 1826

Schinkel miał także wkład do teorii architektury, znany jest jako autor dwóch prac (Sammlung architektonischer Entwürfe i Werke der höheren Baukunst) o charakterze teoretycznym, zawierających, między innymi, niezrealizowane, monumentalne projekty architektoniczne – projekt budowy pałacu na ateńskim Akropolu dla króla Grecji Ottona, a także rezydencji carów Rosji w Oriandzie na Krymie.

W Bydgoszczy Schinkel projektował gmach Rejencji (1834 – 1836) a także zaprojektował pałac Jakuba Marcina w pobliskim Ostromecku. W Toruniu zaprojektował koszary obronne przy Bulwarze Filadelfijskim oraz klasycystyczny gmach szpitala wojskowego przy ul. Szumana. Zrealizowana w Poznaniu rozbudowa Biblioteki Raczyńskich nie przetrwała do dziś (wschodnie skrzydlo zostało zburzone w 1945 w trakcie działań wojennych). Schinkel był projektantem pałacu arcybiskupiego w Gnieźnie i dwóch kanonii położonych w jego pobliżu.

Schinkel uważany jest również za pioniera naukowego podejścia do zagadnień konserwacji zabytków. Jako pierwszy postulował wykonywanie inwentaryzacji przed rozpoczęciem prac konserwatorskich. Nadzorował, między innymi, roboty konserwatorskie na zamku w Malborku.

Schinkel jest autorem projektu pomnika feldmarszałka Kutuzowa w Bolesławcu i wnętrza mauzoleum von Prillwitzów w Przelewicach (obecnie na terenie arboretum). Nie stronił również od mniejszych form architektonicznych (studzienka św. Ottona z Bambergu w Pyrzycach), projektowania wnętrz, scenografii teatralnych i biżuterii. Zaprojektował także order Krzyża Żelaznego.

Zamek w Kamieńcu Ząbkowickim (1838) – rezydencja Marianny Orańskiej i Albrechta Hohenzollerna – był ostatnim udokumentowanym projektem schorowanego architekta. W 1840 przeżył poważny wylew, po którym nigdy już nie wstał z łóżka. Choć przypisuje mu się opracowanie przebudowy pałacu w Zatoniu na kilka miesięcy przed śmiercią w 1841, nie mógł być autorem tego projektu, bowiem kiedy właścicielka przystąpiła do przebudowy w 1841, Schinkel przebywał już w wielomiesięcznej śpiączce, z której się nie wybudził. Zmarł w Berlinie.

[edytuj] Linki zewnętrzne


Naukowcy o przyznanych Noblach medycznych
Laureaci tegorocznej nagrody Nobla z fizjologii i medycyny wyrażali zadowolenie i satysfakcję. Natomiast uważany przez niektórych za współodkrywcę wirusa HIV Amerykanin Robert Gallo oświadczył, że jest rozczarowany z powodu pominięcia go przez szwedzkie jury.
"Science": ssaki zagrożone wyginięciem
Co najmniej jedna czwarta wszystkich gatunków ssaków zagrożona wyginięciem - alarmują naukowcy. Specjalną publikację na ten temat zamieszcza najnowszy numer prestiżowego tygodnika "Science".
"Nobel z medycyny jest w pełni zasłużony"
Nobel za odkrycie wirusa HIV dla francuskich badaczy jest w pełni zasłużony - powiedział prof. Piotr Stępień z Instytutu Genetyki i Biotechnologii Uniwersytetu Warszawskiego.
Nobel za odkrycie wirusa HIV
Nagrodę Nobla 2008 w medycynie i fizjologii otrzymali Niemiec Harald zur Hausen za odkrycie wirusa brodawczaka ludzkiego (HPV), wywołującego raka szyjki macicy oraz Francuzi Francoise Barre-Sinoussi i Luc Montagnier za odkrycie ludzkiego wirusa upośledzenia odporności (HIV).
Bezsenne noce poprzedzają nawrót depresji
Bezsenność często jest objawem depresji. Teraz okazuje się, że problemy ze snem mogą też poprzedzać nawrót depresji u starszych osób - informuje pismo "American Journal of Psychiatry".
Linki: Strona g³ówna