Z Wikipedii

Karol I 1839-1914
Książę Rumunii
Władca od 1866 do 1881 poprzednik Aleksander Jan Cuza następca tytuł się przekształcił
Król Rumunii
Władca od 1881 do 1914 poprzednik tytuł sie przekształcił następca Ferdynand I
urodzony 20 kwietnia 1839 w Sigmaringen zmarły 1914 w Sinaia koronowany pochowany
Ojciec Karl Anton von Hohenzollern-Sigmaringen Matka Józefina Badeńska

Karol I, Karl Eitel Friedrich Zephrinus Ludwig von Hohenzollern-Sigmaringen (ur. 20 kwietnia 1839 w Sigmaringen, zm. 27 września lub 10 października 1914 w Sinai) - książę (domnitor) Rumunii w latach 1866-1881 i jej król w latach 1881-1914.

[edytuj] Młodość

Karl urodził się w rodzinie Karla Antona von Hohenzollern-Sigmaringen i Józefiny Badeńskiej. Jego siostrą była Stefania - królowa Portugalii, i Maria Luiza - hrabina Flandrii. Po zdobyciu elementarnego wykształcenia uczęszczał do Szkoły Kadetów w Münster. W 1857 uczęszczał na kursy do Szkoły Artyleryjskiej w Berlinie. Brał udział w wojnie prusko-duńskiej, gdzie uczestniczył w szturmie na cytadele Friederica i Dybbøl. Zdobył tam opinię wzorowego żołnierza. Do roku 1866 był oficerem armii pruskiej.

[edytuj] Zdobycie tronu

Po upadku i ucieczce Aleksandra Jana Cuzy, Rumunia pogrążyła się w chaosie i stanęła przed groźbą rozpadu. Dzięki poparciu Napoleona III (z którym rodzina Karola była w świetnych stosunkach) i pomyślnych rozmowach z rumuńskimi politykami, Karol został wybrany na księcia. Udał się więc incognito pociągiem do Rumunii. Na jej granicy powitał go Ion Brătianu i wspólnie udali się wozem do Bukaresztu (wówczas Rumunia nie posiadała żadnej linii kolejowej). Był tam owacyjnie witany; by zobaczyć nowego władcę na ulice miast wylegały tłumy.

[edytuj] Panowanie

Od razu po przybyciu Karola I, parlament przyjął 29 czerwca 1866r. nową konstytucję. Był to akt bardzo śmiały, stanowiący kolejny istotny krok na rumuńskiej drodze do pełnej niepodległości. Dawała ona możliwość reorganizacji państwa i wyciągnięcia go z anarchii. W 1869 Karol I ożenił się z Elisabeth zu Wied, z którą miał tylko jedno dziecko - córkę Marię, która zmarła w wieku 3 lat. W czasie wojny rosyjsko-tureckiej w latach 1877-1878, Karol I pozwolił na uczestnictwo w niej drużyn rumuńskich i osobiście dowodził połączonymi oddziałami rosyjsko- rumuńskimi w oblężonym przez Turków mieście Pleven (zostało ono obronione). Ten konflikt przyniósł Rumunii międzynarodowe uznanie oraz, przyznaną na konferencji w Berlinie, pełną niepodległość od Turcji.

Od tego czasu Rumunia była królestwem, a Karol I królem, co potwierdziła zmiana konstytucji w 1881. W 1883 podpisał tajny pakt z Trójprzymierzem. W 1913 w czasie II wojny bałkańskiej zaatakował Bułgarię i zdobył na niej południową Dobrudżę. Rok później, gdy wybuchła I wojna światowa, mimo głosu opinii publicznej, nawołującej do stanięcia po stronię Ententy, postanowił dopełnić przynajmniej części warunków traktatu z 1883 i zaatakował Rosję. Jednak jego nagła śmierć 27 września lub 10 października 1914 przerwała te działania, a jego bratanek Ferdynand I, który był następcą Karola I, przeszedł na stronę Trójporozumienia.

Poprzednik Aleksander Jan Cuza

książę Rumunii 1866-1881

Następca tytuł się przekształcił

Poprzednik tytuł dopiero powstał

król Rumunii 1881-1914

Następca Ferdynand I