Karol Szymanowski
Z Wikipedii
Karol Maciej Szymanowski h. Korwin / Ślepowron, (ur. 3 października 1882 we wsi Tymoszówka na Ukrainie, zm. 29 marca 1937 w sanatorium k. Lozanny) – polski kompozytor, pianista, pedagog i krytyk muzyczny.
Wraz z Grzegorzem Fitelbergiem, Ludomirem Różyckim i Apolinarym Szeluto należał do grupy kompozytorów Młodej Polski. Obok Fryderyka Chopina jest uznawany za najwybitniejszego polskiego kompozytora.
Spis treści |
[edytuj] Życiorys
Szymanowski pochodził z polskiej rodziny zamieszkującej na naddnieprzańskiej Ukrainie. Drobne kalectwo (niepełnosprawna noga) ograniczało aktywność młodego Karola.
W wieku siedmiu lat rozpoczął domową edukację, z akcentem położonym na naukę muzyki. Najpierw uczył się pod kierownictwem ojca, a potem, od 1892 Gustawa Neuhausa, lokalnego nauczyciela muzyki, który odkrył u młodego Szymanowskiego zdolności kompozytorskie. W szkole Neuhausa zapoznał się z dorobkiem artystycznym romantyzmu, w szczególności niemieckiego. Następnie studiował w Warszawie u prof. Zygmunta Noskowskiego.
W latach 1903-1905 przebywał w Berlinie, gdzie poznał się z Ryszardem Straussem, który stał się jego mistrzem w nadchodzących latach. Zainspirowany jego muzyką skomponował swe pierwsze symfonie. W 1914 podróżując po Europie, będąc we Francji poznał się z modnym wówczas impresjonizmem, a w szczególności muzyką Claude'a Debussyego, która była kolejną inspiracją twórczą wchodzącego w okres największej płodności twórczej kompozytora.
Okres wojny spędził w rodzinnej wsi Tymoszówce, intensywnie pracując. Skomponował wtedy między innymi III symfonię, I Koncert skrzypcowy i I Kwartet smyczkowy. W czasie rewolucji bolszewickiej rodzina Szymanowskich straciła swój majątek ziemski. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę rodzina przeniosła się do Warszawy, gdzie Karol odniósł pierwsze wielkie sukcesy artystyczne i ostatecznie został pierwszym rektorem Warszawskiego Konserwatorium Muzycznego.
Szymanowski był homoseksualistą [1]. Jednym z jego dzieł, zawierających motywy homoerotyczne, jest opera Król Roger (1918-1924). Tworzył również wiersze. W latach 1917-1919 napisał powieść Efebos, poruszającą wprost tematykę homoseksualizmu. Dedykował ją swojemu kochankowi, 15-letniemu Borisowi Kochno. Boris był tancerzem, pochodzącym z szlacheckiej rosyjskiej rodziny, w późniejszych latach, po wyjeździe do Paryża, był również związany z Sergiuszem Diagilewem oraz Colem Porterem. Powieść spłonęła we wrześniu 1939 r. w mieszkaniu kuzyna kompozytora Jarosława Iwaszkiewicza, który sporządził obszerne streszczenie utworu. Jednak jeden z rozdziałów, podarowany właśnie Kochno (w przekładzie rosyjskim samego Szymanowskiego) ocalał. Ten fragment został wydany w Niemczech[2].
Dostał Złoty Wawrzyn Polskiej Akademii Literatury.
W 1930 Szymanowski cierpiący na gruźlicę na stałe zamieszkał w Willi Atma w Zakopanem skąd kierował Akademią Muzyczną w Warszawie (1930-1932) oraz często wyjeżdżał na leczenie do szwajcarskich sanatoriów. Zmarł w sanatorium w Lozannie w 1937.
Pochowany w Krypcie Zasłużonych na Skałce w Krakowie. Jego serce spłonęło 6 sierpnia 1944 roku w czasie powstania warszawskiego razem z kaplicą Sióstr Sercanek w Kościele św. Krzyża.[3]
Z okazji 125. rocznicy urodzin oraz 70. rocznicy śmierci kompozytora, 16 listopada 2006 sejm RP ogłosił rok 2007 rokiem Karola Szymanowskiego.
[edytuj] Twórczość
W pierwszej fazie swej twórczości Szymanowski wyraźnie pozostawał pod wpływem muzyki romantyzmu, wzorując się na Ryszardzie Straussie i na swym niedoścignionym mistrzu Chopinie. Począwszy od 1914 r. poddał się wpływom impresjonizmu, stając się jednym z najwybitniejszych przedstawicieli modernizmu.
Szymanowski wypracował swój własny bardzo liryczny styl muzyczny oparty na bogatej, innowacyjnej orkiestracji. Wprowadził też do swej muzyki motywy polskiego folkloru, w tym podhalańskiego i kurpiowskiego, na co miały wpływ głównie częste pobyty w Zakopanem.
Na jego dorobek kompozytorski składa się 79 utworów:
- Muzyka wokalna
- pieśni (29)
- muzyka chóralna (6)
- Muzyka instrumentalna
[edytuj] Ważniejsze aranżacje innych kompozytorów
- Grzegorz Fitelberg:
- na orkiestrę symfoniczną: Etiuda b-moll op. 4 nr 3, Nokturn i tarantella op. 28, Pieśń Roksany z opery Król Roger (op. 46), Cztery tańce polskie
- na głos i orkiestrę symfoniczną: Trzy fragmenty z poematów Kasprowicza op. 5, pieśni op. 13 nr 2 i 4, nr 6 z Pieśni miłosnych Hafiza op. 24, Pieśni kurpiowskie op. 58 nr 1, 3, 5, 7, 9.
- Paweł Kochański:
- Roman Padlewski: opracowanie czterech pieśni z op. 58 na skrzypce i fortepian (Suita kurpiowska, 1942)
Przypisy
- ↑ Hubert Kennedy, Karol Szymanowski, His Boy-Love Novel, and the Boy He Loved, Amsterdam 1994
- ↑ Das Gastmahl: Ein Kapitel aus dem verlorenen Roman Ephebos, Verlag Rosa Winkel, tłum. Wolfgang Jöhling, Berlin, 1993, ISBN 3-86149-009-9
- ↑ Jerzy Waldorff, Serce w płomieniach – słowo o Szymanowskim, Warszawa 1998
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Muzeum Karola Szymanowskiego "Atma" w Zakopanem
- Karol Szymanowski w "Atmie", 1934 r., fragment filmu Mariana Wimmera
- Strona internetowa Towarzystwa Muzycznego im. K.Szymanowskiego
| Hildebrand: jestem zszokowany |
|
Jedną z największych niespodzianek ogłaszanej w piątek przez Joachima Loewa 26-osobowej kadry Niemiec na piłkarskie mistrzostwa Europy w Austrii i Szwajcarii był brak w niej bramkarza Valencia CF Timo Hildebranda.
|
| ME: Polacy tuż za podium |
|
Drużyna w składzie Rafał Dobrowolski, Piotr Piątek i Jacek Proć zajęła czwarte miejsce w łuczniczych mistrzostwach Europy we francuskim Vittel w strzelaniu z łuku klasycznego.
|
| Menedżer Milanu: Boruc jest wart tych pieniędzy |
|
Według mediów na Wyspach Brytyjskich, AC Milan zamierza w letnim okienku transferowym sprowadzić na San Siro bramkarza Celticu Glasgow i reprezentacji Polski Artura Boruca.
|
| ITTF Pro Tour: tylko Chińczycy w półfinale |
|
Chińczycy zdominowali turniej tenisistów stołowych z cyklu ITTF Pro Tour w Changchun. W półfinałach Wang Liqin zagra z Ma Linem, a Wang Hao z Ma Longiem.
|
| ME: trzy medale Polaków, kwalifikacja Grzybowskiego |
|
Znakomicie spisały się Marta Walczykiewicz i Sandra Pawelczak w finale konkurencji K-2 na 1000 metrów podczas ME w kajakarstwie klasycznym na włoskim torze Idroscalo.
|