Kodeks Efrema - Google

Kodeks Efrema

Z Wikipedii

Skocz do: nawigacji, szukaj
Kodeks Efrema

Kodeks Efrema
Oznaczenie C
Rodzaj Kodeks majuskułowy
Numer 04
Zawartość 1/9 ST i 2/3 NT
Język grecki
Miejsce przechowywania Francuska Biblioteka Narodowa
Rozmiary 32 na 26 cm
Typ tekstu bizantyjski (ewangelie) aleksandryjski
Kategoria II
Manuskrypty Nowego Testamentu: papirusy, majuskuły, minuskuły, lekcjonarze

Kodeks Efrema (nazwa łacińska: Codex Ephraemi Syri rescriptus) - rękopis Starego i Nowego Testamentu, pisany grecką majuskułą na pergaminie, w klasyfikacji Gregory-Aland oznaczany symbolami C albo 04. Jest palimpsestem.

Spis treści

[edytuj] Treść

Zawiera 1/9 Starego Testamentu (tylko 64 kart) i 2/3 Nowego Testamentu (145 kart). Liczba luk w NT przekracza 80, a dwóch ksiąg – 2 Tes i 2 J – brakuje w całości, Hbr umieszczony za 2 Tes. Karty rękopisu mają rozmiary 32 na 26 cm, na każdej stronie mieści się tylko 1 kolumna tekstu i jest to najstarszy przykład tekstu jednokolumnowego. Kolumna stanowiona jest przez 40-46 linijek. Pisany jest brunatnym atramentem[1].

Mt 16, 2-3 oznakowany jako tekst wątpliwy, posiada dłuższe zakończenie Mk (16, 9-20), Łk 22, 43-44 utracony, J 5, 4 i pericope de adultera (J 7, 53 – 8, 11) opuszczone.

[edytuj] Historia

Tischendorf w 1841

Paleograficznie datowany jest na V wiek. Wyróżniono czterech, pracujących nad nim później korektorów C², CB, C³ i CC. Pierwszy z nich pracował nad nim w Palestynie na początku VI wieku, ostatni natomiast w Konstantynopolu w końcu IX wieku. W wieku XII jego tekst został starty, a na jego miejsce zapisano 38 traktatów Efrema (306-373) w przekładzie na język grecki. Po upadku Konstantynopola, w 1453 roku, kodeks został przewieziony do Florencji, skąd Katarzyna Medycejska sprowadziła go do Francji. W końcu XVII wieku odkryto, że pod zapisanym tekstem znajduje się tekst biblijny. Pierwszej próby odczytania tekstu NT dokonali Richard Bentley i Johann Jakob Wettstein w 1716 roku. Nie odczytano go jednak w całości, a jedynie niektóre jego partie. W latach 1834-1835 poddano go chemicznej obróbce (żelazicyjanek potasu), by dolny tekst stał się bardziej widoczny, wyniki nie były zadowalające, ale widoczność dolnego tekstu nieznacznie się poprawiła. Od października 1840 do stycznia 1843 pracował nad nim Tischendorf i odczytał go w całości. Wkrótce po tym wydał jego tekst[2]. Robert W. Lyon wydał go ponownie w latach 1958-1959. W roku 1956 został sfotografowany w ultrafiolecie i okazało się, że w dalszym ciągu nie wszystkie partie jego tekstu mogą być odczytane[3]. Po Tischendorfie nikt go już nie badał w sposób systematyczny. Kodeks przechowywany jest dziś w Paryżu w Bibliotece Narodowej (Gr. 9)[1].

[edytuj] Znaczenie

Jest jednym z czterech wielkich kodeksów biblijnych, pochodzi z początku V wieku i jest palimpsestem (παλιν ψαω – znów piszę). Pomimo, iż pochodzi z V wieku, jego tekst nie jest tak wartościowy jak wskazywałby na to jego wiek. Tekst eklektyczny czasem aleksandryjski, czasem zachodni, czasem cezarejski. Ewangelie podzielone według systemu Ammoniusza.

[edytuj] Linki wewnętrzne

[edytuj] Linki zewnętrzne

[edytuj] Literatura

  • F.G. Kenyon, Our Bible and the Ancient Manuscripts (4th ed.), London 1939.
  • B.M. Metzger, Manuscripts of the Greek Bible: An Introduction to Palaeography, Oxford University Press, Oxford 1981.
  • K. Aland B. Aland, Der Text des Neuen Testaments, Duetsche Bibelgesellschaft, Stuttgart 1989.

Przypisy

  1. ↑ 1,0 1,1 Kurt Aland, and Barbara Aland, The Text of the New Testament: An Introduction to the Critical Editions and to the Theory and Practice of Modern Textual Criticism, transl. Erroll F. Rhodes, William B. Eerdmans Publishing Company, Grand Rapids, Michigan, 1995, p. 109.
  2. ↑ Przypuszczalnie Tischendorfowi pomogła chemiczna obróbka z 1834 roku.
  3. ↑ Z tego też powodu, co niektórzy sceptycy powątpiewają w jakość roboty Tischendorfa.

Odkryto kolejne groby w Spalonym Mieście
Archeolodzy pracujący w pozostałościach Spalonego Miasta sprzed ponad 5000 lat w południowo-wschodnim Iranie odkryli kolejne starożytne groby - donosi serwis internetowy Press TV.
Mamuty zabiła "diamentowa" kometa?
Na terenie Ameryki Północnej odkryto ślady mikroskopijnych diamentów w warstwach archeologicznych sprzed 13 tys. lat. Zdaniem naukowców, jest to świadectwo uderzenia w Ziemię ciała niebieskiego. Wyniki badań opublikowano na łamach tygodnika "Science".
Naukowcy o dobroczynności kobiet i mężczyzn
Komu dałbyś pieniądze: osobie w potrzebie z najbliższego otoczenia czy z innego kraju? Okazuje się, że jeśli jesteś mężczyzną, chętniej wspomożesz kogoś, kto jest bliżej, o ile w ogóle.
Usto-mysz dla sparaliżowanych
Usto-mysz, nowoczesny interfejs multimedialny, może pomóc osobom o dużym stopniu niepełnosprawności oraz sparaliżowanym w korzystaniu z komputera. Tym samym ułatwi im kontakt z otoczeniem. Autorami usto-myszy są prof. dr hab. inż Andrzej Czyżewski oraz inż. Piotr Dalka z Katedry Systemów Multimedialnych Politechniki Gdańskiej.
Kopalnie zarobią na ziarenkach węgla?
7 mln zł rocznie zarobi dodatkowo kopalnia "Borynia" dzięki innowacyjnej technologii, pozwalającej na odzyskanie i sprzedaż powstających podczas wzbogacania węgla jego mikroskopijnych ziarenek, pojedynczo niewidocznych gołym okiem.
Linki: Strona gwna