Z Wikipedii

Ten artykuł dotyczy gatunku filmu. Zobacz też: Komedia romantyczna - film prod. USA z 2006 roku.

Komedia romantyczna – gatunek filmu o charakterze komediowym, głównie o tematyce miłosnej. Komedia romantyczna ma przeważnie szczęśliwe zakończenie. To połączenie komedii i melodramatu, z obecnością wątku miłosnego, pełną humoru akcją, dowcipnymi dialogami oraz z charakterystyczną parą bohaterów.

Komedia romantyczna cieszyła się wielkim powodzeniem od połowy lat 30. do połowy lat 50. XX w., gdy mistrzami tego gatunku byli Ernst Lubitsch (Sklep na rogu, 1939; Dama w gronostajach, 1948), Frank Capra (Pan z milionami, 1936), George Stevens (Penny Serenade, 1941), George Cukor (Żebro Adama, 1949) czy Billy Wilder (Sabrina, 1954; Miłość po południu, 1957).

Renesans popularności nastąpił w latach 90., spowodowany poniekąd kryzysem kina akcji. Fabuły nowych komedii romantycznych wyraźnie nawiązują do klasycznych wzorców (przypadkowe spotkanie dwojga ludzi, którzy w końcu odkrywają, że są sobie przeznaczeni), toteż nierzadko zdarzają się odpowiedniki f. sprzed lat, np. Masz wiadomość, (1998), N. Ephron – powtórzenie Sklepu na rogu, czy Sabrina (1995), Sydneya Pollacka – bądź nawiązania do pewnej wizji świata, jak we Francuskim pocałunku (1995) Lawrence'a Kasdana.

Można wyróżnić kilka głównych motywów komedii romantycznej:

• wiara w przeznaczenie (Bezsenność w Seattle, 1993; Tylko ty!, 1994; Notting Hill, 1999),
• odkrycie prawdziwego uczucia (Zielona karta, 1990; Masz wiadomość, 1998),
• dojrzewanie do miłości (Cztery wesela i pogrzeb, 1994; Dziewięć miesięcy, 1995),
• utrata najdroższej osoby (Uwierz w ducha, 1990),
• awans Kopciuszka (Pretty Woman, 1990).

O sukcesie komedii romantycznych rozstrzygali aktorzy, przed laty byli to Katharine Hepburn, Spencer Tracy, dziś – Meg Ryan, Tom Hanks, Hugh Grant.

W Polsce niezwykłą popularnością cieszą się komedie romantyczne zrealizowane przez Ryszarda Zatorskiego i Tadeusza Lampkę (MTL Max Film). Od „Nigdy w życiu” (2004), przez „Tylko mnie kochaj” (2006), aż po najnowsze „Dlaczego nie!” (2007). Pierwsze dwa filmy obejrzało w kinach w sumie ponad 3 mln widzów. „Dlaczego nie!”, mimo fatalnych recenzji, zapowiada się na kolejny hit.

[edytuj] Literatura

1. Krzysztof Loska, Encyklopedia kina, Red. Tadeusz Lubelski, Kraków 2003
2. G. Stachówna, Śmiech przez łzy – o filmowej komedii romantycznej, (w:) Wokół kina gatunków, Red. K. Loska, Kraków 2001