Konklawe 1740 - Google

Konklawe 1740

Z Wikipedii

Skocz do: nawigacji, szukaj

Konklawe 18 II – 17 VIII 1740 – najdłuższe konklawe czasów nowożytnych (trwało pół roku). Zakończyło się wyborem papieża Benedykta XIV.

Spis treści

[edytuj] Pontyfikat Klemensa XII

Papież Klemens XII zmarł 6 lutego 1740 roku. W chwili wyboru w 1730 miał on już 78 lat i nie cieszył się dobrym zdrowiem. Jego pontyfikat z założenia miał być zatem przejściowy, trwał jednak prawie 10 lat. Zły stan zdrowia papieża (m. in. 2 lata po wyborze stracił wzrok, przez ostatnie kilkanaście miesięcy życia leżał w łóżku) powodował, że faktyczną władzę w Kościele i na terytoriach papieskich sprawowała wąska grupa jego krewnych i współpracowników, zwł. bratanek papieża Neri Maria Corsini. Jednym z najważniejszych wydarzeń pontyfikatu Klemensa XII było potępienie masonerii.

[edytuj] Lista uczestników konklawe

W chwili śmierci papieża było 68 kardynałów. W konklawe brało udział 53 (w tym 45 Włochów, 4 Francuzów, 3 Niemców i 1 Hiszpan), jednak dwóch z nich (Ottoboni i G. B. Altieri) zmarło w jego trakcie:

  • Giuseppe Firrao (24 września 1731) – kardynał-prezbiter S. Tommaso in Parione; sekretarz stanu Stolicy Apostolskiej; prefekt Św. Kongregacji ds. Biskupów i Zakonów; prefekt Trybunału Apostolskiej Sygnatury Łaski; prefekt Św. Kongregacji ds. Awinionu; prefekt Św. Kongregacji ds. Sanktuarium Loreto
  • Antonio Saverio Gentili (24 września 1731) – kardynał-prezbiter S. Stefano al Monte Celio; prefekt Św. Kongregacji Soboru Trydenckiego; pro-datariusz Jego Świątobliwości
  • Giovanni Antonio Guadagni, O.C.D. (24 września 1731) – kardynał-prezbiter S. Martino ai Monti; wikariusz generalny diecezji rzymskiej; przewodniczący Św. Kongregacji ds. Wizytacji
  • Domenico Riviera (2 marca 1733) – kardynał-prezbiter SS. Quirico e Giulitta; prefekt Św. Kongregacji Dobrego Rządu; protektor Polski
  • Pietro Maria Pieri, O.S.M. (24 marca 1734) – kardynał-prezbiter S. Giovanni a Porta Latina
  • Pierre Guérin de Tencin (23 lutego 1739) – kardynał-prezbiter SS. Nereo ed Achilleo; arcybiskup Embrun; ambasador i protektor Francji wobec Stolicy Apostolskiej
  • Neri Maria Corsini (14 sierpnia 1730) – kardynał-diakon S. Eustachio; prefekt Trybunału Apostolskiej Sygnatury Sprawiedliwości; protektor Portugalii
  • Bartolomeo Ruspoli (2 października 1730) – kardynał-diakon SS. Cosma e Damiano; wielki przeor rzymskiego przeoratu zakonu joannitów
  • Agapito Mosca (1 października 1732) – kardynał-diakon S. Giorgio in Velabro; legat w Ferrarze
  • Giacomo de Lanfredini (24 marca 1734) – kardynał-diakon S. Maria in Portico; prefekt Św. Kongregacji ds. Kościelnych Immunitetów; biskup Osimo e Cingoli
  • Carlo Rezzonico (20 grudnia 1737) – kardynał-diakon S. Nicola in Carcere Tulliano

1 elektor (Ottoboni) został mianowany jeszcze przez Aleksandra VIII, 8 przez Klemensa XI, 1 (Alessandro Albani) przez Innocentego XIII, 16 przez Benedykta XIII, a 27 przez Klemensa XII.

[edytuj] Nieobecni

15 kardynałów (w tym jeden Polak), z czego dwóch zmarło w trakcie sediswakancji:

  • Nuno da Cunha de Attaíde (18 maja 1712) – kardynał-prezbiter S. Anastasia; inkwizytor generalny Portugalskiej Inkwizycji
  • André-Hercule de Fleury (11 września 1726) – kardynał-prezbiter [bez tytułu]; pierwszy minister króla Francji i generalny superintendent Poczty
  • João da Motta e Silva (26 listopada 1727) – kardynał-prezbiter [bez tytułu]; pierwszy sekretarz stanu Królestwa Portugalii
  • Leandro di Porzia, O.S.B.Cas. (30 kwietnia 1728) – kardynał-prezbiter S. Callisto; prefekt Św. Kongregacji Indeksu (zmarł 2 czerwca w Rzymie)

5 mianował Klemens XII, 3 Benedykt XIII, 6 Klemens XI, a 1 jeszcze Aleksander VIII.

[edytuj] Frakcje w kolegium kardynalskim. Kandydaci do tiary

Podstawowa linia podziału w Św. Kolegium przebiegała wg kryterium powiązań z katolickimi monarchami. Byli więc tzw. kardynałowie koron z jednej strony i kardynałowie kurialni, nie mający takich powiązań. Wśród kardynałów koron wyróżniano frakcję francusko-austriacką (liderem Francuzów był kardynał Tencin, Austriaków – kardynał Giudice) oraz hiszpańsko-toskańsko-neapolitańską (lider Troiano Acquaviva d'Aragona). Było to pierwsze konklawe na którym Austria i Francja były sprzymierzeńcami. Z kolei kurialni kardynałowie dzielili się na „starych”, skupionych wokół kardynała Annibale Albani, oraz „młodych”, pod przywództwem kardynała Corsini. Partia Albaniego obejmowała większość kardynałów nominowanych przez poprzedników Klemensa XII (stąd nazwa „starzy”) oraz stronnictwo Gorliwych, sprzeciwiające się świeckim ingerencjom na konklawe. Kardynał Corsini przewodził natomiast grupie nominatów swojego wuja. Na konklawe frakcje te uformowały się w dwa bloki po przywództwem Corsiniego i Albaniego. Corsini sprzymierzył się z obozem francusko-austriackim, a Albani z partią hiszpańską.

Za papabile uważano około 30 kardynałów. Największe szanse wydawali się mieć Ottoboni, Corradini, Ruffo, Aldovrandi, Zondadari, Gotti, Lercari i Firrao.

[edytuj] Przebieg konklawe

Konklawe rozpoczęło się 18 lutego z udziałem zaledwie 32 purpuratów. Na samym początku wysunięto kandydatury dziekana Św. Kolegium Ottoboniego oraz subdziekana Ruffo, forsowanego przez lidera partii hiszpańskiej kardynała Acquaviva. Kardynał Ottoboni jednak zachorował i 25 lutego opuścił konklawe, a cztery dni później zmarł. Kandydatura Ruffo upadła natomiast z powodu sprzeciwu partii austriacko-francuskiej, mimo że początkowo kardynał Giudice był do niej przychylnie nastawiony.

Kardynał Ruffo, subdziekan Św. Kolegium Kardynałów, objął przewodnictwo obradom po śmierci Ottoboniego. W ciągu marca do Rzymu przybywali kolejni kardynałowie, w tym Francuzi de la Tour i Rohan oraz Niemcy Sinzendorf i Kollonitsch, wyposażeni w bardziej szczegółowe instrukcje Wersalu i Wiednia. 12 marca zmarł kardynał-biskup Palestriny Giovanni Battista Altieri.

Przez cały marzec nie pojawiła się ani jedna poważna kandydatura. W początkach kwietnia spore poparcie uzyskał zaproponowany przez Corsiniego nieobecny z powodu choroby kardynał Porzia, prefekt Św. Kongregacji Indeksu. W jednym głosowaniu oddano na niego aż 30 głosów, ostatecznie jednak nie uzbierał wymaganych 2/3.

W maju i czerwcu w dalszym ciągu trwały bezowocne spory. Corsini proponował Spinolę, ale sprzeciwił mu się jego sprzymierzeniec Acquaviva. Następnie Albani forsował Gottiego, ale jego z kolei odrzucili Francuzi. Również kandydatura D'Elci, proponowana przez Corsiniego, nie uzyskała większości. 25 czerwca wydawało się, że osiągnięto porozumienie co do kardynała Firrao i że zostanie on papieżem. Konklawe trwało już ponad 4 miesiące i wszystko przemawiało za jego zakończeniem. Mimo to kandydatura Firrao również upadła.

Na początku lipca nieoczekiwanie trzy główne mocarstwa katolickie (Francja, Austria i Hiszpania) zawarły porozumienie między sobą i z kardynałem Corsinim co do wyboru 72-letniego kardynała Aldovrandi. Jego wybór wydawał się niemal pewny, jednak zdecydowanie przeciwny tej kandydaturze był Albani, który był osobistym wrogiem Aldovrandiego i zdołał uzbierać wystarczającą ilość głosów do blokowania elekcji. Przez blisko 40 dni trwał impas: Aldovrandi regularnie otrzymywał 31 głosów (o trzy mniej niż wymagane 2/3), a pozostałe 20 na ogół oddawano na Lanfrediniego. W pewnym momencie grupa kardynałów związanych z Albanim próbowała forsować jako kompromisowego, „przejściowego” papieża 82-letniego Pier Marcellino Corradini. W kilku głosowaniach otrzymał on 15 głosów, jednak kardynał Troiano Acquaviva d'Aragona w imieniu króla Hiszpanii zgłosił oficjalne weto wobec tej kandydatury. Sam Corradini oświadczył wówczas, że nawet gdyby został wybrany, ze względu na podeszły wiek nie przyjąłby tiary.

Impas został przełamany dopiero w połowie sierpnia, gdy Corsini uznał w końcu bezowocność swych wysiłków na rzecz Aldovrandiego, a kardynałowie Cibo i Acquaviva zaproponowali 65-letniego arcybiskupa Bolonii Prospero Lambertiniego, który, choć od czasu do czasu otrzymywał niewielką liczbę głosów, nie był dotąd na serio brany pod uwagę. Podobno sam Lambertini, poproszony o opinię, miał powiedzieć kardynałom: „jeżeli chcecie świętego, wybierzcie Gottiego; jeżeli chcecie polityka – wybierzcie Aldovrandiego; a jeżeli chcecie po prostu dobrego człowieka – wybierzcie mnie”. Kardynałowie koron oraz Albani poparli Lambertiniego; Corsini początkowo się wahał, ale i on ostatecznie dał się przekonać.

[edytuj] Wybór Benedykta XIV

17 sierpnia 1740, po blisko 6 miesiącach obrad, Prospero Lambertini został wybrany na papieża, otrzymując 50 głosów na 51; tylko on sam zagłosował na Aldovrandiego, choć zgodnie z obyczajem, w sytuacji, gdy wszystko jest już jasne, elekt powinien oddać swój głos na dziekana kolegium kardynalskiego (w tym przypadku na Ruffo). Lambertini przyjął wybór, obierając imię Benedykta XIV, dla upamiętnienia Benedykta XIII, który dał mu purpurę kardynalską. Zastępujący ciężko chorego protodiakona Lorenzo Altieri kardynał Carlo Maria Marini wygłosił do Rzymian formułę Habemus Papam, a 22 sierpnia uroczyście koronował nowego papieża.

Przypisy

  1. ↑ W 1716 archidiecezja lizbońska została podzielona na dwie części: Lizbonę Orientalną (która zachował status archidiecezji) i Okcydentalną (wyniesioną do rangi patriarchatu). Do ich ponownego połączenia doszło w grudniu 1740 [1]

[edytuj] Źródła

Poprzednik
Konklawe 1730		 1740
Benedykt XIV		 Następca
Konklawe 1758

Dzięki Kubicy BMW idzie na całość
Dobry wynik uzyskany przez Roberta Kubicę w Japonii całkowicie zmienił podejście władz BMW Sauber do kwestii rywalizacji o mistrzostwo świata - czytamy w "Przeglądzie Sportowym".
Pomocnik Borussi czeka na polski paszport i marzy o wyeliminowaniu Niemców
Grający w Borussii Dortmund młody piłkarz polskiego pochodzenia, Sebastian Tyrała, w poniedziałek odbierze w konsulacie w Kolonii polski paszport. Od tej pory nic nie będzie stało na przeszkodzie, żeby Tyrała, który odmówił powołania do reprezentacji Niemiec, grał w polskich barwach.
PZPN tylko pozoruje walkę z korupcją...
Minister sportu zgodził się na wycofanie kuratora pod warunkiem, że PZPN zrobi porządek w federacji. Ale działacze PZPN grają mu na nosie. Świetnie widać to po ich stosunku do prezesa Pomorskiego Związku Piłki Nożnej Henryka Klocka - pisze "Przegląd Sportowy".
Wisła przegrała "wojnę" z Empoli
FIFA uznała, że obrońca Wisły Adam Kokoszka, wbrew twierdzeniom krakowskiego klubu, zgodnie z prawem na mocy prawa Webestera podpisał kontrakt z włoskim drugoligowcem Empoli.
Kuszenie Radosława Matusiaka
Nikt w środowisku piłkarskim nie wierzy w informację sprzed kilku miesięcy, że Radosław Matusiak na dobre żegna się z futbolem. Tak zasugerował pod koniec lipca ojciec byłego reprezentanta - Janusz.
Linki: Strona gwna