Konklawe 1958 - Google

Konklawe 1958

Z Wikipedii

Skocz do: nawigacji, szukaj

Konklawe 25-28 X 1958, wybór nowej głowy Kościoła katolickiego po śmierci papieża Piusa XII (zmarł 9 października 1958 roku w Castel Gandolfo), który przez 19 lat zasiadał w Watykanie. Konklawe odbyło się w dniach od 25-28 października 1958 roku w Kaplicy Sykstyńskiej. Kardynałowie na papieża wybrali 77-letniego patriarchę Wenecji Angelo Giuseppe Kardynała Roncalliego, który przybrał imię Jan XXIII.

Spis treści

[edytuj] Lista uczestników

W konklawe wzięło udział 51 kardynałów:

  • Eugène Tisserant (Francja; nominacja kardynalska 15 czerwca 1936) – kardynał-biskup Ostii i Porto e Santa Rufina; dziekan Św. Kolegium Kardynałów; prefekt Św. Kongregacji ds. Ceremonii; sekretarz Św. Kongregacji Kościołów Wschodnich; bibliotekarz i archiwista Św. Kościoła Rzymskiego; przewodniczący Papieskiej Komisji Biblijnej; kamerling Św. Kolegium Kardynałów
  • Clemente Micara (Włochy; 18 lutego 1946) – kardynał-biskup Velletri; komendatariusz kościoła prezbiterialnego S. Maria sopra Minerva; subdziekan Św. Kolegium Kardynałów; wikariusz generalny diecezji rzymskiej
  • Pierre-Marie Gerlier (Francja; 13 grudnia 1937) – kardynał-prezbiter SS. Trinita al Monte Pincio; arcybiskup Lyonu i prymas Francji
  • Jaime de Barros Câmara (Brazylia; 18 lutego 1946) – kardynał-prezbiter SS. Bonifacio ed Alessio; arcybiskup Rio de Janeiro; ordynariusz Brazylijskich Sił Zbrojnych
  • Gaetano Cicognani (Włochy; 12 stycznia 1953) – kardynał-prezbiter S. Cecilia; prefekt Św. Kongregacji ds. Obrzędów; pro-prefekt Najwyższego Trybunału Sygnatury Apostolskiej
  • Valerio Valeri (Włochy; 12 stycznia 1953) – kardynał-prezbiter S. Silvestro in Capite; prefekt Św. Kongregacji ds. Zakonów
  • Pietro Ciriaci (Włochy; 12 stycznia 1953) – kardynał-prezbiter S. Prassede; prefekt Św. Kongregacji Soboru Trydenckiego; przewodniczący Papieskiej Komisji ds. Autentycznej Interpretacji Kodeksu Prawa Kanonicznego
  • Maurice Feltin (Francja; 12 stycznia 1953) – kardynał-prezbiter S. Maria della Pace; arcybiskup Paryża; ordynariusz Francuskich Sił Zbrojnych
  • Giuseppe Siri (Włochy; 12 stycznia 1953) – kardynał-prezbiter S. Maria della Vittoria; arcybiskup Genui
  • Alfredo Ottaviani (Włochy; 12 stycznia 1953) – kardynał-diakon S. Maria in Domnica; pro-sekretarz Najwyższej Św. Kongregacji Świętego Oficjum

13 elektorów mianował Pius XI, pozostałych 38 Pius XII.

[edytuj] Nieobecni

Dwóch kardynałów (obaj z nominacji Piusa XII) z krajów komunistycznych nie mogło uczestniczyć w konklawe, gdyż władze nie wydały im zgody na wyjazd:

[edytuj] Zmarli w trakcie sediswakancji

Dwóch kardynałów (obaj z nominacji Piusa XII) zmarło w okresie sediswakancji:

[edytuj] Kandydaci na papieża

W przeciwieństwie do konklawe 1939, tym razem panowała całkowita niepewność co do osoby nowego papieża, żaden z potencjalnych kandydatów nie mógł bowiem uchodzić za zdecydowanego faworyta. Nieoficjalnie mówiło się, że sam Pius XII najchętniej widziałby jako swojego następcę 68-letniego pro-sekretarza Świętego Oficjum Alfredo Ottavianiego lub młodego, 52-letniego arcybiskupa Genui Giuseppe Siriego. Najczęściej wymienianym papabile był cieszący się ogromną popularnością wśród Rzymian 63-letni ormiański kardynał Agagianian. Jednego dnia na Placu Hiszpańskim został nawet przywitany okrzykami „Viva il Papa”. Kardynał Celsio Costantini w jednym ze swoich ostatnich wywiadów stwierdził, że czas na papieża spoza Włoch, konkretnie ze Wschodu, jasno dając do zrozumienia, że ma na myśli Agagianiana. Na zgromadzeniach przed konklawe zarysowała się znacząca grupa popierająca kandydaturę 77-letniego patriarchy Wenecji Angelo Giuseppe Roncallego, fakt ten umknął jednak uwadze włoskiej prasy. Wśród papabile wymieniano jeszcze kardynałów Valeriego, Tisseranta, Ruffiniego, Masellę, Lercaro i kilku innych, a także niebędącego kardynałem arcybiskupa Mediolanu Giovanni Battistę Montiniego (mieli go popierać purpuraci z Francji, a także Roncalli).

[edytuj] Przebieg konklawe

[edytuj] Źródła informacji o przebiegu konklawe

Przebieg konklawe 1958 znany jest tylko w ogólnym zarysie na podstawie skąpych informacji o różnej wiarygodności. Niektóre szczegóły ujawnił po wyborze sam papież Jan XXIII (np. to, że sam głosował na kardynała Valeriego oraz że jego głównym konkurentem był Agagianian), część pochodzi ze wspomnień jego sekretarza Capovilla, jednak większość informacji pochodzi od dziennikarzy-watykanistów (takich jak np. Giancarlo Zizola), którzy opierają się na trudnych do zweryfikowania przeciekach z Watykanu.

[edytuj] Przygotowania

W dniu śmierci Piusa XII dziekan Św. Kolegium mianował kardynała Aloisi Masella na nieobsadzony od 1941 roku urząd kamerlinga Św. Kościoła Rzymskiego.

[edytuj] Przebieg

Konklawe rozpoczęło się w sobotę 25 października, jednak do głosowań doszło dopiero następnego dnia. Każdego dnia odbywały się cztery głosowania (dwa rano i dwa po południu). W konstytucji apostolskiej „Vacante Sede Apostolica” z 1945 Pius XII ustanowił, że do ważnego wyboru konieczna jest większość 2/3 + 1, a nie jak do tej pory – po prostu 2/3.

W pierwszym głosowaniu rankiem 26 października najwięcej głosów mieli dostać Roncalli (20) i Agagianian (18). Na trzecim miejscu z czterema głosami znaleźli się Lercaro i Valeri. Podobno 2 głosy oddano na niebędącego kardynałem Montiniego, miały się też pojawić nazwiska Tisseranta, Ruffiniego i Wyszyńskiego. W pozostałych trzech głosowaniach tego dnia sytuacja nie uległa zasadniczej zmianie – uformowały się dwa mniej więcej równe liczebnie bloki: jeden popierał Roncallego, drugi Agagianiana. Do tego pierwszego mieli należeć m. in. Dalla Costa, Siri i Wyszyński. Głównym promotorem Ormianina był Francuz Tisserant.

27 października, drugiego dnia głosowań, pojawiła się kandydatura kamerlinga Aloisi Masella, proponowana jako kompromis między Roncallim i Agagianianem. W porannych głosowaniach otrzymał on kilka głosów, podczas gdy poparcie dla liderów nie wzrastało. W siódmym i ósmym głosowaniu po południu kamerling miał dostać 10 i 18 głosów, podczas gdy poparcie dla Roncallego zmalało do 15. Również kandydatura Ormianina nieco osłabła. Wydawało się więc, że papieżem zostanie Aloisi Masella.

Rankiem 28 października nastąpił ponowny zwrot na rzecz Roncallego, podobno dzięki agitacji Siriego i Tappouniego. W dziewiątym głosowaniu (pierwszym tego dnia) Roncalli miał ponownie otrzymać 20 głosów, podczas gdy jego dwaj rywale nie odnotowali wzrostu poparcia. W następnym głosowaniu większość zwolenników Aloisi Masella przerzuciło swe głosy na patriarchę Wenecji, tak, że zabrakło mu już tylko 3 głosów do wyboru na papieża. Poparcie dla Agagianiana spadło natomiast do 10 preferencji. Kardynałowie chcieli bowiem wybrać papieża „przejściowego”, którego pontyfikat trwałby krótko, a jednocześnie o łagodniejszym usposobieniu niż Pius XII. 77-letni Roncalli o wiele lepiej odpowiadał tym wymogom niż 63-letni Agagianian czy niemający doświadczenia duszpasterskiego Aloisi Masella.

[edytuj] Wybór Jana XXIII

28 października po południu w jedenastym głosowaniu (a trzecim tego dnia) kardynał Angelo Giuseppe Roncalli został wybrany na papieża, otrzymując prawdopodobnie 38 głosów. Elekt zaakceptował wybór, przyjmując imię Jan XXIII, podkreślając tym samym nielegalność pontyfikatu antypapieża Jana XXIII na początku XV wieku. Chwilę później protodiakon Canali wygłosił formułę Habemus Papam.

Wybór ten był dla opinii publicznej całkowitym zaskoczeniem, nowy papież był bowiem mało znany. Ci, którzy spodziewali jedynie "przejściowego" pontyfikatu, szybko się przekonali, że się mylili. Krótko po wyborze papież zapowiedział zwołanie soboru powszechnego, który obecnie znany jest jako Sobór Watykański II i który wprowadził daleko idące zmiany w Kościele. Niektórzy konserwatywni kardynałowie, którzy mieli przyczynić się do wyboru Roncallego (m. in. Siri, Ottaviani), później krytycznie oceniali rezultaty jego krótkiego pontyfikatu

Przypisy

  1. ↑ Kardynał Tappuoni był z pochodzenia Syryjczykiem, urodził się jednak na terenie dzisiejszego Iraku, a jego stolica patriarchalna mieściła sie w stolicy Libanu Bejrucie
  2. ↑ Kardynał Agagianian był Ormianinem urodzonym na terenie dzisiejszej Gruzji i miał paszport radziecki, jednak jego stolica patriarchalna znajdowała się w stolicy Libanu Bejrucie, a on sam rezydował w kurii rzymskiej
  3. ↑ Kardynał Gouveia sprawował posługę na terenie Mozambiku, stąd jest często uznawany za pierwszego kardynała Mozambiku, jednak urodził się na Maderze w portugalskiej rodzinie. Ponadto Mozambik był wówczas uznawany za zamorską prowincję Portugalii, tak więc kardynał zarówno w sensie narodowości, jak i obywatelstwa, był Portugalczykiem

[edytuj] Źródła

Lista uczestników konklawe 1958 na stronie Salvadora Mirandy "The Cardinals of the Holy Roman Church"

Cesare De Agostini „Konklawe XX wieku. Kulisy wyborów papieży”, Wyd. M, Kraków 2005

Crista Kramer von Reisswitz "Wybór papieży. Kardynałowie i konklawe", Wyd. Muza, W-wa 2003

Poprzednik
Konklawe 1939		 Konklawe 1958
Bł.Jan XXIII		 Następca
Konklawe 1963

Pakistan: dziesiątki zabitych i rannych
Do podwójnego zamachu, w którym zginęło co najmniej 57 osób, a kilkadziesiąt zostało rannych, przyznały się pakistańskie grupy talibów. - Widziałem kawałki ciał zwisające z drzew - opisuje świadek dramatu w pakistańskim mieście Wah.
Okupacja strefy buforowej
Rośnie liczba rosyjskich żołnierzy, którzy zajmą pozycje w strefie bezpieczeństwa okalającej Południową Osetię. Wcześniej gen. Anatolij Nogowicyn, zastępca szefa rosyjskiego sztabu, zapowiedział, że Rosjanie nie mają zamiaru opuścić separatystycznej Osetii Płd. - Nie planujemy donikąd odjeżdżać - zaznaczył. Z Gruzji, na niecałe 24 godziny przez zakończeniem zapowiedzianej przez Moskwę ewakuacji, wciąż dochodzą sprzeczne informacje o jej przebiegu.
Niemcy piszą o "nowym froncie wschodnim"
Niemcy piszą o "nowym froncie na wschodzie", zimnej wojnie, podziałach w NATO i wątpliwym bezpieczeństwie. Brytyjczycy są bardziej wstrzemięźliwi, a Litwini popierają polską decyzję. Europejska prasa komentuje podpisane przez Polskę i USA porozumienie o rozmieszczeniu elementów tarczy antyrakietowej.
Stan rannego żołnierza - lepszy
Stan zdrowia jedynego polskiego żołnierza ocalałego z prawdopodobnego zamachu w Afganistanie lekarze oceniają jako lepszy niż w środę. Żołnierz przeszedł operację. W środę samochód, którym jechało czterech polskich żołnierzy wpadł na minę. Trzech żołnierzy zginęło, jeden został ranny.
Rosja oficjalnie nie zrywa z NATO
Rosja zdecydowała się zamrozić wszelką współpracę wojskową z NATO i jego sojusznikami - poinformowało na swoich stronach internetowych norweskie ministerstwo obrony. Rosjanie oficjalnie zaprzeczają.
Linki: Strona gwna