Z Wikipedii

Konrad von Jungingen (ur. ok.1355 w Jungingen, zm. 30 marca 1407 w Malborku) – wielki mistrz zakonu krzyżackiego w latach 1393-1407.

Pochodził ze Szwabii. Do zakonu krzyżackiego wstąpił wraz z młodszym bratem Ulrichem około 1380 roku. Z początku był komturem domowym na zamku w Ostródzie. W 1391 roku awansował na podskarbiego malborskiego.

O jego wyborze na urząd wielkiego mistrza zakonu zadecydował przypadek. Gdy po śmierci Konrada von Wallenroda zebrała się kapituła generalna, żeby wybrać nowego zwierzchnika zakonu, a Konrad von Jungingen jako przewodniczący rady miał być wykluczony z głosowania – jeden z braci, Wolf von Zolnhart zaproponował jego kandydaturę na stanowisko wielkiego mistrza, co nie znalazło sprzeciwu wśród głosujących. W dniu 30 listopada 1393 roku Konrada ogłoszono jednogłośnie wielkim mistrzem.

Konrad von Jungingen od samego początku pełnienia swoich funkcji zdecydowanie opowiedział się za kontynuowaniem polityki zakonu swoich poprzedników. W odróżnieniu jednak od nich wybrał drogę nie wojny, ale dyplomacji w celu osiągania korzyści przez zakon. Próbował skłócić ze sobą wielkich książąt litewskich – raz popierając Witolda, innym razem opowiadając się za Świdrygiełłą. Zamierzał również spowodować osłabienie unii polsko-litewskiej i zwierzchnich praw Jagiełły do Litwy.

Dzięki swojej zręcznej polityce uzyskał Żmudź. Zakupił w 1402 od Brandenburgii Nową Marchię, która przyniosła jednak więcej szkód niż korzyści z powodu ciągłych buntów miejscowego rycerstwa. W polityce bałtyckiej zmuszony był stanąć do konkurencji z nowo powstałą unią kalmarską. Konflikt interesów, którego przyczyną było opanowanie przez Krzyżaków w 1398 roku Gotlandii spowodował długoletnie napięte stosunki z Danią, Szwecją i Norwegią.

Zagrożenie wojną ze wszystkich stron zmusiło Konrada von Jungingena do szukania porozumienia z jednym z rywali. W tej sytuacji Konrad von Jungingen zdecydował się na gesty życzliwości w stosunkach z Władysławem II. Od 1401 roku słał poselstwa z darami do Krakowa. W 1404 roku udało mu się spotkać z Jagiełłą w dobrach biskupów kujawskich w Raciążku. Odstępując na tym spotkaniu Koronie Polskiej ziemię dobrzyńską zagwarantował Państwu Zakonnemu pokój z unią polsko-litewską.

Zmarł po długiej chorobie 30 marca 1407 w Malborku. Pochowany został w mauzoleum wielkich mistrzów pod kaplicą św. Anny.

Poprzednik Konrad von Wallenrode

Wielki mistrz zakonu krzyżackiego 1393-1407

Następca Ulrich von Jungingen