Z Wikipedii

Kutry rakietowe projektu 205
Radziecki kuter rakietowy projektu 205
Opis
Producent	ZSRR
Klasa	kuter rakietowy
Typ	NATO: Osa
Służba
Użytkownicy
Algieria, Angola, Bułgaria, Chiny Egipt, Etiopia, Finlandia, Indie, Liban, Korea Północna, Kuba, Niemiecka Republika Demokratyczna, Polska, Rumunia, Somalia, Syria, Jemen Południowy, Jugosławia i Wietnam, ZSRR
Działania zbrojne
wojna sześciodniowa, wojna Jom Kippur

Radziecki kuter rakietowy projektu 205U

Kutry rakietowe projektu 205 – seria radzieckich niewielkich okrętów uderzeniowych klasy kuter rakietowy, produkowanych od lat 50. do lat 80. XX wieku. Łącznie powstało ponad 400 jednostek tego typu. Oprócz Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, służyły również w Polsce i wielu innych państwach. W nomenklaturze NATO zostały określone jako typ Osa.

[edytuj] Opis typu

Projekt kutra rakietowego projektu 205 powstał w biurze konstrukcyjnym CKB-5, a budowa miała miejsce w stoczniach w Leningradzie, Władywostoku i Rybińsku. W późniejszymi czasie licencyjną produkcje podjęły także Chiny. Okręty zostały zaplanowane jako nosiciele dla przeciwokrętowych kierowanych pocisków rakietowych P-15 Termit, które skonstruowano w biurze konstrukcyjnym MKB Raduga.

Pierwsza generacja tych jednostek, została określona w nomenklaturze NATO podtypem Osa-I, natomiast oznaczenie Osa-II zaczęto stosować w stosunku do okrętów, które różniły się od poprzedników mniejszymi wyrzutniami rakietowymi. Było to związane ze zmodernizowaniem pocisków przeciwokrętowych poprzez zastosowanie składanych skrzydeł. Ostatnią istotną zmianą stało się wprowadzenie na uzbrojenie w latach 70. XX wieku rakiet P-20 Termit. Ogólnie można wyróżnić następujące podprojekty omawianych jednostek pływających: 205U, 205A, 205K, 205E, 205ET, 205Cz, 205M, 205MR i 205ER.

Kutry rakietowe projektu 205 mają ponad 200 t wyporności maksymalnej i długość około 40 m. Są jednostkami o niskiej wolnej burcie oraz niewysokiej i zaokrąglonej nadbudówce, ciągnącej się od zakończenia pokładu dziobowego do rufy. Czołową, podwyższoną część nadbudówki zajmuje główne stanowisko dowodzenia, a bezpośrednio zanim znajduje się konwencjonalny maszt z większością wyposażenia elektronicznego. W kierunku rufy ulokowane są kolejno niewielki maszt kratownicowy i podstawa z anteną radaru kierowania ogniem artylerii. Wyrzutnie pocisków przeciwokrętowych znajdują się po dwie na każdej burcie w okolicy śródokręcia i rufy. Pierwsza dwudziałowa morska armata uniwersalna ustawiona jest na dziobie, a druga mieści się bezpośrednio za nadbudówką na rufie.

Okręty tego typu otrzymały oprócz marynarki radzieckiej, polskiej i chińskiej także Algieria, Angola, Bułgaria, Egipt, Etiopia, Finlandia, Indie, Liban, Korea Północna, Kuba, Niemiecka Republika Demokratyczna, Rumunia, Somalia, Syria, Jemen Południowy, Jugosławia i Wietnam. W 1999 roku w służbie bojowej pozostawało jeszcze około 100 jednostek.

Na podstawie kutrów rakietowych projektu 205 powstały kutry zwalczania okrętów podwodnych projektu 205P (wg NATO: typ Stenka).

[edytuj] Okręty polskie

Marynarka Wojenna Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej stała się odbiorcą pierwszej generacji kutrów projektu 205. Były one wcielane do służby w latach 1964-1975. Otrzymały imiona od nadmorskich miast, z jednym wyjątkiem – Oksywiem, które jest dzielnicą Gdyni. Początkowo wchodziły w skład 3 Brygady Kutrów Torpedowych, a od 1971 roku 3 Flotylli Okrętów. Od 1984 roku trwało systematyczne wycofywanie tych okrętów, zakończone w 2006 roku skreśleniem z listy floty dwóch ostatnich jednostek.

OORP "Dziwnów", "Świnoujście" i "Władysławowo"

[edytuj] Dane taktyczno-techniczne

Wyładunek rakiety P-15 z ORP "Władysławowo"

• Wyporność:
  • standardowa: 172 t
  • pełna: 210 t
  • maksymalna: 220 t
• Długość : 38,6 m
• Szerokość: 7,6 m
• Zanurzenie: 2,7 m
• Wysokość: 9 m
• Napęd:
  • rodzaj: trzy silniki wysokoprężne M503A2 lub M503A3 o mocy 2940 kW każdy
  • pędniki: trzy śruby napędowe
• Prędkość:
  • ekonomiczna: 15 w
  • maksymalna: 37 w
• Zasięg:
  • 800 Mm przy prędkości 25 w
  • 400 Mm przy prędkości 34 w
• Autonomiczność: 5 dób
• Ilość załogi: 30 osób

[edytuj] Uzbrojenie

• 4x1 wyrzutnie przeciwokrętowych kierowanych pocisków rakietowych P-15 lub P-20 (wg NATO: SS-N-2A/C Styx/Modiefied Styx)
• 1x4 wyrzutnia przeciwlotniczych kierowanych pocisków rakietowych Strzała-2M (wg NATO: SA-N-5 Grail)
• 2x2 morskie armaty uniwersalne kalibru 30 mm AK-230

[edytuj] Wyposażenie elektroniczne

• stacja radiolokacyjna wykrywania celów Rangout (wg NATO: Square Tie)
• system kierowania strzelaniem rakietowym Klon-205
• system kierowania uzbrojeniem artyleryjskim MR-104 Ryś (wg NATO: Drum Tilt)

[edytuj] Bibliografia

1. Jarosław Ciślak. "Polska Marynarka Wojenna 1995." Wydawnictwa Lampart i Bellona. Warszawa 1995. ISBN 83-86776-08-0
2. Keith Faulkner. "Jane's Okręty Wojenne. Przewodnik encyklopedyczny." Wydanie I. Tłumaczenie "Jane's Warship Recognition Guide." Przekład: Apoloniusz Siekański. Wydawnictwo Zysk i S-ka. Poznań 2004. ISBN 83-72988-588-X