Leeds United A.F.C. - Google

Leeds United A.F.C.

Z Wikipedii

Skocz do: nawigacji, szukaj
Leeds United
PeÅ‚na nazwa Leeds United Association Football Club
Przydomek The Peacocks
The Whites
United
Data zaÅ‚ożenia 1919
Stadion Elland Road,
Leeds
Liczba miejsc 40 296
Prezes Anglia Ken Bates
Trener Szkocja Gary McAllister
Liga League One
2007/08 League One, 5. miejsce
Barwy drużyny Barwy drużyny Barwy drużyny
Barwy drużyny
Barwy drużyny
　
Stroje
domowe
Barwy drużyny Barwy drużyny Barwy drużyny
Barwy drużyny
Barwy drużyny
　
Stroje
wyjazdowe
Strona internetowa klubu

Leeds United Association Football Club – angielski klub piłkarski z siedzibą w Leeds w hrabstwie Yorkshire, rozgrywający swoje mecze na stadionie Elland Road. Klub ten powstał w 1919 roku jako kontynuator tradycji klubu Leeds City F.C. założonego jeszcze w 1904 roku. Obecnie występuje w rozgrywkach 3. ligi angielskiej.

Za czasów trenera Dona Reviego, czyli w latach 60. i 70. Leeds zdobywało wiele krajowych, a nawet europejskich trofeów. Był to najlepszy okres w historii klubu. Po odejściu Reviego, który objął funkcję trenera reprezentacji Anglii, Leeds w 1982 spadło do drugiej ligi, z której do najwyższej klasy rozgrywek w Anglii powróciło dopiero w 1990 roku, kiedy to trenerem tego zespołu był Howard Wilkinson. To ten szkoleniowiec w 1992 roku doprowadził Leeds do mistrzostwa Anglii.

Na ekipę Leeds mawia się często "United" albo "The Whites". Inny przydomek tej angielskiej drużyny to "The Peacocks", czyli po prostu "Pawie". Nazwa ta wzięła się od dawnej nazwy stadionu Elland Road, który swojego czasu nazywał się "The Old Peacock Ground". Co ciekawe, pub znajdujący się naprzeciwko stadionu Leeds do dziś nosi nazwę "Old Peacock" [1].

Spis treści

[edytuj] Historia

[edytuj] PoczÄ…tki

Leeds United A.F.C. to następca założonej w 1904 roku drużyny Leeds City F.C., która została przymusowo zawieszona w 1919 roku z powodu podejrzenia o wypłacanie dla piłkarzy nielegalnych na owe czasy wynagrodzeń podczas 1. wojny światowej. Zespołu nie wsparło miasto, więc został wystawiony na licytację. Kupił go za kwotę tysiąca funtów Salem Hall. Nowy klub - Leeds United przyjął zaproszenie wstąpienia do Midland Football League (3 liga), do której dołączył 31 października 1919 roku zastępując wykluczone z rozgrywek rezerwy Leeds City F.C.. Klub Yorkshire Amateur A.F.C., który okupował wówczas stadion Elland Road, dostał propozycje dołączenia do nowo powstałego zespołu prowadzonego przez Dicka Raya. Ówczesny menedżer zespołu Huddersfield Town F.C. - Hilton Crowther pożyczył Leeds 35 tysięcy funtów, które miały zostać zwrócone gdy "The Peacocks" awansują do Division One. To również on sprowadził do Leeds z Barnsley F.C. utalentowanego szkoleniowca Arthura Fairclougha, który 26 lutego 1920 roku zastąpił Dicka Raya na stanowisku szkoleniowca Leeds. W 1924 roku "The Whites" zwyciężyli w rozgrywkach Second Division i awansowali do najwyższej wówczas klasy rozgrywek w Anglii, czyli First Division. W sezonie 1926/27 Leeds spadło do drugiej ligi, trener angielskiej drużyny Arthur Fairclough został zwolniony, a na jego miejsce powrócił Dick Ray. W czasach 2. wojny światowej Leeds jeszcze dwukrotnie spadało do drugiej ligi, jednak za każdym razem błyskawicznie powracało do First Division. 5 marca 1935 roku Ray zrezygnował z funkcji prowadzenia zespołu "Pawi", co ogromnie zdziwiło kibiców. Niektóre źródła podają, że Ray był w konflikcie z władzami klubu. Zastąpił go były zawodnik Leeds City - Billy Hampson, który na stanowisku szkoleniowca Leeds pozostał przez kolejne dwanaście lat. Po wojnie, w sezonie 1946/47, Leeds ponownie spadło do Secondo Division, a Hampson odszedł z klubu. Zastąpił go Willis Edwards, który w angielskiej drużynie przebywał jednak tylko przez rok, ponieważ jak sam przyznał, nie był w stanie spełnić oczekiwań fanów oraz włodarzy "The Peacocks". Kolejnym szkoleniowcem Leeds został Major Frank Buckley, który sprowadził do zespołu wielu perspektywicznych piłkarzy. Kolejny szkoleniowiec - Raich Carter awansował z "Pawiami" do pierwszej ligi w sezonie 1955/56. Wówczas do tego sukcesu w olbrzymim stopniu przyczynił się legendarny John Charles. Walijczyk był jednak głodny sukcesów i gry na najwyższym poziomie. Carter nie był w stanie przekonać Charlesa, że swoje marzenia może spełnić grając dla Leeds. Walijski zawodnik ostatecznie przeniósł się do Juventusu Turyn za rekordową wówczas sumę 65 tysięcy funtów. Strata tego kluczowego piłkarza Leeds dała efekt w postaci spadku klubu do drugiej ligi. Pieniądze z jego sprzedaży w dużym stopniu wydano na naprawę kompletnie zniszczonej przez pożar trybuny stadionu.

[edytuj] Czasy Dona Reviego

W marcu 1961 roku szkoleniowcem "The Peacocks" został Don Revie. Jego zarządzanie rozpoczęło się w niesprzyjających okolicznościach, bowiem klub znajdował się w niezbyt korzystnej sytuacji finansowej [2]. W ostatnim meczu sezonu 1961/62 tylko zwycięstwo mogło uchronić Leeds przed spadkiem do trzeciej ligi i na całe szczęście dla angielskiego zespołu trzy punkty zostały przez nich zdobyte. Revie zupełnie zmienił zespół, a w sezonie 1963/64 awansował z nim do First Division. Pomiędzy latami 1964 oraz 1974 Leeds spisywało się fenomenalnie i ani razu nie kończyło ligowych rozgrywek na gorszym miejscu niż czwarte. Podopieczni Dona Reviego dwukrotnie zdobyli mistrzostwo kraju (1968/69 i 1973/74), zwyciężyli w Pucharze Anglii (1971/72), w Pucharze Ligi (1967/68) oraz dwa razy w Inter-Cities Fairs Cup (1967/68, 1970/71). Później Leeds trzykrotnie z rzędu zdobywało wicemistrzostwo Anglii, trzykrotnie przegrywało w finale Pucharu Anglii, raz przegrało w finale Fairs Cup i raz w finale Pucharu Miast Targowych. W 1973 ku zdumieniu całej piłkarskiej Europy "The Peacocks" dotarli do finału Pucharu Zdobywców Pucharów przegrywając dopiero w decydującym pojedynku przeciwko A.C. Milan. W 1974 Revie opuścił Elland Road, by zostać szkoleniowcem reprezentacji Anglii. Na stałe jednak zapisał się w kartach historii Leeds jako twórca wielu sukcesów i najwybitniejszy trener w historii "The Whites". Za kadencji Dona wśród najlepszych piłkarzy jego drużyny wymieniało się takich zawodników jak Billy Bremner, Jack Charlton, Eddie Gray, Norman Hunter i Peter Lorimer.

[edytuj] Lata 70. i 80.

Następcą Dona Reviego został Brian Clough, który otwarcie krytykował swojego poprzednika oraz taktykę zespołu [3]. Jego przygoda z "United" z powodu fatalnych wyników trwała jednak zaledwie 44 dni [4]. Na stanowisku trenera zastąpił go Jimmy Armfield, który swojego czasu był nawet kapitanem reprezentacji Anglii. W sezonie 1974/75 Leeds awansowało do finału Ligi Mistrzów, gdzie lepszy od "Pawi" okazał się jednak Bayern Monachium [5]. W czasie gdy "The Whites" nie radzili sobie zbyt dobrze w lidze angielskiej, Armfield zaczął przebudowywać zespół. Z klubu odeszło kilka czołowych piłkarzy, których nikt nie potrafił zastąpić, co w efekcie nie dało żadnych pozytywnych efektów. W 1978 roku nowym trenerem Leeds został Jock Stein, który jednak po bardzo krótkim okresie czasu przyjął ofertę szkockiej federacji i został trenerem reprezentacji "The Tartan Army". Jego następcą został Jimmy Adamsom, którego zastąpiła później była gwiazda zespołu "The Peacocks" - Allan Clarke. Jak się później okazało jako trener radził sobie znacznie gorzej niż jako piłkarze i nie umiał wprowadzić Leeds na właściwe tory. W dodatku w sezonie 1980/81 doprowadził Leeds do spadku do Second Division. Clarke został zastąpiony przez jedną z największych gwiazd w historii Leeds - Eddiego Graya, który najpierw był grającym szkoleniowcem, a później poświęcił się już wyłącznie karierze trenerskiej. Sytuacja finansowa w angielskim zespole była niezbyt dobra [6], więc Gray skoncentrował się na szkoleniu młodzieży. Włodarze Leeds byli jednak wciąż niezadowoleni z sytuacji panującej w klubie i zdecydowali się zwolnić Graya. Jego miejsce zajął Billy Bremner, który jako piłkarz dla "United" rozegrał prawie 600 spotkań. W 1987 roku Leeds stanęło przed szansą powrotu do pierwszej ligi, jednak podopieczni Bremnera przegrali w finałowym meczu barażowym po dogrywce z Charlton Athletic F.C..

[edytuj] Odrodzenie

W październiku 1988 roku, kiedy Leeds zajmowało 21 miejsce w drugiej lidze, Bremner ustąpił miejsca Howardowi Wilkinsonowi, którego praca przyniosła awans do pierwszej ligi w sezonie 1989/90. Pod rządami Wilkinsona klub jako beniaminek zajął czwarte miejsce w sezonie 1990/91, a rok później zdobył mistrzostwo kraju. Kibice porównywali nawet Howarda do słynnego Dona Reviego. Następny sezon był jednak słabszy - Leeds bardzo szybko odpadło z rozgrywek Champions League, w lidze zajęło dopiero siedemnastą lokatę z trudem unikając spadku. Za kadencji Wilkinsona "Pawie" nie potrafiły utrzymać stabilnej formy umożliwiającej ubieganie się o trofea. Nieudany występ w finale Puchar Ligi w 1996 roku, gdzie Leeds przegrał z zespołem Aston Villa Birmingham, oraz trzynasta pozycja w ligowej tabeli w sezonie 1995/96 mocno nadszarpnęły pozycję menedżera. Po porażce na własnym boisku z Manchesterem United na początku sezonu 1996/97, kontrakt Wilkinsona został rozwiązany. Jego następcą został wybrany George Graham. Wybór ten był mocno kontrowersyjny [7], ponieważ Graham był uprzednio zawieszony na rok przez Football Association, z powodu otrzymywania nielegalnych wypłat od piłkarskiego agenta. Graham dokonał kilku błyskotliwych transferów i na mecie sezonu 1996/97 Leeds zakwalifikowało się do rozgrywek Pucharu UEFA. W październiku 1998 roku Graham objął posadę menedżera drużyny Tottenhamu Hotspur, a jego stanowisko w Leeds przejął dotychczasowy asystent - David O'Leary. Irlandczyk wprowadził do pierwszej drużyny kilku obiecujących nastolatków, a zespół, mający w sztabie szkoleniowym Eddiego Graya, zajął trzecie miejsce w lidze i zakwalifikował się do Champions League. Niestety, w tym samym czasie reputacja klubu została nadszarpnięta, kiedy dwóch piłkarzy - Jonathan Woodgate i Lee Bowyer uwikłało się w bójkę. Na jej skutek której student z Azji znalazł się w szpitalu z poważnymi uszkodzeniami ciała. Sprawa ta miała swój epilog w sądzie - po procesie, który trwał blisko dwa lata, Bowyer został oczyszczony z zarzutów, zaś Woodgate został skazany na prace społeczne. W Pucharze UEFA "The Peacocks" dotarli do swojego pierwszego od 25 lat półfinału, w którym mieli zmierzyć się z mistrzem Turcji, zespołem Galatasaray SK. Mecz w Stambule angielski zespół przegrał, a na spotkanie ponurym cieniem położyła się śmierć dwóch kibiców Leeds, Christophera Loftusa i Kevina Speighta, którzy zostali zaatakowani nożami jeszcze przed meczem [8][9]. W rewanżu podopieczni O'Leary'ego zdołali tylko zremisować i odpadli z rozgrywek. Każdego roku przed meczem, którego termin jest najbliższy rocznicy wydarzeń w Turcji, pamięć zamordowanych kibiców Leeds jest uczczona minutą ciszy [10].

[edytuj] Upadek

Alan Smith do tej pory jest jednym z ulubieńców kibiców Leeds.
Alan Smith do tej pory jest jednym z ulubieńców kibiców Leeds.
Harry Kewell na Elland Road grał nieprzerwanie przez 9 lat.
Harry Kewell na Elland Road grał nieprzerwanie przez 9 lat.

Za kadencji O'Leary'ego Leeds nigdy nie kończyło rozgrywek ligowych na słabszym miejscu niż piąte, ale po porażce w półfinale Ligi Mistrzów z klubem Valencia CF szczęście odwróciło się od "The Wites". Ten angielski zespół wziął olbrzymią pożyczkę, by mieć szanse na część zysków z transmisji telewizyjnych oraz spore zarobki dzięki dobrym występom na arenie międzynarodowej [11]. Leeds jednak nie było w stanie zakwalifikować się do Champions League, w konsekwencji czego stracili szanse na dochody płynące z tych rozgrywek, a zarazem na spłacenie zaciągniętych wcześniej kredytów. Pierwszym sygnałem problemów finansowych klubu z Elland Road była sprzedaż jednej ze swoich największych gwiazd - Rio Ferdinanda, który za 30 milionów funtów trafił do Manchesteru United. Prezes Peter Ridsdale i trener David O'Leary publicznie zaprzeczyli pogłoskom, że Leeds zostanie sprzedane. Następnie szkoleniowiec "Pawi" został zwolniony, a jego następcą został Terry Venables. Pod jego dowodzeniem angielski klub spisywał się jednak jeszcze gorzej. Następnie wielu piłkarzy musiało zostać sprzedanych, by spłacić chociaż część długów. Wśród nich był między innymi Jonathan Woodgate, którego sprzedaż rozpoczęła konflikt między Ridsdalem a Venablesem. Otóż Ridsdale obiecał szkoleniowcowi Leeds, że Woodgate pozostanie na Elland Road. Ostatecznie Venables został zwolniony z funkcji trenera, a jego zastępcą został Peter Reid. Leeds grało jednak coraz gorzej, ale Readowi udało się uchronić ten zespół przed spadkiem do drugiej ligi w przedostatniej kolejce sezonu. W tym czasie Peter Ridsdale zrezygnował z funkcji prezesa "United", a na tym stanowisku zastąpił go profesor John McKenzie - ekspert ekonomii. Nieudany początek sezonu 2003/04 doprowadził do kolejny zmian w klubie - Peter Read podał się do dymisji, a drużynę do końca rozgrywek prowadził Eddie Gray. Niestety Leeds w końcowej tabeli zajęło przedostatnie miejsce, co oznaczało spadek do The Championship. Tam "The Peacocks" radzili sobie niezbyt dobrze zajmując czternaste miejsce w gronie 24 zespołów. W następnym sezonie, zajmując piąte miejsce w tabeli, stanęli przed szansą na powrót do Premiership poprzez baraże. W półfinale wyeliminowali Preston North End F.C., ale w finale musieli uznać wyższość klubu Watford F.C., który wygrał 3:0 i przypieczętował swój awans do najwyższej klasy rozgrywek w Anglii. Na stanowisku szkoleniowca Kevina Blackwella zastąpił Dennis Wise, którego asystentem został Gustavo Poyet. W sezonie 2006/07 Leeds wciąż borykało się z olbrzymimi problemami finansowymi. Z tego też powodu, pod koniec rozgrywek podjęto decyzję o ukaraniu "Pawi" odebraniem dziesięciu punktów [12][13]. Angielski zespół stracił szansę na utrzymanie się w drugiej lidze, ostatecznie zajął ostatnie miejsce w ligowej tabeli i po raz pierwszy od osiemnastu lat spadł do trzeciej ligi. W dodatku sezon rozpoczął z dorobkiem minus piętnastu punktów [14], które jednak odrobił już w pierwszych pięciu kolejkach. 28 stycznia 2008 roku trener Leeds - Dennis Wise odszedł z klubu i został dyrektorem sportowym Newcastle United F.C. [15]. Jego następcą został wybrany Gary McAllister [16], który jako piłkarz na Elland Road spędził siedem lat, rozegrał 231 meczów i strzelił 31 goli. O szkoleniowca "Pawi" ubiegali się także Dave Bassett, Tony Adams, Steve McClaren, Paul Ince, Paul Newell, Graeme Souness, Alan Shearer, Glen Hoddle i Gianluca Vialli. W sezonie 2007/08 Leeds mimo znakomitego początku rozgrywek, w końcowej tabeli uplasowało się dopiero na piątym miejscu, jednak zapewniło sobie prawo startu w barażach. Po pokonaniu w dwumeczu półfinałowym Carlisle United F.C. 3:2, "The Whites" przegrali 1:0 z Doncaster Rovers F.C. i zaprzepaścił szansę na powrót do drugiej ligi. Napastnik Leeds - Jermaine Beckford z 20 trafieniami na koncie zajął drugie miejsce w klasyfikacji najlepszych strzelców sezonu.

[edytuj] Obecny skład

Numer Kraj ImiÄ™ i nazwisko Data urodzenia Poprzedni klub
Bramkarze
1 Dania Casper Ankergren 09.11.1979 Brøndby IF
12 Anglia David Lucas 23.11.1977 Barnsley F.C.
25 Szkocja Alan Martin 01.01.1989 Motherwell F.C.
Obrońcy
2 Anglia Frazer Richardson 29.10.1982 wychowanek
3 Anglia Paul Huntington 17.09.1987 Newcastle United F.C.
5 Angola Rui Marques 03.09.1977 Hull City A.F.C.
6 Słowenia Ľubomír Michalík 13.08.1983 Bolton Wanderers F.C.
17 Anglia Scott Gardner 01.04.1988 wychowanek
19 Anglia Ben Parker 15.11.1987 wychowanek
26 Szkocja Paul Telfer 21.10.1971 A.F.C. Bournemouth
Pomocnicy
4 Irlandia Jonathan Douglas 22.11.1981 Gillingham F.C.
7 Anglia David Prutton 12.09.1981 Nottingham Forest F.C.
8 Nowa Zelandia Neil Kilkenny 19.12.1985 Birmingham City F.C.
14 Anglia Jonathan Howson 21.05.1988 wychowanek
15 Anglia Fabian Delph 05.05.1991 wychowanek
16 Anglia Bradley Johnson 28.04.1987 Northampton Town F.C.
17 Francja Sébastien Carole 08.09.1982 Brighton & Hove Albion F.C.
18 Anglia Andy Robinson 03.11.1979 Swansea City A.F.C.
22 Anglia Andy Hughes 02.01.1978 Norwich City F.C.
24 Szkocja Peter Sweeney 29.09.1984 Stoke City F.C.
37 Anglia Ian Westlake 10.07.1983 Ipswich Town F.C.
41 Irlandia Robert Bayly 22.02.1988 Shelbourne F.C.
Napastnicy
9 Anglia Jermaine Beckford 09.12.1983 Wealdstone F.C.
10 Argentyna Luciano Becchio 28.12.1983 Mérida UD
21 Nigeria Enoch Showunmi 21.04.1982 Bristol City F.C.
23 Szkocja Robert Snodgrass 07.09.1987 Livingston F.C.
29 Anglia Tom Elliott 09.11.1990 wychowanek

stan na 8 sierpnia 2008

[edytuj] Stadion

Zobacz więcej w osobnym artykule: Elland Road.
Mecz Ligi Mistrzów przeciwko Galatasaray w 2000 roku.
Mecz Ligi Mistrzów przeciwko Galatasaray w 2000 roku.



[edytuj] Sukcesy

[edytuj] Międzynarodowe

Zobacz więcej w osobnym artykule: Leeds United A.F.C. w europejskich pucharach.

[edytuj] Krajowe

[17]

[edytuj] Indywidualne sukcesy piłkarzy

"English Football Hall of Fame" (piłkarze)

"English Football Hall of Fame" (trenerzy)

100 legend ligi angielskiej

Najlepszy zawodnik roku FWA

Najlepszy zawodnik roku PFA

Najlepszy młody zawodnik roku PFA

Najlepszy gol sezonu

[edytuj] Sponsorzy

Lata Producent strojów Sponsor na koszulkach
1972-1973 Umbro
1973-1981 Admiral
1981-1983 Umbro RFW
1983-1984 Umbro Systime
1984-1985 Umbro WKG
1985-1986 Umbro Lion Cabinets
1986-1989 Umbro Burton
1989-1991 Umbro Top Man
1991-1992 Umbro Evening Post
1992-1993 Admiral Admiral
1993-1996 Asics Thistle Hotels
1996-2000 Puma Packard Bell
2000-2003 Nike Strongbow
2003-2004 Nike Whyte & MacKay
2004-2005 Diadora Whyte & MacKay
2005-2006 Admiral Whyte & MacKay
2006-2007 Admiral Bet 24
2007- Admiral Red Kite

[edytuj] Rekordy

Najwyższa wygrana w lidze

Najwyższa wygrana w Pucharze Anglii

Najwyższa wygrana w Pucharze Ligi Angielskiej

Najwyższa wygrana w europejskich pucharach

Najwyższa porażka w lidze

Najwyższa porażka w Pucharze Anglii

Najwyższa porażka w Pucharze Ligi Angielskiej

Najwyższa porażka w europejskich pucharach

Najwyższa kwota wydana na transfer

Najwyższa kwota otrzymana za transfer

Najwięcej występów

Najwięcej goli


Najwięcej występów
# Imię i nazwisko Występy
1. Jack Charlton 773
2. Billy Bremner 772
3. Paul Reaney 748
4. Norman Hunter 726
5. Paul Madeley 725
6. Peter Lorimer 703
7. Eddie Gray 577
8. Gary Kelly 531
9. Johnny Giles 527
10. Gary Sprake 507
Najwięcej goli
# ImiÄ™ i nazwisko Gole
1. Peter Lorimer 238
2. John Charles 157
3. Allan Clarke 151
4. Tom Jennings 117
5. Billy Bremner 115
6. Johnny Giles 114
7. Mick Jones 111
8. Charlie Keetley 110
9. Jack Charlton 95
10. Russell Wainscoat 93

[edytuj] Trenerzy

Z tym tematem związana jest kategoria: Trenerzy piłkarscy Leeds United.
# Lata urzędowania Kraj Imię i nazwisko
1. 1919 - 1920 Anglia Dick Ray
2. 1920 - 1927 Anglia Arthur Fairclough
3. 1927 - 1935 Anglia Dick Ray
4. 1935 - 1947 Anglia Billy Hampson
5. 1947 - 1948 Anglia Willis Edwards
6. 1948 - 1953 Anglia Major Frank Buckley
7. 1953 - 1958 Anglia Raich Carter
8. 1958 - 1959 Anglia Bill Lambton
9. 1959 (tymczasowo) Anglia Willis Edwards
10. 1959 - 1961 Anglia Jack Taylor
11. 1961 - 1974 Anglia Don Revie
12. 1974 Anglia Brian Clough
13. 1974 - 1978 Anglia Jimmy Armfield
14. 1978 Szkocja Jock Stein
15. 1978 - 1980 Anglia Jimmy Adamson
16. 1980 (tymczasowo) Anglia David Merrington
17. 1980 - 1982 Anglia Allan Clarke
18. 1982 - 1985 Szkocja Eddie Gray
19. 1985 (tymczasowo) Anglia Peter Gumby
20. 1985 - 1988 Anglia Billy Bremner
21. 1988 (tymczasowo) Anglia Norman Hunter
22. 1988 - 1996 Anglia Howard Wilkinson
23. 1996 - 1998 Szkocja George Graham
24. 1998 - 2002 Irlandia David O'Leary
25. 2002 - 2003 Anglia Terry Venables
26. 2003 Anglia Peter Reid
27. 2003 - 2004 (tymczasowo) Anglia Eddie Gray
28. 2004 - 2006 Anglia Kevin Blackwell
29. 2006 (tymczasowo) Anglia John Carver
30. 2006 - 2008 Anglia Dennis Wise
31. 2008- Szkocja Gary McAllister

[edytuj] Przypisy

  1. ↑ Elland Road History (en). [dostęp 29.07.2008].
  2. ↑ From Charles to Revie: 1957-63 (en). [dostęp 29.07.2008].
  3. ↑ The manager with the Midas touch (en). [dostęp 29.07.2008].
  4. ↑ Les Rowley, James Brown: Welcome to Elland Road. IFG Publishing, 1999. ISBN 0953633802. 
  5. ↑ The Dark Years: Life in Division Two: 1982-1988 (en). [dostęp 29.07.2008].
  6. ↑ The Dark Years: Life in Division Two: 1982-1988 (en). [dostęp 29.07.2008].
  7. ↑ The Rollercoaster ride 1996-2006 (en). [dostęp 29.07.2008].
  8. ↑ Fans killed in Turkey violence (en). [dostęp 29.07.2008].
  9. ↑ Turk 'admits' stabbing Leeds fan (en). [dostęp 29.07.2008].
  10. ↑ Silence for killed Leeds fans (en). [dostęp 29.07.2008].
  11. ↑ McKenzie sees rosy future for troubled Leeds (en). [dostęp 29.07.2008].
  12. ↑ Leeds Utd call in administrators (en). [dostęp 29.07.2008].
  13. ↑ Relegated Leeds in administration (en). [dostęp 29.07.2008].
  14. ↑ Leeds hit with 15-point penalty (en). [dostęp 29.07.2008].
  15. ↑ Wise quits Leeds for Magpies role (en). [dostęp 29.07.2008].
  16. ↑ Leeds name McAllister as new boss (en). [dostęp 29.07.2008].
  17. ↑ Leeds United Club Honours (en). [dostęp 29.07.2008].
Zobacz galeriÄ™ na Wikimedia Commons:
Leeds United A.F.C.
p â€¢ d â€¢ e
Football League One w sezonie 2008/09

Brighton & Hove Albion • Bristol Rovers • Carlisle United • Cheltenham Town • Colchester United • Crewe Alexandra • Hartlepool United • Hereford United • Huddersfield Town • Leeds United • Leicester City • Leyton Orient • Millwall • Milton Keynes Dons • Northampton Town • Oldham Athletic • Peterborough United • Scunthorpe United • Southend United • Stockport County • Swindon Town • Tranmere Rovers • Walsall • Yeovil Town

 

Grafika:puchar.png
p â€¢ d â€¢ e
Zdobywcy Pucharu Miast Targowych

1958: FC Barcelona â€¢ 1960: FC Barcelona â€¢ 1961: AS Roma â€¢ 1962: Valencia CF â€¢ 1963: Valencia CF â€¢ 1964: Real Saragossa â€¢ 1965: Ferencvaros Budapeszt â€¢ 1966: FC Barcelona â€¢ 1967: Dinamo Zagrzeb â€¢ 1968: Leeds United â€¢ 1969: Newcastle United â€¢ 1970: Arsenal Londyn â€¢ 1971: Leeds United

 

Służba zdrowia - PiS chce odrzucenia pomysłów PO
Przewodniczący sejmowej komisji zdrowia Bolesław Piecha (PiS) podczas wtorkowej debaty w Sejmie złożył w imieniu swojego klubu wniosek o odrzucenie trzech projektów ustaw zdrowotnych, przygotowanych przez PO.
Tusk: pensje dla nauczycieli będą rosły o 10 procent rocznie
Wzrost wynagrodzeń nauczycieli co roku o dziesięć procent jest możliwy - powiedział premier Donald Tusk na spotkaniu z nauczycielami z okazji Dnia Edukacji Narodowej.
"Słowa Tuska to żerowanie na najgłębszych obawach ludzi dla swoich celów medialnych"
Szef Kancelarii Prezydenta Piotr Kownacki skrytykował we wtorek wypowiedź premiera, że to z winy Lecha Kaczyńskiego nastąpi 90 proc. podwyżka energii elektrycznej.
Spór premiera i prezydenta - "kalendarium" wymiant pism
Kancelaria Prezydenta, w odpowiedzi na informacje MSZ, przesłała we wtorek PAP kalendarium wymiany pism w sprawie rozpoczynającego się w środę szczytu UE w Brukseli, a także udziału w delegacji prezydenta Lecha Kaczyńskiego.
Napieralski: nie ma prywatyzacji, nie ma problemu
Nie zgodzimy się na obligatoryjną prywatyzację szpitali - powiedział PAP szef SLD Grzegorz Napieralski po wtorkowym posiedzeniu zarządu krajowego Sojuszu, który omawiał projekty ustaw zdrowotnych autorstwa PO.
Linki: Strona g³ówna