Z Wikipedii

Leopold Infeld (ur. 20 sierpnia 1898 w Krakowie, zm. 15 lutego 1968 w Warszawie), polski fizyk teoretyk. Autor prac z ogólnej teorii względności, teorii pola i elektrodynamiki.

Pochodził z rodziny żydowskich kupców. Ukończył szkołę handlową, po czym studiował fizykę (początkowo wbrew woli ojca) na Uniwersytecie Jagiellońskim. Doktorat uzyskał w 1921 roku, promotorem jego pracy doktorskiej był profesor Władysław Natanson. W 1920 podczas pobytu w Berlinie zetknął się z Einsteinem, uczęszczał na wykłady Maxa Plancka i Maxa von Lauego.

Po studiach uczył w żydowskich gimnazjach w Koninie i Warszawie. Wtedy to napisał pierwsze prace naukowe. W 1930 został asystentem w katedrze Fizyki Teoretycznej na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. W 1932 podczas pobytu w Lipsku pisze dwie prace, które stają się początkiem jego międzynarodowej kariery. W pierwszej z tych prac (napisanej razem z holenderskim matematykiem van der Waerdenem) rozwinął tzw. rachunek spinorowy do postaci dającej się wykorzystać w ogólnej teorii względności (van der Waerden wprowadził wcześniej rachunek spinorowy do szczególnej teorii względności). W drugiej pracy Infeld znalazł postać równania Diraca w czasoprzestrzeniach ogólnej teorii względności.

Kolejnym etapem w karierze naukowej Infelda był dwuletni pobyt w Cambridge w charakterze stypendysty Fundacji Rockefellera. Poznał tam Maxa Borna. Efektem ich współpracy było uogólnienie klasycznej elektrodynamiki Maxwella w taki sposób aby możliwy był nielinowy opis pola elektromagnetycznego (tzw. elektrodynamika nieliniowa lub elektrodynamika Borna-Infelda). Teoria ta była krokiem pośrednim na drodze do elektrodynamiki kwantowej.

W 1936 roku zostaje stypendystą w Instytucie Studiów Zaawansowanych w Princeton i rozpoczyna współpracę z Albertem Einsteinem. Wynikiem tej współpracy był prace dotyczące równań ruchu w ogólnej teorii względności (tzw. teoria Einsteina-Infelda-Hoffmanna). Podczas dwuletniego pobytu w Princeton Infeld przy współpracy z Einsteinem napisał książkę The Evolution of Physics, która stała się międzynarodowym bestsellerem (w ciągu siedemdziesięciu lat od chwili publikacji miała ponad 200 wydań).

W 1938 roku zostaje profesorem fizyki na Uniwersytecie Toronto w Kanadzie. Prace z tego okresu dotyczą kosmologii relatywistycznej i teorii faktoryzacji (jedna z metod rozwiązywania zagadniena własnego). W Toronto pracował Infeld do roku 1950. Kanadę był zmuszony opuścić po tym jak oskarżono go niesłusznie o kontakty z komunistami w Polsce i możliwości sprzedaży im tajemnic wojskowych (dotyczących broni nuklearnej).

W 1950 roku objął katedrę fizyki teoretycznej na Uniwersytecie Warszawskim. Wspólnie z Wojciechem Rubinowiczem zakłada Instytut Fizyki Teoretycznej Uniwersytetu Warszawskiego. Zostaje członkiem Polskiej Akademii Nauk (w 1952). W 1962 zorganizował w Warszawie konferencję naukową na temat postępów w fizyce relatywistycznej, na której pojawili się najwybitniejsi fizycy (m.in. Paul Dirac, Richard Feynman).

Jego synem jest prof. Eryk Infeld, absolwent Uniwersytetu Cambridge i Wydziału Fizyki i Astronomii UW, od 1985 kierujący Pracownią Fizyki Plazmy Instytutu Badań Jądrowych, autor wielu prac, członek licznych międzynarodowych towarzystw naukowych.

Wartym nadmienienia jest również fakt, iż najkrótsza ulica w Polsce jest nazwana imieniem właśnie tego naukowca.

[edytuj] Bibliografia

Książki autorstwa L. Infelda

• The Evolution of Physics. The Growth of Ideas from the Early Concepts to Relativity and Quanta, (wspólnie z A. Einsteinem) Simon & Schuster i Cambridge University Press, 1938. Czwarte wydanie polskie Ewolucja fizyki. Rozwój poglÄ…dów od najdawniejszych pojęć do teorii wzglÄ™dnoÅ›ci i kwantów, seria: Klasycy nauki, PrószyÅ„ski i S-ka, Warszawa 1998.
• Whom the Gods Love The Story of Evariste Galois, 1950. Wydanie polskie WybraÅ„cy bogów. Powieść o życiu Ewarysta Galois, PrószyÅ„ski i S-ka, Warszawa 1998.
• Albert Einstein, PWN, Warszawa 1956.
• Moje wspomnienia o Einsteinie, Iskry, Warszawa 1956.
• Motion and Relativity, (wraz z Jerzym PlebaÅ„skim), Pergamon, Oksford 1960.
• Szkice z przeszÅ‚oÅ›ci, PIW, Warszawa 1964.
• Why I Left Canada, McGill-Queen's University Press, Montreal 1978.
• Quest, Chelsea, New York 1980.

Prace na temat L. Infelda

• Eryk Infeld, Leopold Infeld, seria: Polish men of science, PWN, Warszawa, 1978.
• Eryk Infeld, Babie lato Alberta Einsteina, w: Åšwiat Nauki, 10/2004 s.86-92.

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Leopold Infeld
• Biografia
• Electrodynamics, książka poÅ›wiÄ™cona elektrodynamice (po ang. i w PDF), rozdziaÅ‚ 6. zawiera wprowadzenie do teorii Borna-Infelda