Porwanie lotu United Airlines 93

Z Wikipedii

(Przekierowano z Lot United Airlines 93)

United Airlines Flight 93 - oznaczenie kodowe regularnego cywilnego lotu z amerykańskiego lotniska Newark International Airport (obecnie Newark Liberty International Airport) w Newark, New Jersey do San Francisco. 11 września 2001 samolot wykonujący ten lot był jednym z czterech porwanych w ramach terrorystycznego zamachu na World Trade Center i Pentagon.

Samolot ten był jedynym, który nie osiągnął celu terrorystów; rozbił się w Shanksville (Pensylwania), około 150 mil (250 km) na północny zachód od Waszyngtonu.

Zdjęcie lotnicze z kwietnia 1994 okolicy, w której w 2001 rozbił się UA93

[edytuj] Odlot

Boeing 757-222, który obsługiwał lot UA93, nosił oznaczenie rejestracyjne N591UA i miał 182 miejsca na pokładzie. Według rozkładu miał wystartować z lotniska Newark koło Nowego Jorku o 8:00, ale z powodu opóźnień innych lotów, start tego samolotu również się opóźnił - do 8:47. Na pokładzie znajdowało się 37 pasażerów (w tym czterech porywaczy w klasie pierwszej z przodu samolotu) i siedmioro członków załogi (w tym kapitan Jason Dahl i pierwszy oficer LeRoy Homer). Niektóre informacje na temat tego lotu podawały, że pasażerów było nie 37, tylko 38: wynikło to z nieporozumienia, wywołanego faktem, że jeden z pasażerów zarezerwował dwa miejsca.

Z powodu opóźnienia startu wydarzenia, które nastąpiły później, potoczyły się całkowicie wbrew zamierzeniom porywaczy.

[edytuj] Porwanie

Jak wynika z zapisu rozmów załogi samolotu z kontrolą lotów i odgłosów z kabiny pilotów, samolot został porwany około godziny 9:28. Cztery minuty wcześniej załoga została powiadomiona o zderzeniu (nie miano wtedy jeszcze pewności, czy to zamach) dwóch innych samolotów z wieżami WTC i ostrzeżona na wypadek próby wdarcia się do kokpitu. O 9:26 pilot poprosił o potwierdzenie tej informacji. O 9:28 dały się słyszeć niezidentyfikowane odgłosy walki w kabinie pilotów, a samolot nagle gwałtownie obniżył pułap o 200 metrów. O 9:32 ktoś mówiący z obcym (arabskim) akcentem zwrócił się do pasażerów (nie wyłączywszy przedtem łączności radiowej z kontrolą lotów) z poleceniem zachowania spokoju i pozostania w fotelach.

W odróżnieniu od pozostałych trzech porwanych samolotów porywaczy było nie pięciu, tylko czterech. Nosili oni nazwiska: Saeed al-Ghamdi, Ahmed al-Haznawi, Ahmed al-Nami i Ziad Jarrah. Posłużywszy się nożami opanowali oni kokpit pilotów i - zabiwszy ich - przejęli od nich stery (od tej chwili pilotował Ziad Jarrah, który wcześniej odbył szkolenie na trenażerach). Pasażerowie zostali sterroryzowani groźbą wysadzenia w samolocie bomby (w rzeczywistości porywacze nie mieli żadnej bomby), atrapą pistoletu i nożami, którymi zabili jednego z pasażerów pierwszej klasy.

O godzinie 9:39, tj. około 11 minut po porwaniu, kontrola lotów zarejestrowała ostatnią wiadomość z tego samolotu. Ten sam głos zwrócił się ponownie do pasażerów z poleceniem zachowania spokoju i - grożąc wysadzeniem bomby - zapowiedział powrót na lotnisko w celu spełnienia rzekomych żądań porywaczy.

[edytuj] Próba odbicia samolotu

Drobiazgowe śledztwo przeprowadzone po katastrofie dowiodło, że pasażerowie w tym samolocie, po tym, jak terroryści opanowali samolot, zostali wraz ze stewardessami przepędzeni na tył samolotu, skąd zakazano im przechodzenia na przód. Terroryści nie uniemożliwili jednak im telefonowania z pokładu samolotu. Dzięki temu pasażerowie dowiedzieli się od swoich rodzin o tym, że tego dnia wcześniej doszło do ataków na wieże WTC w Nowym Jorku. Doszedłszy do wniosku, że i ich samolot posłużyć ma jako latający pocisk przeciw któremuś z budynków - być może w stołecznym Waszyngtonie - pasażerowie zdecydowali się na próbę odbicia samolotu z rąk terrorystów. Decyzję tę podjęto w wyniku głosowania. Zdecydowano się zaatakować przy użyciu broni sporządzonej naprędce ze sztućców, znajdujących się na w pokładowej kuchni samolotu, oraz naczyń z wrzątkiem, zagotowanym w tym samym miejscu. Przypuszczalnie w próbie odbicia samolotu uczestniczyły stewardessy Cee Cee Lyles i Sandra Bradshaw, a z pasażerów - przede wszystkim Todd Beamer, Mark Bingham, Tom Burnett, Andrew Garcia, Jeremy Glick i Richard Guadagno, natomiast pozostali pasażerowie współdziałali z nimi w mniejszym lub większym stopniu. W chwili rozpoczęcia ataku pasażerów, samolot znajdował się około dwudziestu minut lotu od Waszyngtonu.

[edytuj] Katastrofa

Zapis parametrów lotu oraz odgłosów nagranych przez mikrofony pokładowe wskazuje, że Ziad Jarrah, pilotujący samolot, miał poważne trudności z utrzymywaniem pułapu lotu i leciał stosunkowo nisko, cały czas obniżając samolot. Nie umiał wyłączyć alarmu, który włączał się po przejściu z kierowania automatycznego na sterowanie ręczne.

Atak pasażerów spowodował, że porywacze całkowicie stracili głowę. Jeden z nich został zabity przez atakujących, pozostali dwaj zabarykadowali się wraz z pilotującym Jarrahem w kokpicie. Jarrah usiłował uchronić się przed wtargnięciem do środka grupy pasażerów kładąc samolot gwałtownie raz na prawe, raz na lewe skrzydło, co miało doprowadzić ich do utraty równowagi w wąskich przejściach, ale zabiegi te nie przyniosły rezultatu.

UA93 rozbił się o ziemię z prędkością około 930 km na godzinę o godzinie 10:03 na terenie nieczynnej kopalni węgla gminy Somerset w Pensylwanii koło Stonycreek Township i Shanksville. Według niektórych innych źródeł, moment uderzenia nastąpił o 10:06 lub o 10:10. Świadkowie upadku twierdzą, że tuż przed uderzeniem samolot odwrócony był na grzbiet i że się kołysał. Na miejscu katastrofy powstał krater głęboki na 115 stóp (35 metrów). Nikt nie przeżył - 40 osób uznano za zamordowane, a 4 - za zmarłych śmiercią samobójczą.

[edytuj] Zamierzenia porywaczy

Trasa lotu po porwaniu wskazuje, że porywacze kierowali samolot w kierunku Waszyngtonu. Celem miał być najprawdopodobniej Pentagon, Kapitol lub Biały Dom - każdy z tych budynków (pomimo, że podjęto w nich ewakuację już około 9:45) jest dla Amerykanów symbolem wolności i potęgi ich państwa. Trzy kwadranse opóźnienia, jakiego doznał samolot UA93 przed startem uniemożliwił zamierzone zsynchronizowanie wszystkich czterech zamachów podjętych tego dnia. Porywacze w swoich planach nie wzięli tej ewentualności pod uwagę, zatem nie przewidzieli, że pasażerowie mogą się dowiedzieć o pozostałych zamachach od swych rodzin, jeśli nie zakaże się im telefonować. Dzięki temu, oraz dzięki nagraniom czarnych skrzynek, przebieg wydarzeń w tym samolocie udało się odtworzyć dość dokładnie.

[edytuj] Po katastrofie

Po katastrofie, już w październiku 2001, władze amerykańskiego lotnictwa cywilnego zmieniły numer lotu UA93 na UA81; później przenumerowano wszystkie loty, a poranny lot z Newark do San Francisco nosi obecnie numer 853. Cywilne władze lotnicze Nowego Jorku i New Jersey zmieniły natomiast nazwę lotniska Newark z Newark International Airport na Newark Liberty International Airport. Katastrofa UA93 jest traktowana przez Amerykanów jako przykład obywatelskiego zachowania ludzi postawionych w ekstremalnej sytuacji, w obliczu zagrożenia życia. Rodziny ofiar zostały otoczone specjalną opieką.

Na podstawie tych wydarzeń powstały dwa pełnometrażowe filmy fabularne - jeden telewizyjny ('Lot 93 z Newark') i jeden kinowy ('Lot 93'), z których krytycy i widzowie wyżej ocenili ten drugi. "Lot 93" otrzymał nominacje do Oscara za reżyserię (Paul Greengrass) i montaż.

[edytuj] Zobacz też

Wielkie katastrofy samolotów cywilnych
Przebieg zamachu na World Trade Center i Pentagon minuta po minucie

[edytuj] Linki zewnętrzne

Unikalny cmentarz ugrofiński

Archeolodzy odkryli w okolicach miasta Suzdal w Rosji unikalne miejsce pochówku członków plemienia Ugrofinów, pochodzące z początków I tysiąclecia n.e. - donosi serwis internetowy icRussia.

Soczewki kontaktowe z elektroniką

Opracowano prototyp nowoczesnych soczewek kontaktowych, w których wnętrzu zatopiony jest układ elektroniczny oraz diody LED. Jest to przysłowiowy "kamień milowy" dla dziedziny nauki, która zajmuje się miniaturyzacją układów scalonych, donosi "LaserFocusWorld".

Groźny detoks

Pewna Brytyjka doznała uszkodzeń mózgu po poddaniu się tzw. diecie "detoks", która wymagała picia dużych ilości płynów.

Pod lodami Arktyki 90 mld baryłek ropy

90 mld baryłek ropy i ilość gazu równa całym znanym jego zasobom w Rosji - na tyle oceniają amerykańscy eksperci rządowi zasoby Arktyki. Ich szacunki opisał w czwartek "Financial Times".

Twoje piersi tego nie lubią!

Kobiety, które noszą źle dobrane biustonosze, niszczą sobie piersi - alarmują naukowcy.

Linki: Strona g��wna

Encyklopedia