Z Wikipedii

Malcolm Douglass Whitman (ur. 15 marca 1877 w Nowym Jorku, zm. 28 grudnia 1932 w Nowym Jorku), tenisista amerykański, trzykrotny zwycięzca mistrzostw USA w grze pojedynczej, zdobywca Pucharu Davisa.

Whitman studiował prawo na Harvardzie, w 1896 zdobył międzyuczelniane mistrzostwo USA w grze pojedynczej w barwach tej uczelni, a w dwóch kolejnych latach mistrzostwo w grze podwójnej w parze z Leo Ware. W 1896 doszedł do ćwierćfinału "dorosłych" mistrzostw (obecne US Open), wynik ten powtórzył w 1897, by w 1898 po raz pierwszy okazać się zwycięzcą turnieju. W finale turnieju pretendentów pokonał kolegę z uczelni Dwighta Davisa i formalnie tytuł przypadł mu walkowerem, ponieważ mistrz sprzed roku Bob Wrenn przebywał na froncie wojny hiszpańsko-amerykańskiej i nie mógł wziąć udziału w challenge round. Whitman skutecznie obronił mistrzostwo w 1899 i 1900, tocząc nie tylko boje sportowe, ale i rodzinne z ojcem, który oczekiwał od niego porzucenia tenisa na rzecz studiów. W 1901 Whitmana zabrakło w mistrzostwach USA, a rok później doszedł jeszcze raz do finału turnieju pretendentów, w którym uległ Brytyjczykowi Reggiemu Doherty.

Był zawodnikiem praworęcznym, ofensywnym woleistą, o rzadko spotykanym sposobie serwowania z dużą rotacją wsteczną. Do historii tenisa przeszedł nie tylko ze względu na tytuły w mistrzostwach USA. W 1900 przypadł mu zaszczyt otwarcia pierwszego meczu o Puchar Davisa, ufundowany przez wspomnianego wyżej Dwighta Davisa. Na korcie Longwood Cricket Club w Bostonie Whitman pokonał Brytyjczyka Arthura Gore 6:1, 6:3, 6:2. Drugi mecz singlowy wygrał sam Davis, który dodatkowo dołożył punkt w deblu w parze z Holcombe Wardem. W 1901 rywalizacji o Puchar Davisa nie stoczono, a w 1902 Whitman jeszcze raz odegrał znaczącą rolę w zdobyciu trofeum, zdobywając dwa punkty singlowe po zwycięstwach nad Reggie'm Doherty 6:1, 7:5, 6:4 i Joshuą Pimem 6:1, 6:1, 1:6, 6:0. Tym samym Amerykanin pozostał w ramach rozgrywek Pucharu Davisa niepokonany.

Po raz pierwszy sklasyfikowany w czołowej dziesiątce rankingu amerykańskiego w 1896, w latach 1898-1900 figurował na jego czele, a w 1902 na 2. miejscu. Interesował się historią tenisa i w 1931 opublikował Tennis Origins and Mysteries. Rok później zmarł śmiercią samobójczą. W 1955 jako jeden z pierwszych został wpisany do Międzynarodowej Tenisowej Hall of Fame.

[edytuj] Osiągnięcia w najważniejszych turniejach

• mistrzostwa USA
  • gra pojedyncza - wygrane 1898, 1899, 1900
• Puchar Davisa
  • wygrane 1900, 1902

[edytuj] Finały singlowe w mistrzostwach USA

• 1898 - 3:6, 6:2, 6:2, 6:1 z Dwightem Davisem (finaÅ‚ All Comers pod nieobecność obroÅ„cy tytuÅ‚u Roberta Wrenna)
• 1899 - 6:1, 6:2, 3:6, 7:5 z Parmly Paretem
• 1900 - 6:4, 1:6, 6:2, 6:2 z Billem Larnedem

[edytuj] Źródła

• Bud Collins, Tennis Encyclopedia, Visible Ink Press, Detroit 1997

[edytuj] Linki zewnętrzne

• sylwetka na stronie MiÄ™dzynarodowej Tenisowej Hall of Fame
• wystÄ™py w Pucharze Davisa