Z Wikipedii

Nabatejczycy (ar. الأنباﻂ al-Anbat) – starożytny lud pochodzenia semickiego (identyfikowany przez starożytnych z Arabami) Według Biblii protoplastą narodu był Izmael - syn Abrahama i niewolnicy Agary, który, gdy urodził się Izaak, został wraz z matką wypędzony na pustynię. Uratowany, przez anioła Bożego (J.Flawiusz DDIXII219) dorósł do lat męskich i ożenił się z Egipcjanką. Miał z nią dwunastu synów którzy objeli całą krainę rozciągającą się od Eufratu aż do Morza Czerwonego i nazwali ją nabateńską. Poszczególne plemiona wzięły swe nazwy od imion poszczególnych synów Ismaela. Cały zaś lud nazwał się Arabami) na znak swego męstwa i przynależności do rodu Abrahama. Naród ten od VI w. p.n.e. zamieszkiwał południową część dzisiejszej Jordanii. Od III w. p.n.e. ich stolicą była Petra. Korzystając ze słabości hellenistycznych państw Seleucydów i Ptolemeuszy, z którymi graniczyli, opanowali dużą część Palestyny, Syrii oraz Półwysep Synaj. Od roku 63 p.n.e. Nabatejczycy byli zmuszeni do płacenia trybutu Rzymowi (formalnie jako sojusznicy). W 106 r. n.e. cesarz Trajan włączył państwo Nabatejczyków do cesarstwa jako prowincję Arabia.

W pierwszych wiekach naszej ery Nabatejczycy przyjęli chrześcijaństwo. W VII w. zostali podbici przez Arabów i ulegli w większości arabizacji i islamizacji.

Nabatejczycy zajmowali się rolnictwem i pasterstwem, ale głównym źródłem ich bogactwa był handel, w którym Nabatejczycy wiedli prym dzięki kontrolowaniu przez nich dróg handlowych z Mezopotamii do Egiptu.

Zobacz też

   

Zobacz galeriÄ™ na Wikimedia Commons:
Nabatejczycy

• Petra