Z Wikipedii

Ojciec chrzestny (ang. The Godfather) to powieść autorstwa Maria Puzo, wydana w roku 1969. Opowiada o życiu kilku ludzi, powiązanych w jakiś sposób z mafijną rodziną Corleone. Ludzie ci to m.in.: człowiek, który dawniej ufał w system prawny swojego kraju, a gdy sprawiedliwości nie otrzymał w sądzie, udał się po nią do mafii; kochanka syna szefa rodziny mafijnej; piosenkarz, który prawie zupełnie stracił głos i którego kariera – jak dowiadujemy się na początku powieści – dobiega końca (Johnny Fontane), a który jest chrzestnym synem szefa rodziny mafijnej – dona Vita Corleone.

Spis treści 1 Tytuł 2 Rodzina Corleone 3 Rodziny mafijne 4 Publikacja 5 Kontynuacje 6 Adaptacja filmowa 7 Inne adaptacje 8 Zobacz też

[edytuj] Tytuł

Ojciec chrzestny (włos. il padrino) to termin używany przez członków mafii, odnoszący się do najstarszego lub najbardziej reprezentatywnego członka mafijnej rodziny.

[edytuj] Rodzina Corleone

Tytułowym ojcem chrzestnym jest Vito Corleone, którego nazwisko nawiązuje do sycylijskiego miasteczka Corleone. Vito ma matkę Polinę Scurisso (Bola Badmash) oraz czwórkę rodzonych dzieci, są to: zgubnie porywczy Santino "Sonny" Corleone, cichy i nieudolny Frederico "Fredo/Freddie" Corleone, Constanzia "Connie" Corleone oraz Michael "Mike" Corleone – ostatni, którego można podejrzewać o kontynuację "wielkiej wizji" dona Vita Corleone.

Innym ważnym członkiem rodziny jest Tom Hagen, będący w zbliżonym do Sonny’ego wieku. Tom został przygarnięty jako dziecko przez Vita, jednak nigdy nie zaadoptowany, ponieważ Vito uważał, że byłoby to nieposzanowaniem dla prawdziwych rodziców Toma. Tom, sierota, żył na ulicach Nowego Jorku, dopóki nie zaprzyjaźnił się z Sonnym i nie został przyjęty do rodziny Corleone. Don Corleone zadbał o wykształcenie Toma. Po ukończeniu studiów prawniczych Vito Corleone zaproponował Tomowi otwarcie własnej kancelarii, jednak Tom Hagen wyraził ochotę pracy dla przybranego ojca. Po śmierci Genca Abandando, przyjaciela i consigliere Vita Corleone, Hagen zostaje doradcą Vita Corleone i pierwszym w historii mafii consigliere nie tylko nie pochodzącym z Sycylii, ale nie będącym nawet Włochem (Tom był irlandzko-niemieckiego pochodzenia).

[edytuj] Rodziny mafijne

Pięć nowojorskich rodzin to: Stracci, Tattaglia, Corleone, Cuneo oraz Barzini.
W Nowym Jorku działa także klan Bocchicchio, który nie miesza się do brutalnych walk ani nielegalnych interesów, a jedynie oferuje swoje usługi w zapewnieniu bezpieczeństwa w spotkaniach między dwiema skłóconymi rodzinami.

W książce wspomniano także o dziesięciu innych rodzinach z całego kraju:

• Rodzina Tramonti - z Florydy
• Rodzina Zaluchi - z Detroit
• Rodzina Falcone - z Los Angeles
• Rodzina Molinari - z San Francisco
• Rodzina Panza - z Bostonu
• Rodzina Forlenza - z Cleveland
• Rodzina Capone - z Chicago

Pozostałe trzy rodziny nie zostały wymienione z nazwy.

[edytuj] Publikacja

Powieść po raz pierwszy opublikowana została 1 czerwca 1969 w Nowym Jorku. Książka wydana została w twardej okładce, liczyła czterysta czterdzieści sześć stron. Od czasu pierwszej publikacji na rynku anglojęzycznym pojawiły się jeszcze co najmniej trzy późniejsze wydania książki.

Ojciec chrzestny przetłumaczony został na kilkadziesiąt języków, w tym także polski. Ogólny światowy nakład powieści wynosi około dwudziestu pięciu milionów egzemplarzy.

[edytuj] Kontynuacje

Kontynuacje powieści, Ojciec chrzestny II i Ojciec chrzestny III, zostały napisane przez Puza jako scenariusze dla kolejnych filmów o losach rodziny Corleone. Puzo napisał również powieść Sycylijczyk opowiadającą o wydarzeniach, które rozegrały się podczas pobytu Michaela Corleone na Sycylii.

W 2004 roku wydana została kontynuacja sagi – Powrót ojca chrzestnego autorstwa Marka Windegardnera. Jest to saga o mafijnej rodzinie Corleone, której najważniejsze wątki rozgrywają się w latach 1955-1965. Centralnymi postaciami książki są Michael Corleone, syn Vita Corleone, oraz jego główny przeciwnik, Nick Geraci, były bokser, uliczny gangster, później capo nowojorskiej mafii. Pojedynek między tymi postaciami stanowi główną oś fabuły. Nick jest początkowo wiernym współpracownikiem Michaela i organizuje dla niego handel narkotykami. Później, zdradzony, przygotowuje plan zemsty i staje się jego największym wrogiem. Po przejęciu władzy w rodzinie Michael próbuje zrealizować obietnicę złożoną ojcu i doprowadzić do legalizacji jej działalności. Udaje mu się doprowadzić do wyboru na najwyższe stanowiska w USA osób przychylnych mafii. Z czasem zyskuje osobliwą sławę i szacunek capo di tutti capi amerykańskiego podziemia.

W sierpniu 2007 na polskim rynku ukaże się kolejna część sagi – Zemsta ojca chrzestnego.

[edytuj] Adaptacja filmowa

W 1972 roku ukazała się filmowa adaptacja Ojca chrzestnego. W głównych rolach wystąpili Marlon Brando i Al Pacino, reżyserem był Francis Ford Coppola, a nad scenariuszem i całością czuwał sam Mario Puzo.

Film przyniósł zyski w wysokości około stu trzydziestu czterech milionów dolarów, przy sześciomilionowym budżecie. Zdobył wiele nagród, w tym trzy Oscary, pięć Złotych Globów i Grammy. Kontynuacja, Ojciec chrzestny II, zdobyła sześć Oscarów, stając się pierwszym i póki co ostatnim sequelem, który zwyciężył w kategorii najlepszy film. Obraz utrzymał swoje miano, nawet wtedy, gdy Władca Pierścieni: Powrót króla zdobył Oscara w 2003 roku – dwóm poprzednim filmom z serii nie udało się zdobyć Oscara w kategorii najlepszego filmu.

[edytuj] Inne adaptacje

21 marca 2006 roku firma Electronic Arts wydała grę opartą na fabule Ojca chrzestnego. Gracz wciela sie w postać "żołnierza" w rodzinie Corleone. Przed śmiercią Marlon Brando nagrał kwestie potrzebne do realizacji gry, jednakże były ona bardzo słabej jakości dlatego twórcy postanowili nagrać je ponownie przez dublera. Francis Ford Coppola powiedział w kwietniu 2005 roku, że nie został poinformowany przez wytwórnie Paramount w sprawie wydania pozwolenia na powstanie gry i osobiście był przeciwny jej wydaniu^[1]. Al Pacino także nie brał udziału w powstawaniu gry, przez co wygląd Michaela Corleone różnił się od ukazanego w filmie.

Powstałą także gra planszowa oparta na fabule filmu.

[edytuj] Zobacz też

• Sycylijczyk

Pekin 2008: wielka nadzieja Szwecji - Karolina Kedzierska

Jedną z największych nadziei Szwecji na złoty medal olimpijski jest - zdaniem szwedzkich mediów -aktualna mistrzyni Europy w taekwondo oraz doskonała... saksofonistka Karolina Kedzierska.

"Jedźcie i wygrywajcie dla siebie i wszystkich Polaków"

Premier Donald Tusk, który uczestniczył w piątek w uroczystości ślubowania licznej grupy polskich olimpijczyków, życzył im sukcesów na sportowych arenach Pekinu.

MME: koniec marzeń Polek

Młodzieżowa reprezentacja Polski hokeistek na trawie przegrała ze Szkocja 1:4 w półfinale mistrzostw Europy U21 drugiej dywizji rozgrywanych w Pradze. Porażka przekreśliła szanse Polek na awans do pierwszej dywizji.

Pekin 2008: w pływaniu nowości z przeszłości

Olimpijskie pływanie wraca do "korzeni" i w Pekinie będą w programie "nowości z przeszłości", tj. wyścigi (kobiet i mężczyzn) na 10 km w akwenie otwartym. Zawody, które przypominają bardziej zapasy w wodzie niż klasyczne pływanie.

LŚ: duże osłabienie reprezentacji Polski

Łukasz Kadziewicz nie wystąpi już w meczach finałowych Ligi Światowej - donosi serwis siatka.org. Nasz siatkarz doznał kontuzji w drugim secie czwartkowego meczu z USA.

Linki: Strona g��wna