Z Wikipedii

Pedagogika porównawcza to dział pedagogiki zajmujący się porównywaniem i ocenianiem efektów zastosowania różnych systemów wychowawczych w różnych krajach oraz różnych epokach. Bazuje na historii wychowania, na naukach z zakresu organizacji i zarządzania oświatą, statystyce, ekonomii. Sama istnieć nie potrafi.

=== Stadia rozwoju ===

1. stadium relacji podróżników (od starożytności do XIV w.)
2. stadium zapożyczeń (XV-XVI do początków XX w.) – bezkrytyczne zapożyczanie wzorów obcych i zaszczepianie ich. Twórca pedagogiki porównawczej – M.A.Julien de Paris (XVIII-XIX w.) – podróżował i opisywał systemy edukacyjne różnych krajów.
3. stadium międzynarodowej współpracy (20 lecie międzywojenne – do dziś)
4. stadium sił i czynników pojawiło się po II wojna światowa, w niektórych krajach trwa do chwili obecnej (położenie geograficzne kraju, sytuacja ekonomiczna ustrój)
5. stadium problemowe (od 10-15 lat), np. skąd sę bierze agresja u młodocianych przestępców.

[edytuj] Koncepcje metodologiczne pedagogiki porównawczej i jej główni przedstawiciele

• Marc-Antoine Julien de Paris – jego koncepcja miaÅ‚a na celu podniesienie poziomu szkolnictwa francuskiego poprzez wykorzystywanie najlepszych wzorów, jakie wystÄ™powaÅ‚y w innych krajach z zakresu teorii i praktyki pedagogicznej. UważaÅ‚, że wychowanie można by poznać na podstawie faktów i obserwacji.
• Pedro Rossello (Hiszpan), zm. 1970 – pedagogika porównawcza ma stanowić instrument porozumiewania miÄ™dzynarodowego, badania miaÅ‚y objąć caÅ‚y Å›wiat, a ich rezultatem miaÅ‚o być wykrycie prÄ…dów w obrÄ™bie wychowania. UtworzyÅ‚ dwie stosowane do dziÅ› zasady interpretujÄ…ce powstawanie prÄ…dów w zakresie wychowania:

1. życie społeczne i szkoła wzajemnie na siebie oddziałują
2. fakty oświatowe pozostają wobec siebie w stosunku wzajemnej zależności

• Michael Sadler: w badaniach porównawczych należy wnikać w siÅ‚Ä™ duchowÄ… narodów. WysunÄ…Å‚ dwie ciÄ…gle aktualne tezy:

1. to, co się dzieje poza szkołą znaczy więcej niż to, co się dzieje w szkole
2. praktyczna korzyść z badań porównawczych zagranicznych systemów oświaty polega na tym, że zaczynamy lepiej rozumieć nasz własny system oświatowy

• Izaak Kandel uważaÅ‚, że badania porównawcze należy prowadzić różnymi metodami:

1. opis
2. metoda statystyczna
3. analiza tradycji oświatowych pełny obraz badań porównawczych
4. analiza kultury kraju
5. analiza społeczno-ekonomiczna

• Nikolas Hans: należy dokonać analizy historycznej siÅ‚, które miaÅ‚y wpÅ‚yw na oÅ›wiatÄ™. SÄ… trzy grupy siÅ‚ ksztaÅ‚tujÄ…cych oÅ›wiatÄ™:

1. siły naturalne (środowisko geograficzne, ekonomiczne, rasa, język)
2. siły religijne (chrześcijaństwo, islam, hinduizm)
3. czynniki świeckie (humanizm, socjalizm, nacjonalizm)

• Fridrich Schneider, Franz Hilker stworzyli listÄ™ czynników majÄ…cych wpÅ‚yw na rozwój oÅ›wiaty w poszczególnych krajach. Naród jest zwarty jednoÅ›ciÄ… duchowa, pedagogika zaÅ› jest uzewnÄ™trznieniem charakteru narodowego
• George Berday (Zygmunt FijaÅ‚kowski): aby prowadzić skuteczne badania porównawcze należy stworzyć metodologiÄ™ prowadzenia tych badaÅ„:

1. należy wybrać jedno zjawisko
2. gromadzić i porządkować dane dotyczące problemu
3. dokonać interpretacji z wykorzystaniem wiedzy z innych dyscyplin naukowych
4. sformułować hipotezy
5. dokonać weryfikacji hipotez

• Brian Holmes – wg niego pedagogika porównawcza jest Å›rodkiem do planowego rozwoju reformy i polityki oÅ›wiatowej; sÅ‚uży ustaleniu zasad, ukÅ‚adów czy praw, które pomagajÄ… w wyjaÅ›nieniu funkcjonowania systemów oÅ›wiatowych. By osiÄ…gnąć te cele zaleca wybór metody problemowej, dziÄ™ki której bÄ™dzie można tworzyć teorie i uÅ‚atwić formuÅ‚owanie predykacji (relacja Å‚Ä…czÄ…ca dwa elementy w odpowiedniej konfiguracji strukturalnej) – w tym przypadku wyników możliwych wariantów polityki oÅ›wiatowej. W opracowaniu metody problemowej Holmes siÄ™gnÄ…Å‚ do analizy myÅ›lenia refleksyjnego Johna Deweya. Analiza ta jest wyrażona w nastÄ™pujÄ…cej sekwencji:

1. Niejasność lub problem,
2. Hipoteza lub sformułowanie rozwiązania,
3. Intelektualizacja problemu (lub analiza problemu),
4. Analiza kontekstu,
5. Logiczna dedukcja konsekwencji,
6. Praktyczna wersyfikacja.

Holmes przyczynił się do wzbogacenia metodologii badań porównawczych w pedagogice – jego celem było "unaukowienie" pedagogiki porównawczej, tak by mogła nie tylko pomagać w rozwiązywaniu problemów ale również przyczynić się do tworzenia teorii szkoły.