Z Wikipedii

piloty do wideo i telewizora

Pilot zdalnego sterowania, potocznie pilot - urządzenie służące do sterowania na odległość sprzętem elektronicznym lub maszyną.

Wewnątrz pilota zamontowany jest układ elektroniczny, który generuje sygnały odpowiadające naciśniętemu przyciskowi. Wytworzony kod binarny trafia do nadajnika wysyłającego sygnał do sterowanego urządzenia (odbiornika). Odbiornik (np. telewizor, magnetowid lub DVD) analizuje otrzymany sygnał i wykonuje odpowiednią funkcję.

W dzisiejszych konstrukcjach nadajnikiem jest zazwyczaj dioda LED, emitująca światło bliskie podczerwieni. Od (1956) do lat 80. jako nośnik sygnału stosowano również ultradźwięki. Najprawdopodobniej w przyszłości komunikacja podczerwona będzie zastąpiona przez łącza radiowe Bluetooth (lub podobne).

Pierwsze piloty sterowania były urządzeniami połączonymi na stałe z urządzeniem (np. telewizorem) za pomocą kabla. Pilot ów stanowił swoiste przedłużenie przycisków na maszynie/urządzeniu. W taki pilot (umożliwiający regulację głośności, jasności i kontrastu obrazu bez ruszania się z miejsca) wyposażony był polski telewizor Aladyn produkowany w latach 60. przez zakłady Diora.

Obecnie spotyka się również piloty "na kabel" jednak mają wąskie zastosowanie, np. w rzutnikach slajdów, jako manipulatory suwnic, ale coraz częściej spotyka się piloty komunikujące się z urządzeniem za pomocą podczerwieni, fal radiowych lub czasem - ultradźwięków.

Specjalne piloty zdalnego sterowania na podczerwień instalowane są współcześnie także w kabinach tramwajów. Ustawiane są tam tak, by wiązka podczerwieni skierowana była do góry i do przodu, na sieć trakcyjną przed tramwajem. Czujniki fotoelektryczne zawieszone na linkach podtrzymujących przewody tej sieci reagują na sygnał, który może być wysłany przez motorniczego nadjeżdżającego tramwaju i poprzez urządzenia elektroniczne sterują mechanizmami wykonawczymi - najczęściej ich zadaniem jest zmiana położenia zwrotnicy torowej sterowanej elektrycznie.