Z Wikipedii

Piotr Waldo

Piotr Waldo, Valdès, Vaudès, Valdo (łac. Valdesius, fr. Pierre Valdès, Pierre Vaudès, Pierre de Vaux) (ur. ok. 1140, zm. ok. 1217) - kupiec francuski, filantrop i świecki kaznodzieja, założyciel ruchu chrześcijańskiego od jego nazwiska nazywanego waldyzmem.

[edytuj] Życiorys

[edytuj] Początki działalności

Piotr Waldo był burgundzkim kupcem z Lyonu. Około 1170 roku pod wpływem wysłuchanego przypadkowo Żywota św. Aleksego postanowił poświęcić się pasji religijnej. Za radą swojego nauczyciela teologii zajął się dobroczynnością, a gdy mu to nie wystarczało ok. 1173 roku złożył śluby ubóstwa (naśladując apostołów), rozdał majątek i zaczął głosić konieczność wyrzeczenia się przez ludzi dóbr materialnych (także przez hierarchów kościelnych i świeckich). W swych naukach opierał się na Nowym Testamencie.

Rozszedł się z żoną, której przepisał cały majątek. Wyposażył córki, które za jego radą wstąpiły do klasztoru w Fontevrault. Następnie zaczął nieść pomoc najbiedniejszym i jednocześnie samodzielnie studiować Biblię oraz pisma Ojców Kościoła. Szybko znalazł naśladowców i uczniów, dla których zlecił przetłumaczenie Pisma Świętego z języka łacińskiego na dialekty języka franko-prowansalskiego.

[edytuj] Kontrowersyjna działalność

Popularność oraz świecka działalność kaznodziejska oparta na gruntownym przygotowaniu merytorycznym spowodowała, że ok. 1177 roku Piotr Waldo popadł w konflikt z lokalnymi władzami świeckimi i kościelnymi, gdyż nie był osobą duchowną. Został posądzony o herezję i łamanie prawa kanonicznego. Wobec kontrowersji Waldo wraz z uczniami odwołał się w 1179 roku do papieża Aleksandra III. Wysłał swoich reprezentantów na Sobór Laterański III, a następnie sam udał się do Rzymu. Papież na spotkaniu z Waldo wyraził aprobatę dla powołania waldensów do dobrowolnego ubóstwa. Zabronił im jednak - wskazując na słabe przygotowanie teologiczne i brak święceń - głoszenia kazań i wchodzenia w zakres kompetencji duchowieństwa.

W 1180 roku Piotr Waldo spotkał się na synodzie diecezjalnym w Lyonie z legatem papieskim Henrykiem de Marcy, na którym złożył przyrzeczenie wierności katolicyzmowi i potwierdził publicznie wyznanie wiary. Zebraniu temu nie udało się jednak zapobiec szerzeniu waldyzmu. Wielu naśladowców i uczniów Piotra Waldo nie przestrzegało zakazu głoszenia kazań i pracy ewangelizacyjnej. W 1184 podczas obrad synodu w Weronie papież Lucjusz III ogłosił bullę Ad abolendam, która była podstawą dla władz świeckich do ścigania i likwidowania w zarodku nowych ruchów religijnych przybierających formę heretycką. Wśród tych wspólnot wymieniano również waldensów.

[edytuj] Rozłam w waldyzmie

Rozpoczęte po 1184 roku prześladowania waldensów w różnych zakątkach Francji i okładanie ich ekskomuniką przez lokalnych biskupów spowodowały, że ruch ten zaczął oddalać się od kościoła katolickiego i stawać się bardziej radykalny. Pojawiły się w nim hasła: odrzucenia katolickiej nauki o sakramentach, uznawania jako źródła wiary jedynie Biblii, potępienia zwyczaju pielgrzymowania.

Waldo został wyklęty przez arcybiskupa Jana z Lyonu, następnie sam papież Lucjusz III obłożył go ekskomuniką. Założyciel ruchu zaczął też tracić kontrolę nad swoją wspólnotą co przyczyniło się do rozbicia jej na dwa obozy. Pierwszy umiarkowany, rozwijający się we Francji pod ideowym przywództwem Piotra Waldo skłaniał się do pojednania z kościołem rzymskokatolickim i zachowania doktryny katolickiej. Drugi radykalny, rozwijający się głównie we Włoszech pod ideowym przywództwem wędrownych kaznodziejów, uczniów Waldo skłaniał się ku reformom doktrynalnym.

W 1205 roku wśród waldensów doszło do rozłamu. Opozycyjnie nastawieni do Piotra Waldo Ubodzy z Lombardii wybrali spośród siebie przywódcę religijnego Jana de Ronco i odeszli od możliwości porozumienia z kościołem katolickim, krzewiąc donatyzm, kapłaństwo świeckich i pogłębiając się w herezji. Piotr Waldo stanął natomiast na czele ruchu Ubogich z Lyonu, który dążył do powrotu na łono kościoła katolickiego.

[edytuj] Ekskomunika waldensów

W 1215 roku Sobór Laterański IV uznał naukę waldensów za heretycką. Piotr Valdo zmarł obłożony ekskomuniką ok. 1217 roku podczas podróży do Czech nie doprowadziwszy do zjednoczenia podzielonej doktrynalnie wspólnoty waldensów.

Ubodzy z Lyonu po jego śmierci w większości pogodzili się ze Stolicą Apostolską i wrócili do kościoła katolickiego. Powstały na początku XIII wieku ruch Ubogich z Lombardii stał się natomiast fundamentem dalszego istnienia waldyzmu. Pomimo prześladowań i ekskomuniki ten nurt waldensów przetrwał do czasów Reformacji wśród górali w odizolowanych od reszty świata dolinach alpejskich. W 1532 roku przyjął za sprawą misjonarzy protestanckich ze Szwajcarii doktrynę kalwińską i w XIX wieku stał się zalążkiem istniejącego obecnie Kościoła Ewangelickiego Waldensów.

[edytuj] Zobacz też

• Franciszkanizm
• Dominik Guzmán
• Franciszek z Asyżu

[edytuj] Bibliografia

• Jean Jalla. Pierre Valdo.
• Malcolm Lambert. Herezje średniowieczne: od reformy gregoriańskiej po reformację. ISBN 83-7233-043-3

Wielka czaszka na Białym Domu

Do tej pory wsławili się rzutem martwym kotem w McDonaldzie i urządzeniem orgii w moskiewskim muzeum biologii. Teraz artystyczna grupa "Wojna" postanowiła zaistnieć w inny, niemniej spektakularny sposób.

Najstarsza rodzina brutalnie zamordowana

Najstarsza zidentyfikowana rodzina pochodząca z epoki kamienia została brutalnie zamordowana - wynika z analizy przeprowadzonej przez archeologów.

Włochy nie chcą cudzoziemców

Włoski minister spraw wewnętrznych Roberto Maroni, chce zamknięcia granic przed robotnikami spoza Unii Europejskiej. Głównym argumentem przemawiającym za tym pomysłem ma być, zdaniem Maroniego, konieczność pomocy cudzoziemcom przebywającym już na terenie Włoch. Granice Włoch dla obcokrajowców mają zostać zamknięte na dwa lata.

Bezdomny musi zapłacić 101 milionów

Bezdomny mężczyzna został skazany przez sąd w Los Angeles na karę więzienia za podpalenie lasu. Oprócz tego będzie go to sporo kosztować. Pożar wzniecony przez Stevena Butchera dwa lata temu, był piątym pod względem strat w historii Kalifornii.

Tłum Chińczyków wściekły na władze

Choć władze zajęły ich domy i ziemię pod inwestycje, to tysiące Chińczyków z miejscowości Longan w północno-zachodniej prowincji Gansu, nie dały za wygraną i siłą postanowiły wyrazić swój sprzeciw.