Z Wikipedii

Polonez (fr. polonaise, la polonaise, wł. la polacca, w domyśle: taniec polski) – reprezentacyjny narodowy taniec polski (dawniej dworski).

Korneli Szlegel: "Polonez pod gołym niebem"

W zależności od regionu, polonez znany był pod różnymi nazwami: taniec polski, chodzony, pieszy, łażony, wolny, powolny, okrągły, starodawny, staroświecki, chmielowy, gęsi, wielki. Istnieje opinia, że nazwa polonez pojawiła się dopiero w latach trzydziestych XVIII wieku, jako spolszczenie francuskiego polonaise; francuskie a la polonaise czy włoskie alla polacca oznaczają - w charakterze poloneza. W formie stylizowanej pojawił się już w suicie barokowej, a wielu późniejszych kompozytorów sięgało po ten temat (M. K. Ogiński, F. Chopin, S.Moniuszko). Tańczony najpierw wśród ludu, znany w swym pierwowzorze chmielowym z przełomu XVI i XVII wieku, z czasem przyjął się na dworach magnackich. Na dworach królów polskich polonez, będąc elementem ceremoniału dworskiego, był paradą szlachty przed monarchą. Tańczony był na rozpoczęcie balów, również obecnie na niektórych, dla podkreślenia ich uroczystego charakteru (np. podczas studniówki).

Polonez jest tańcem uroczystym, w którym gracji ruchów towarzyszą posuwiste kroki. Zwykle w formie pieśni dwuczęściowej. Metrum 3/4, tempo umiarkowane, raczej powolne.

Charakterystyczny dla poloneza jest powtarzający się schemat rytmiczny, ósemkowy, z dwoma szesnastkami na pierwszej miary.

Typowy rytm poloneza
Michał Kleofas Ogiński – Polonez Pożegnanie Ojczyzny


Typowy rytm zakończenia poloneza

Polonez zachował się w kolędach: W żłobie leży, Dzisiaj w Betlejem , Bóg się rodzi, Serca ludzkie się radują. Wśród muzykologów spotyka się opinie, że dopiero w XVIII ułożono teksty religijne do wcześniej znanych melodii tanecznych.

Zobacz też:

Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
o polonezie

• Taniec
• Muzyka barokowa
• Fragment z TaÅ„cujże dobrze
• polka - czeski taniec ludowy na 2/4