Z Wikipedii

Ten artykuł dotyczy cieku wodnego. Zobacz też: Potok.

Potok w Tatrach

Potok w Sudetach

Potok, niewielki ciek wodny o wartkim nurcie, płynący w terenie o znacznych deniwelacjach, zwykle w korycie wyerodowanym w skałach. Charakteryzują go duże spadki zwierciadła wody i burzliwy prąd. W Polsce potokami nazywane są przeważnie cieki płynące w górach i na wyżynach. Cechą potoków górskich są spadki koryt od 5% do 30%, a potoków wysokogórskich nawet do 80% i więcej. Na wyżynach, potoki charakteryzują się spadkami od 5% do 10%. Zlewnia potoku zwykle nie przekracza 100 km². Podłoże w potokach wysokogórskich stanowią lite skały, niżej głazy, potem kamienie przemieszane ze żwirem, a jeszcze niżej żwir i wreszcie piasek i muł.

Słowo "potok" występuje także w nazwach własnych cieków, np. Rybi Potok.

[edytuj] Rozwój roślinności

• glony peryfitonowe
• roślinność naczyniowa wynurzona i zanurzona

[edytuj] Organizmy charakterystyczne

• widelnice - Plecoptera
• wiele gatunków chruścików-(Trichoptera) (m.in. Rhyacophila, Allogamus, Philopotamus)
• jętki (owady) - Ephemeroptera
• niektóre ślimaki -Gastropoda
• meszkowate -Simuliidae
• muchówki ochotkowate- Chironomidae
• larwy Blepharoceridae i Deuterophlebidae

Gromadzi się detrytus (ekologia) pochodzenia autochtonicznego i allochtonicznego oraz seston. W szybko płynących niewielkich ciekach nie występuje plankton, jedynie bentos i peryfiton.

[edytuj] Zobacz też

• strumień (hydrologia)
• struga (hydrologia)

[edytuj] Źródło

• Zdzisław Kajak, "Hydrobiologia-Limnologia Ekosystemy wód śródlądowych", Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2001,ISBN 83-01-12537-3