Z Wikipedii

Powstanie Spartakusa (73-71 p.n.e.) było największym powstaniem przeciwko Rzymowi w I w. p.n.e. W ciągu dwóch lat siły Spartakusa, składające się z tysięcy niewolników, gladiatorów i biednych wieśniakow, wznieciły powstanie na terenie niemalże całej Italii. Kres powstaniu położyły nieporozumienia w szeregach przywódców powstania oraz krwawa bitwa pod Silarusem, w której zginął Spartakus.

[edytuj] Przyczyny i przebieg powstania

Do przyczyn powstania można zaliczyć dwie zasadnicze kwestie:

• wyzysk niewolników w latyfundiach
• pozycja spoÅ‚eczna gladiatorów

Powstania wybuchały już wcześniej, ale były szybko tłumione przez armię rzymską. Tym razem jednak siły powstańców miały być potężniejsze od niezwyciężonej armii Rzymu. Spartakus, z pochodzenia Trak, zawiązał spisek w Kapui. Na początku, wraz ze swoimi towarzyszami, ukrywali się na zboczach Wezuwiusza, skąd dokonywali napadów rabunkowych i walk z armią rzymską. Powodzenie w tych walkach doprowadziło do rozszerzenia powstania na Kampanię i Lukanię. Istotnym problemem był brak jedności w armii niewolników. W roku 72 p.n.e. odłączone plemiona celtycko-germańskie, pod dowództwem Kriksosa, zostały rozbite pod Apulią.

Jednak Spartakus rozbił w tym czasie obie armie konsularne. Udał się na północ, gdzie chciał opuścić Italię, jednak przekonano go, żeby zawrócił. Postanowił więc połączyć się z oddziałami na Sycylii, jednak korsarze nie dostarczyli obiecanych wcześniej statków. W międzyczasie Rzym zebrał armię pod przywództwem Krassusa i ostatecznie rozgromił Spartakusa pod Silarus. Od tej pory rola niewolników w państwie rzymskim zaczęła się stopniowo zmniejszać.

Ku przestrodze, ukrzyżowano wzdłuż głównej drogi prowadzącej do Rzymu około sześć tysięcy niewolników, którzy zdołali przeżyć atak wojsk Krassusa.

Powstanie to zostało zekranizowane w filmie: Spartakus.

[edytuj] Skutki powstania Spartakusa

Powstanie przyniosło zniszczenie znacznych obszarów Italii, właściciele niewolników ponieśli duże straty, w powstaniu uczestniczyła biedota,lecz powstanie nie wpłynęło na los niewolników. Od tego czasu również zauważa się stopniową zmianę polityki właścicieli niewolników.

[edytuj] Najważniejsze bitwy podczas powstania Spartakusa 73-71 p.n.e.

• 73 p.n.e. – bitwa pod Wezuwiuszem
• 72 p.n.e. – bitwa pod górÄ… Garganus
  • zwyciÄ™stwo Rzymian pod wodzÄ… Lucjusza Gelliusza nad siÅ‚ami 30 tys. powstaÅ„ców pod wodzÄ… Kriksosa (poniósÅ‚ Å›mierć)
• 72 p.n.e. – bitwa pod Camalatrum
  • zwyciÄ™stwo Rzymian pod wodzÄ… Marka Krassusa nad powstaÅ„cami Kannisusa
• 72 p.n.e. – bitwa pod Mons Cantenna
  • siÅ‚y rzymskie, pod wodzÄ… Marka Krassusa, pobiÅ‚y powstaÅ„ców pod wodzÄ… Castusa i Cannicusa (obaj przywódcy ponieÅ›li Å›mierć w bitwie)
• 72 p.n.e. - bitwa pod MutyniÄ…
  • zwyciÄ™stwo siÅ‚ Spartakusa nad wojskami rzymskimi pod wodzÄ… Kassjusza
• 71 p.n.e. – bitwa pod PeteliÄ…
  • zwyciÄ™stwo powstaÅ„ców pod wodzÄ… Spartakusa nad Rzymianami
• 71 p.n.e. – bitwa nad Silarus
  • bitwa nad rzekÄ… Silarus - Å›mierć Spartakusa

Literatura

• Géza Alföldy: Römische Sozialgeschichte. 3. Auflage, Steiner, Wiesbaden 1984, ISBN 3-515-04057-9 (Wissenschaftliche Paperbacks Sozial- und Wirtschaftsgeschichte, 8).

[edytuj] Zobacz też:

• sÅ‚ynne bitwy