Ronald Munro-Ferguson, 1. wicehrabia Novar
Z Wikipedii
| Ronald Munro-Ferguson | |
| Data i miejsce urodzenia | 6 marca 1860 Fife |
| Data i miejsce śmierci | 30 marca 1934 Fife |
| 6. gubernator generalny Australii | |
| Okres urzędowania | od 18 maja 1914 do 6 października 1920 |
| Poprzednik | Lord Denman |
| Następca | Lord Forster |
Ronald Craufurd Munro-Ferguson, 1. wicehrabia Novar KT, GCMG (ur. 6 marca 1860 w Fife, zm. 30 marca 1934 tamże), brytyjski polityk, członek Partii Liberalnej, a następnie Partii Konserwatywnej, w latach 1914-1920 gubernator generalny Australii, a w latach 1922-1924 minister ds. Szkocji.
Pochodził z zamożnej szkockiej rodziny, jego ojciec był członkiem Izby Gmin. Ukończył Królewską Akademię Wojskową w Sandhurst i do 1884 r. służył w armii. Następnie został wybrany do parlamentu jako reprezentant okręgu Ross and Cromarty. W 1885 r. przegrał wybory parlamentarne i do Izby Gmin wrócił po wyborach 1886 r. Tym razem reprezentował okręg wyborczy Leith Burghs. Wkrótce został osobistym sekretarzem późniejszego premiera, lorda Roseberyego. Podobnie jak on, Munro-Ferguson sytuował się na prawym skrzydle swojej partii i, już po przejściu do opozycji, popierał imperialistyczną politykę rządów konserwatywnych, łącznie z udziałem w drugiej wojnie burskiej.
W kolejnych latach nie wrócił jednak do głównego nurtu życia politycznego w Londynie, za to odegrał ważną rolę na scenie politycznej Australii, której gubernatorem generalnym został w 1914 r. Jego kadencja przypadła na okres ciągłych kryzysów politycznych, w znacznej mierze spowodowanych podziałami w społeczeństwie wokół kwestii udziału Australii w I wojnie światowej, a dokładniej sprawy wysyłania na jej fronty żołnierzy z poboru. Sam gubernator zawsze opowiadał się za jak największym wysiłkiem wojennym Australii. Starał się także umocnić znaczenie swojego urzędu, choć jego pozycja jako pośrednika między Londynem a Melbourne osłabła, gdy na czele rządu brytyjskiego stanął David Lloyd George, a premierem Australii został Billy Hughes. Polityków tych łączyło walijskie pochodzenie i często rozmawiali ze sobą nie tylko z pominięciem gubernatora generalnego, ale wręcz w niezrozumiałym dla niego języku walijskim.
Podał się do dymisji w maju 1919 r., ale ostatecznie zgodził się kierować jeszcze przygotowaniami do australijskiej podróży księcia Walii i w końcu opuścił urząd w październiku 1920 r. Po powrocie do Wielkiej Brytanii otrzymał dziedziczny tytuł szlachecki 1. wicehrabiego Novar (choć był jego ostatnim posiadaczem, bo nie miał potomka), a w 1922 r. został ministrem ds. Szkocji w rządach Andrew Bonar Lawa i Stanleya Baldwina. W 1926 r. otrzymał Order Ostu. Był również kawalerem Krzyża Wielkiego Orderu św. Michała i św. Jerzego. Zmarł w 1934 r. w swej rodzinnej posiadłości w hrabstwie Fife w Szkocji.
[edytuj] Linki zewnętrzne
| Poprzednik nowa kreacja |
Wicehrabia Novar 1920-1934 |
Następca powrót do domeny królewskiej |
Lord Hopetoun • Lord Tennyson • Lord Northcote • Hrabia Dudley • Lord Denman • Ronald Munro-Ferguson • Lord Forster • Lord Stonehaven • Isaac Isaacs • Lord Gowrie • Książę Gloucester • William McKell • William Slim • Lord Dunrossil • Lord De L'Isle • Lord Casey • Paul Hasluck • John Kerr • Zelman Cowen • Ninian Stephen • Bill Hayden • William Deane • Peter Hollingworth • Michael Jeffery • Quentin Bryce (obejmie urząd 5 września 2008)
W latach 1705-1746: Lord Mar • Książę Queensberry • Lord Mar • Książę Montrose • Książę Roxburghe • Lord Tweeddale
Po 1885: Książę Richmond • George Otto Trevelyan • Lord Dalhousie • Arthur Balfour • Lord Lothian • George Otto Trevelyan • Lord Balfour of Burleigh • Andrew Murray • Lord Linlithgow • Lord Pentland • Thomas McKinnon Wood • Harold Tennant • Robert Munro • Lord Novar • William Adamson • John Gilmour • William Adamson • Archibald Sinclair • Godfrey Collins • Walter Elliot • John Colville • Ernest Brown • Thomas Johnston • Lord Rosebery • Joseph Westwood • Arthur Woodburn • Hector McNeil • James Stuart • John Maclay • Michael Noble • William Ross • Gordon Campbell • William Ross • Bruce Millan • George Younger • Malcolm Rifkind • Ian Lang • Michael Forsyth • Donald Dewar • John Reid • Helen Liddell • Alistair Darling • Douglas Alexander • Des Browne
W dniu powstania
Leo Amery • Stanley Baldwin • Andrew Bonar Law • William Bridgeman • Lord Cave • Lord Curzon • Lord Derby • Książę Devonshire • Arthur Griffith-Boscawen • Philip Lloyd-Greame • Anderson Montague-Barlow • Lord Novar • Lord Peel • Lord Salisbury • Robert Sanders • Edward Wood
Późniejsi członkowie gabinetu
Neville Chamberlain
W dniu powstania
Leo Amery • Stanley Baldwin • William Bridgeman • Lord Cave • Lord Cecil of Chelwood • Neville Chamberlain • Lord Curzon • Lord Derby • Książę Devonshire • Samuel Hoare • William Joynson-Hicks • Philip Lloyd-Greame • Anderson Montague-Barlow • Lord Novar • Lord Peel • Lord Salisbury • Robert Sanders • Edward Wood • Laming Worthington-Evans
| Supersmukła piękność |
|
Firma Panasonic wzbogaciła swą ofertę o nowy telewizor LCD.
|
| Chińskie supermaszyny |
|
W dziedzinie superkomputerów Chiny gonią świat.
|
| Wkrótce nowy przerażający podstęp spamerów |
|
Specjaliści ostrzegają przed nową kampanią spamową – internauci otrzymują listy elektroniczne zawierające informacje o porwaniu dziecka.
|
| Komputery czułe na dotyk |
|
Firma NEC wprowadziła ciekawe modele komputerów PC, które obsługuje się za pomocą dotykowego ekranu.
|
| Król spamu zabił swoją rodzinę |
|
Jeśli ktoś w Polsce ma wątpliwości, czy spamowanie jest przestępstwem...
|