Z Wikipedii

Ten artykuł dotyczy szkoły podoficerskiej. Zobacz też: Stronnictwo Polityki Realnej.

Szkoła Podchorążych Rezerwy (SPR) – w Wojsku Polskim szkoła wojskowa kształcąca kandydatów na oficerów rezerwy.

Nazwa wywodzi się z okresu międzywojennego, kiedy to utworzono Szkoły Podchorążych Rezerwy. Do służby byli powoływani poborowi z cenzusem (absolwenci szkół średnich lub studiów wyższych). Służba trwała rok i składała się z okresu nauki w szkole, podczas której żołnierze posługiwali się tytułem szeregowego (strzelca, ułana, kanoniera) z cenzusem. Szkolenie kończyło się egzaminem i absolwenci otrzymywali stopień kaprala i tytuł podchorążego (w wyjątkowych sytuacjach plutonowego podchorążego). Drugim okresem służby (już podchorążego) była praktyka dowódcza w jednostce wojskowej. Po jej zakończeniu podchorąży był zwalniany do rezerwy. Stopień oficerski uzyskiwał po odbyciu dodatkowych ćwiczeń.

W wojsku II RP istniały następujące Szkoły Podchorążych Rezerwy:

• Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii im. Marcina Kątskiego we Włodzimierzu Wołyńskim;
• Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty w Ostrowie - Komorowie;
• Szkoła Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu;
• Mazowiecka Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii im. Gen. Józefa Bema w Zambrowie;
• Szkoła Podchorążych Rezerwy Wojsk Łączności w Zegrzu.

W dywizjach organizowane były tzw. dywizyjne kursy podchorążych rezerwy.

W czasie II wojny światowej istniała konspiracyjna Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty Agricola (tzw. Tajna Podchorążówka).

W latach powojennych istniały przy wyższych uczelniach Studia Wojskowe a w późniejszym okresie Szkoły Oficerów Rezerwy, które funkcjonowały właściwie przy wszystkich Wyższych Szkołach Oficerskich. Do nazwy "Szkoła Podchorążych Rezerwy" powrócono dopiero w latach 80.; szkoły te działały przy WSO jak i przy niektórych jednostkach wojskowych.. W latach 90. kształcenie w odtworzonych SPR istniejących przy WSO i centrach szkolenia trwało 6 miesięcy (3 miesiące kształcenie w szkole i trzy miesiące praktyka dowódcza w jednostce wojskowej). W odróżnieniu od przedwojennych podchorążówek rezerwy, tytuł podchorążego był (jest) nadawany bezpośrednio po rozpoczęciu nauki w szkole i nie uzyskuje się go wyniku jej ukończenia. W trakcie nauki podchorążowie uzyskują jedynie kolejne stopnie podoficerskie. Po ukończeniu szkolenia przeprowadzano egzamin na oficera. Stopień oficerski podchorąży rezerwy może otrzymać po odbyciu odpowiedniej liczby dni ćwiczeń wojskowych w rezerwie.