Sarah Vaughan - Google

Sarah Vaughan

Z Wikipedii

Skocz do: nawigacji, szukaj

Sarah Vaughan (zwana Sassy i The Divine One) (ur. 27 marca 1924 roku w Newark, zm. 3 kwietnia 1990 roku w Los Angeles)- amerykańska wokalistka jazzowa, uznawana za jednego z największych wokalistów w historii.

Mimo iż jej rodzina nie należała do muzykalnych (ojciec był cieślą, a matka pracowała w pralni), młoda Sarah Vaughan miała sporo kontaktów z muzyką. Przez dziesięć lat pobierała lekcje fortepianu, śpiewała też w chórze kościelnym Mount Zion Baptist Church, a w wieku 12 lat została jego organistką. W 1942 r. wygrała amatorski konkurs talentów w Apollo Theater w Harlemie, co przyspieszyło możliwości rozwinięcia kariery. Billy Eckstine, który śpiewał wówczas w big-bandzie Earla "Fatha" Hinesa, dostrzegł jej talent i w 1943 r. zaproponował posadę wokalistki i drugiej pianistki w zespole. Rok później Eckstine zaangażował ją do swojej własnej grupy. To tutaj zetknęła się z pionierami modern jazzu: Charlie'em Parkerem i Dizzym Gillespie'em. Dzięki wspólnym nagraniom w 1945 r. z zespołem Eckstine'a poznała podstawy nowej muzyki, która charakteryzowała cały późniejszy jej dorobek.

Po odejściu od Eckstine'a przez krótki czas występowała w zespole Johna Kirby'ego (1945-46), po czym zdecydowała się na karierę solową. W 1947 r. wyszła za trębacza George'a Treadwella, który został jednocześnie jej menedżerem. Bogate dziesięciolecie pracy studyjnej i koncertowej rozpoczęła w 1950 r. od wspólnych nagrań z Milesem Davisem, po czym zarzuciła rynek albumami z muzyką popularną, wydanymi przez Mercury Records, a także bardziej jazzowym materiałem zrealizowanym dla firmy EmArcy. Te jedne z bardziej udanych jej nagrań powstały przy współudziale Clifforda Browna, Cannonballa Adderleya i muzyków zespołu Counta Basie'ego. W latach 60. Vaughan była już gwiazdą. Odeszła też od jazzu w kierunku komercyjnych nagrań z towarzyszeniem orkiestry.

Dopiero w latach 70. zaczęła ponownie regularnie występować i nagrywać z muzykami jazzowymi. W 1974 r. wystąpiła na Festiwalu Jazzowym w Monterey, a w 1978 r. nagrała album z kwartetem "gwiazd": Oscar Peterson, Joe Pass, Ray Brown i Louie Bellson. Rok później ukazał się "Duke Ellington Song Book One", w którego realizacji wzięły udział także jazzowa elita (Zoot Sims, Frank Foster, Frank Wess, J.J. Johnson i Joe Pass). W 1980 r. Vaughan wzięła udział w słynnym koncercie w Carnegie Hall, powróciła też do śpiewania z Eckstine'em w Apollo Theater, gdzie zaczęła się jej kariera. Koncertowała i nagrywała z najwybitniejszymi muzykami od Parkera i Petersona po Herbie'ego Hancocka, Rona Cartera, Billa Higginsa, Dizzy'ego Gillespie'ego, Dona Cherry'ego, Maynarda Fergusona, Chucka Mangione'a.

Przez ponad pół wieku jej muzyka funkcjonowała jako synonim najdoskonalszego jazzowego śpiewu. Śpiewała w zespołach Jimmy'ego Jonesa (1948-52, 1954-58), Roya Hayesa (1953-58), Richarda Daviesa, (przełom lat 50. i 60.), Rolanda Hanny'ego 1961-63), Boba Jamesa (1965-68), Jana Hammera (1970-71), Jimmy'ego Cobba (1970-78), Andy'ego Simpkinsa (Od 1979) i Harolda Jonesa (od 1980).

W 1945 r. Vaughan wygrała w ankiecie czytelników pisma "Esquire", w latach 1947-52 triumfowała w magazynie "Downbeat", a w latach 1948-52 w "Metronome". Obdarzona niezwykłą skalą i idealną modulacją, potrafiła subtelnie panować nad jakością swego głosu. Często frazy śpiewane delikatnym, ciepłym głosem kontrastowały z fragmentami interpretowanymi szorstkim, nosowym vibrato czy gardłowym warczeniem. Zdobyta w czasie współpracy z Eckstine'em wiedza na temat bebopu pozwoliła jej wplatać do śpiewu nowocześniejsze elementy jazzowej struktury.

[edytuj] Wybrana dyskografia

  • Billy Eckstine (1945)
  • It's You or No One (1946-47)
  • Tenderly (1947)
  • Time and Again (1947-48)
  • The Devine Sarah Vaughan: The Columbia Years (1949-53)
  • Perdido: Live at Birdland (1953)
  • Sarah Vaughan and Clifford Brown (1954)
  • Swingin'Easy (1954)
  • In the Land of Hi-Fi (1955)
  • Sassy (1956)
  • The Rodgers and Hart Songbook (1956)
  • Sings Broadway (1954-56)
  • The George Gershwin Songbook (1957)
  • No Count Sarah (1958)
  • I'll Be Seeing You (1949-60)
  • Misty (1958)
  • After Hours (1961)
  • Sissy Swings the Tivoli (1963)
  • Sarah Sings Soulfully (1963)
  • Sarah Plus 2 (1964)
  • Sassy Swings Again (1967)
  • Sarah Vaughan & Michel Legrand (1972)
  • Live in Japan (1973)
  • How Long Has This Been Going On (1978)
  • Duke Ellington Songbook (1979)
  • Send in the Clowns (1981)
  • Songs of the Beatles (1981)
  • Crazy and Mixed Up (1982)
  • Brazilian Romance (1987)

[edytuj] Linki zewnętrzne


Najdroższe miasta świata
W 1998 roku Moskwa przechodziła kryzys. Ponad 100 tysięcy Rosjan wyszło na ulicę, gdy banki splajtowały, tracąc oszczędności życia milionów obywateli. Zaledwie 10 lat później globalny boom surowcowy sprawił, że Rosja opływa w gotówkę, a Moskwa stała się drogim miastem.
Handel w internecie to teraz żyła złota
Przekonał się o tym Amazon.com - największy na świecie sklep online, którego zyski skoczyły w drugim kwartale o 41 proc. Dzięki słabemu dolarowi zakupy robią tam Chińczycy, Niemcy, Francuzi i coraz częściej Polacy - czytamy w "Dzienniku".
Wakacyjna gotówka - na co warto zwrócić uwagę
Coraz częściej posiadanie karty kredytowej jest wręcz warunkiem wypożyczenia samochodu czy sprzętu sportowego podczas wakacyjnego wyjazdu. Jednak uwaga, korzystanie z karty nie jest tanie. Tańszym rozwiązaniem są kredyty gotówkowe, reklamowane jako wakacyjne - czytamy w dzienniku "Polska".
Cięcia ulgi prorodzinnej na razie nie będzie
Rząd na razie nie podchwycił pomysłu ograniczenia obowiązującej dużej ulgi prorodzinnej w zamian za wsparcie rodzin niepłacących podatku dochodowego, które nie mają prawa do odpisu. Pomysł zgłosił wiceprzewodniczący komisji z Prawa i Sprawiedliwości - Stanisław Szwed - podczas obrad sejmowej Komisji Polityki Społecznej i Rodziny.
Polacy coraz częściej próbują szczęścia w grach
Jak wynika z informacji "Rzeczpospolitej" w pierwszym półroczu wydaliśmy na gry Totalizatora Sportowego dwa miliardy złotych, czyli o 11 procent więcej niż przed rokiem.
Linki: Strona g³ówna