Z Wikipedii

Sinsariszkun (lub Sinszariszkun, Sin-szarra-iszkun), król Asyrii, syn Aszurbanipala, rządził wraz z bratem Aszuretilianim od r. ok. 626 p.n.e., ale chronologia jest niepewna (623-612 p.n.e.) i zasięg rządów terytorialnych trudny do ustalenia. Ostatni dwaj królowie z dynastii Sargonidów, którzy byli świadkami nieuchronnego upadku Asyrii. Sinsariszkun swoimi nieudolnymi rządami przyczynił się do końca państwa asyryjskiego.

Władca słaby, niemogący przeciwdziałać rozprężeniu i ruchom odśrodkowym w Imperium. Za odstąpienie Egiptowi Syrii, Fenicji i Judei domagał się od faraona wojsk do walki z Nabopolassarem i Kyaksaresem.

Pierwszy atak Babilończyków na Aszur w 615 roku p.n.e. został odparty, a sam Nabopolassar ratował się ucieczką do Tikritu. Po tym sukcesie zaniechał dalszych akcji zbrojnych. W wyniku tego inicjatywa przeszła w ręce wrogów Asyrii. Najpierw Medowie w 614 r. p.n.e. zburzyli Aszur i wraz z Babilończykami rozpoczęli 2 lata później oblężenie Niniwy, w której znalazł się Sinsariszkun. Po dwumiesięcznym oblężeniu (lipiec/sierpień 612 r. p.n.e.) miasto zostało zdobyte szturmem i doszczętnie zniszczone. Prawdopodobnie mury zostały podmyte po spiętrzeniu Tygrysu, co tłumaczyłoby tak szybkie zdobycie tego silnie ufortyfikowanego miasta.

Sinsariszkun zginął w czasie oblężenia Niniwy. Według tradycji greckiej kazał się zanieść na stos złożony z kosztowności i podpalić. Na nim wygasa linia Sargonidów. Resztkami sił asyryjskich w północno-zachodniej Mezopotamii dowodził generał Aszuruballit II, który uchodzi za ostatniego króla Asyrii.