Z Wikipedii

Skok wzwyż kobiet

Skok wzwyż – konkurencja lekkoatletyczna, polegająca na odbiciu się (po wykonaniu rozbiegu) z jednej nogi i przeniesieniu całego ciała ponad poprzeczką zawieszoną na pionowych stojakach. Zawodnicy mają trzy próby na pokonanie danej wysokości. Po strąceniu poprzeczki istnieje możliwość przeniesienia pozostałych prób na następną wysokość. Trzy kolejne nieudane próby eliminują z konkursu.

Sposób skoku był stale modyfikowany, stosowano dotąd techniki: naturalną (tzw. kuczną), nożycową, obrotową (lub kalifornijską), przerzutową. Obecnie stosuje się rodzaj techniki zwany flop, który pierwszy raz zademonstrował podczas Igrzysk Olimpijskich w Meksyku zawodnik USA Dick Fosbury. W technice tej dzięki odpowiedniemu ułożeniu ciała skoczka jego środek ciężkości przechodzi pod tyczką, co umożliwia oddanie wyższego skoku.

[edytuj] Historia

• 1864 – rozegranie pierwszych oficjalnych zawodów skoku wzwyż w Anglii
• 1865 – sformowanie przepisów, w tym zapisu o możliwości wykonania jedynie trzech prób na każdej wysokości
• 1874
  • pokonanie pierwszy raz wysokości sześciu stóp (1.83 m) przez Marshalla Brooks'a (Wielka Brytania)
  • użycie po raz pierwszy techniki "nożyce" (scissors) przez Williama Page'a (USA); wcześniej używano techniki pierwszeństwa stopy
• 1895 – odbycie pierwszych zawodów z udziałem kobiet
• 1912 – wprowadzenie techniki kalifornijskiej przez George Horine'a (USA) i pokonanie przez niego pierwszy raz w historii skoków wysokości 2.00 m
• 1925 – przyjęcie decyzji przez IAAF o takim zamocowaniu poprzeczki, by każde jej dotknięcie spowodowało jej zrzucenie
• 1928 – wprowadzenie skoku wzwyż kobiet do konkurencji olimpijskich
• 1932 – pierwszy rekord w skoku wzwyż kobiet uznany przez IAAF (1.65)
• 1941 – zaprezentowanie po raz pierwszy stylu przez Lestera Steersa (USA), w którym poprzeczka pokonywana jest najpierw głową zawodnika
• 1968 – zapoczątkowanie na olimpiadzie w Meksyku stylu flop przez Amerykanina Dicka Fosbury'ego (ang. Fosbury flop), w którym skoczek przechodzi głową naprzód nad poprzeczką i przesuwa się nad nią twarzą do góry tak, aby upaść na plecy

[edytuj] Rekordziści

[edytuj] mężczyźni

	wynik	zawodnik	państwo	data	miejsce
świata	2,45 m	Javier Sotomayor	Kuba	27 lipca 1993	Salamanca
Europy	2,42 m	Patrik Sjöberg	Szwecja	30 czerwca 1987	Sztokholm
Polski	2,38 m	Artur Partyka	Polska	18 sierpnia 1996	Eberstadt

[edytuj] kobiety

	wynik	zawodniczka	państwo	data	miejsce
świata	2,09 m	Stefka Kostadinowa	Bułgaria	30 sierpnia 1987	Rzym
Europy	2,09 m	Stefka Kostadinowa	Bułgaria	30 sierpnia 1987	Rzym
Polski	1,97 m	Danuta Bułkowska	Polska	9 czerwca 1984	Wörrstadt

[edytuj] Chronologia rekordu świata w skoku wzwyż

[edytuj] mężczyźni

[edytuj] kobiety

[edytuj] Medaliści olimpijscy w skoku wzwyż

[edytuj] mężczyźni

[edytuj] kobiety

[edytuj] Polscy medaliści olimpijscy w skoku wzwyż

mężczyźni:

• złoto: Jacek Wszoła – Igrzyska Olimpijskie 1976 w Montrealu – 2,25 m
• srebro: Jacek Wszoła – Igrzyska Olimpijskie 1980 w Moskwie – 2,31 m
• srebro: Artur Partyka – Igrzyska Olimpijskie 1996 w Atlancie – 2,37 m
• brąz: Artur Partyka – Igrzyska Olimpijskie 1992 w Barcelonie – 2,34 m

kobiety:

• srebro: Jarosława Jóźwiakowska – Igrzyska Olimpijskie 1960 w Rzymie – 1,71 m
• srebro: Urszula Kielan – Igrzyska Olimpijskie 1980 w Moskwie – 1,94 m

[edytuj] Medaliści Mistrzostw świata w lekkoatletyce w skoku wzwyż

[edytuj] mężczyźni

[edytuj] kobiety

[edytuj] Polscy skoczkowie wzwyż

Medaliści i finaliści międzynarodowych zawodów mistrzowskich

[edytuj] Polscy finaliści olimpijscy (1-8)

[edytuj] mężczyźni

• 1. Jacek Wszoła 2.25 1976
• 2. Jacek Wszoła 2.31 1980
• 2. Artur Partyka 2.37 1996
• 3= Artur Partyka 2.34 1992
• 7= Jerzy Pławczyk 1.90 1932

[edytuj] kobiety

• 2= Jarosława Jóźwiakowska 1.71 1960
• 2. Urszula Kielan 1.94 1980

[edytuj] Polacy w dziesiątkach światowych tabel rocznych