Z Wikipedii

Ten artykuł wymaga dopracowania zgodnie z zaleceniami edycyjnymi. Należy w nim poprawić: bio z dyskusji gdzie znajduje się zgoda na wykorzystanie materiału, należy poprawić styl, zmienić na czas przeszły, uzupełnić linki wewnętrzne. Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się na stronie dyskusji tego artykułu w sekcji Dopracować Po wyeliminowaniu wskazanych powyżej niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu.

Slipknot
Slipknot podczas Mayhem Festival w 2008 roku.
Rok założenia	1995
Pochodzenie	Stany Zjednoczone
Gatunek	metal alternatywny, rock
Aktywność	1995 – dziś
Wytwórnia płytowa	Roadrunner Records
Powiązania	Stone Sour Murderdolls To My Surprise Ministry Dirty Little Rabbits
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Slipknot (ang. pętlica (element stryczka)) – amerykańska grupa muzyczna grająca metal alternatywny, w twórczości której da się zauważyć wpływy takich gatunków jak heavy, nu czy death metal. Zespół powstał w 1995 w Des Moines w stanie Iowa w wyniku współpracy perkusistów Shawna Crahana i Andersa Colsefniego. Cechą charakterystyczną grupy jest liczny dziewięcioosobowy skład, w nietypowy sposób prezentujący swe kompozycje podczas koncertów. Ponadto muzycy występują w zasłaniających twarze maskach oraz kombinezonach.

Grupa na przestrzeni lat zyskała uznanie m.in. dzięki kontraktowi płytowemu z Roadrunner Records oraz otrzymała liczne nagrody i wyróżnienia m.in. nominacje do nagrody Grammy w kategoriach "Best Heavy Metal Performance" i "Best Hard Rock Performance". W 2006 roku grupa otrzymała nagrodę Grammy w kategorii "Best Metal Performance" za utwór pt. Before I Forget, a w 2008 roku Slipknot dostał nagrodę Kerrang! Icon. Natomiast trzy z czterech oficjalnie wydanych albumów uzyskały status płyty platynowej.

Członkowie zespołu udzielają się także w innych zespołach. Wokalista Corey Taylor oraz gitarzysta James Root są członkami grupy Stone Sour, perkusista Joey Jordison występował wraz z grupą Korn, ponadto jest liderem zespołu Murderdolls, gdzie gra na gitarze, Sid Wilson prowadzi karierę solową jako DJ Starscream, a Shawn Crahan jest liderem zespołu Dirty Little Rabbits.

[edytuj] Muzycy

[edytuj] Obecny skład zespołu

• Sid Wilson – gramofony (DJ) (od 1998)
• Joey Jordison – perkusja (od 1996)
• Paul Gray – gitara basowa (od 1995)
• Chris Fehn – instrumenty perkusyjne, chórki (od 1998)
• James Root – gitara rytmiczna (od 1999)
• Craig "133" Jones – instrumenty klawiszowe, sampler, gitara rytmiczna (od 1996)
• Shawn "Clown" Crahan – instrumenty perkusyjne, chórki (od 1995)
• Mick Thomson – gitara prowadząca (od 1997)
• Corey Taylor – wokal (od 1997)

[edytuj] Byli członkowie zespołu

• Anders Colsefini – wokal, instrumenty perkusyjne (1995-1998)
• Greg Welts – instrumenty perkusyjne (1997-1998)
• Josh Brainard – gitara rytmiczna, chórki (1995-1999)
• Brandon Darner – instrumenty perkusyjne
• John Green – gitara (1999-2004)
• Quan Nong – gitara prowadząca (1995-1996)
• Patrick M. Neuwirth – gitara (1997-1999)
• Donnie Steele – gitara (1995-1997)

[edytuj] Historia

Mick Thomson

Joey Jordison

James Root

Crahan był fanem zespołu Colsefniego – Vexx, a Colsefni często przychodził na koncerty grupy Crahana – Heads On The Wall, łączyło ich również zamiłowanie do gier fabularnych, a szczególnie do gry Wilkołak:Apokalipsa, w którą począwszy od roku 1994 obydwaj grali w domu Crahana. Fakt jest to nader istotny ponieważ owa zabawa w zamianę ról i tożsamości była impulsem do założenia masek, którymi Slipknot miał zasłynąć parę lat później. Wilkołak stał się także inspiracją, z której członkowie zespołu korzystali, tworząc teksty ich piosenek. Do tworzącej się grupy zostali dokooptowani: basista Paul Gray i gitarzysta Donnie Steel (obydwaj grali z Colsefnim w deathmetalowym Body Pit). W składzie pojawił się również drugi gitarzysta Josh Brainard, który wymyślił dla zespołu początkową jego nazwę Meld. Pierwszy koncert odbył się jednak dopiero po włączeniu do składu niezwykle utalentowanego pałkera, młodziutkiego Joeya Jordisona. Show odbyło się w listopadzie 1995 roku w klubie Crowbar w Des Moines, Iowa. Rolę wokalisty objął wtedy Colsefni, który od dawna pracował nad swoim agresywnym, głębokim sposobem śpiewania. W tym czasie powstały takie kawałki jak Slipknot, Killers Are Quiet, Bitchslap, Do Nothing, Confessions, Some Feel, Part of Me i Tattered and Torn. Paul, Shawn i Joey spotykali się razem w pubie u Sinclaira, gdzie pewnego wieczoru podczas dyskusji na temat przyszłości zespołu, wymyślili sobie cztery zasady, które do dziś definiują Slipknot.

Wtedy również, Shawn i Joey zadecydowali o tym, że ich kapela będzie miała w składzie trzech perkusistów, co uważali za "totalny hardcore". Joey był głównym perkusistą, a wspomagali go Shawn i Anders. Wkrótce postanowiono zmienić nazwę zespołu z Meld na Pyg System, by zaraz potem stwierdzić, że lepszą nazwą jest Slipknot, tytuł ich pierwszego kawałka. W lutym 1996 roku grupę opuścił Donnie Steele, który doznał w tym czasie objawienia i stwierdził, ze granie w zespole jest sprzeczne z religia chrześcijańską. Zastąpił go gitarzysta Craig Jones. Chłopak pojawił się na scenie z gitarą tylko raz, albowiem muzycy Slipknot doszli do wniosku, że ich brzmienie należy wzbogacić o sample, a specem od nowinek technicznych był właśnie Jones (miał nawet pseudonim 133MHz). I tak, aż do dzisiaj tworzone przez niego efekty elektroniczne (fragmenty muzyki, rozmów lub zwykłe hałasy) wzbogacają muzykę Slipknot. Na zastępstwo Craiga wybrano gitarzystę Micka Thompsona – wielbiciela Beatlesów i Morbid Angel. Mniej więcej w tym okresie, odbyła się legendarna próba zespołu. Shawn Crahan przyniósł na nią maskę klauna, którą zawiesił przed zestawem perkusyjnym, a potem założył w trakcie grania. Pomysł ten bardzo przypadł do gustu reszcie zespołu, a szczególnie Joeyowi Jordisonowi.

Zaczęły się eksperymenty z osobliwymi akcesoriami. Niebawem wszyscy członkowie wychodzili na koncerty w maskach. W wywiadach zespół twierdził, że pozwalają one zachować anonimowość i są przeciwieństwem wizerunku rockowych gwiazd z włosami na żel kreowanych przez media. Efekt na koncertach był piorunujący. Muzycy tętnili destruktywną wręcz energią, niszcząc instrumenty i zadając sobie rany. Sceniczne szaleństwa posuwały się tak daleko, ze Shawn Crahan postanowił nawet zamówić dla siebie tytanowy zestaw perkusyjny. Członkowie zespołu wpadli też na pomysł przedstawiania siebie za pomocą liczb, chcąc i w ten sposób zachować anonimowość. Ich sukcesy na tym polu można uznać co najwyżej za połowiczne.

Pod koniec roku 1995 grupa znalazła się w SR Studios, gdzie z pomocą producenta Seana McMahona zarejestrowano materiał na debiutancki album "Mate.Feed.Kill.Repeat". Płyta ukazała się podczas święta Halloween w 1996 roku. Do dzisiaj stanowi pozycje trudną do zdobycia, ponieważ wydana została przez wytwórnię Ismist w zaledwie tysięcznym nakładzie. Osiem utworów składających się na tę płytę nagrano w ciągu zaledwie trzech dni. Miksowanie jej zajęło jednak aż trzy miesiące. Zawarta na albumie mieszanka funku, jazzu, death-metalu i disco wprawiła w osłupienie niejednego fana późniejszego Slipknot. Muzycy zaprzyjaźnili się z dyrektorem programowym radia KKDM – Sophią John, która zgodziła się przez rok pełnić nieodpłatnie funkcję menedżera grupy. Slipknot odnieśli swój pierwszy sukces wygrywając w zorganizowanym przez KKDM konkursie "Battle Of Bands" (Bitwie kapel), gdzie pokonali swoich głównych rywali z Des Moines, grającą alternatywnego rocka grupę Stone Sour, na której czele stal Corey Taylor. Do coraz bardziej popularnych w Des Moines muzyków zaczęli zgłaszać się łowcy talentów, w tym i przedstawiciel wytwórni Roadrunner. Nie podpisano jednak żadnego kontraktu płytowego, Roadrunnerowi podobno nie podobał się ówczesny wokalista Slipknot. Pewnego letniego dnia roku 1997 Anders po przyjściu na próbę usłyszał od Crahana, że niejaki Corey Taylor będzie pełnił funkcję drugiego wokalisty. Corey swoimi "normalnymi" wokalizami miał uzupełniać gardłowe pohukiwanie Colsefniego. Pierwszym kawałkiem, do którego Corey napisał tekst, był utwór "Me inside". Colsefni przyjął zmianę jako najlepsze wyjście dla zespołu, po czym dowiedział się, ze Corey będzie w Slipknocie głównym wokalista, a on sam poprzestanie na instrumentach perkusyjnych i chórkach. W takim składzie grupa zagrała kilka koncertów, na jednym z których Colsefni wprawił w osłupienie kolegów z zespołu i publiczność mówiąc "To mój ostatni występ ze Slipknotem". Wkrótce potem Anders założył kapelę Painface. W Slipknocie na instrumentach perkusyjnych Colsefiniego zastąpił Chris Fehn. Pewnego dnia Joey i Shawn wybrali się na koncert do klubu Safari, gdzie m.in. występował DJ Sid Wilson. Sid widział wcześniej koncert Slipknot i powiedział, ze są świetni, na co oni odrzekli, że potrzebują DJ-a. Tak do zespołu trafił kolejny muzyk. Odejście Colsefniego zbiegło się z przełomowym punktem w historii Slipknot. Sophia John zdołała dotrzeć do producenta Rossa Robinsona, który pojawił się na próbie zespołu.

Ross był zachwycony metalowcami z Des Moines. "Gdy tam dojeżdżałem, wszyscy stali na werandzie, a przecież było tam strasznie zimno, mróz i śnieg", wspominał później. "A kiedy mnie zauważyli, szybko wbiegli do środka, trochę mnie to rozbawiło." Należąca do Robinsona wytwórnia I Am pośredniczyła w podpisaniu kontraktu Slipknot z Roadrunnerem, który opiewał na sumę 500 tysięcy dolarów i obejmuje siedem kolejnych płyt grupy. 23. września 1998 roku zespół poleciał do Los Angeles, gdzie w studiu nagraniowym zaczęto prace nad albumem "Slipknot". Płyta ta ukazała się w Stanach 29 czerwca 1999 roku i w dwa tygodnie po premierze uzyskała status złotej płyty, a po trzech miesiącach pokryła się platyną. Obok debiutanckiego krążka Korna, ten album do dziś pozostaje jedną z najważniejszych pozycji w historii nu-metalu. W tym czasie szeregi Slipknot opuścił gitarzysta Josh Brainard, który "ze względów rodzinnych" nie mógł poświęcac grupie dużo czasu. Na miejscu Josha pojawił się Jim Root. Szaleństwa koncertowe Knotów stawały się coraz bardziej popularne. Na jednym z nich Corey wetknął nos do słoika, w którym rozkładały się szczątki wrony, po czym zwymiotował do plastikowego pudełka, a jego zawartość wylał na tłoczących się pod sceną fanów. Podczas innego koncertu, który odbywał się w Des Moines w Halloween, muzycy ustawili na scenie ogromne ekrany, na których wyświetlali fragmenty ostrych filmów pornograficznych. Poza tym na każdą trasę grupa zabiera serce kozła, które służy im jako amulet, a wokalista namawia publiczność do oddychania przez maskę gazową przytknięta do jego odbytu. Przez pewien czas Shawn i Chris oblewali się nawzajem moczem, lecz zaprzestali tej czynności ze względu na obecność scenicznych urządzeń oświetleniowych i niebezpieczeństwo porażenia prądem.

Slipknot wypromował kilka singli w amerykańskich stacjach radiowych, w tym największe hity: "Wait and Bleed" oraz "Spit It Out". Mając na swoim koncie wielki sukces, w styczniu 2001 roku grupa ponownie weszła do studia, gdzie w towarzystwie Rossa Robinsona rozpoczęto prace nad kolejnym krążkiem, zatytułowanym "Iowa". Członkowie grupy (szczególnie Joey) od dawna już obiecywali, że ich drugi album będzie znacznie cięższy od i tak już bardzo ciężkiej płyty debiutanckiej. Pojawiły się wtedy reakcje sceptyczne, które jednak szybko ucichły, kiedy w Internecie pojawił się utwór "The Herethic Anthem". A gdy w lipcu 2001 roku ukazała się na rynku "Iowa", wszyscy mogli się przekonać, że Joey bynajmniej nie popadał w przesadę. Płyta natychmiast trafiła na szczyty amerykańskich i brytyjskich list bestsellerów, zapewniając Slipknotowi czołowe miejsce w światowym nu-metalu. Wprawdzie bardziej przystępne zespoły (np. Limp Bizkit) w dalszym ciągu sprzedawały więcej płyt od Iowanczyków, lecz grupa wychowała sobie najwierniejszą publiczność – tzw. larwy (ang. maggots). Płytę promowały single "Left behind" i "My plague", ale największymi przebojami okazały się "People=Shit" i wspomniany "The Herethic Anthem". Po intensywnym koncertowaniu (także w Polsce) poszczególni członkowie zapragnęli zająć się sprawami niezwiązanymi z macierzystym zespołem. I tak w roku 2002 perkusista Joey Jordison, tym razem jako gitarzysta pojawił się na debiutanckiej płycie zespołu Murderdolls zatytułowanej "Beyond The Valley Of Murderdolls"; perkusista Shawn Crahan zajął się perkusją na debiutanckim albumie To My Suprise – "To My Surprise"; natomiast Corey Taylor reaktywował grupę Stone Sour. Wielką popularnością cieszyły się opublikowane na oficjalnej stronie Stone Sour zdjęcia Taylora bez maski. Hitem okazała się również singlowa ballada "Bother", którą Stone Sour promowali swój debiutancki album.

Wzbogaceni o nowe muzyczne doświadczenia ze swoich ubocznych grup Iowańczycy postanowili nagrać swój trzeci, całkiem inny od pozostałych album. Corey powiedział wtedy prasie: "Ludzie albo się zakochają w tej płycie, albo ją znienawidzą. Zawsze byliśmy radykalnym zespołem, tym razem albo damy plamę w historii, albo spłoniemy wraz z tym albumem. Mamy parę dobrych, wolnych kawałków... Ale nadal jest tam metal, ten sam podwójny bas i perkusja, te same zwariowane hałasy robione przez Sida i Craiga. Partie gitarowe Micka i Jima sa najlepsze z dotychczasowych. Ten album zawiera w sobie wszystko i stanie się, mam nadzieję, wszystkim. Jest to najlepsza rzecz jaką kiedykolwiek słyszałem." Pod koniec 2003 roku rozpoczęły się prace nad "Vol 3: (The Subliminal Verses)"; tym razem grupa skorzystała z usług producenta Ricka Rubina. 11 marca 2004 roku Corey Taylor ożenił się ze swoją wieloletnią partnerką Scarlett. By jeszcze bardziej podkreślić zmianę, muzycy postanowili zmienić swoje maski – każdy z nich zaprojektował własną. Wykonał je człowiek zawodowo zajmujący się efektami specjalnymi. 25 maja na całym świecie ukazała się płyta "Vol 3: The Subliminal Verses". Singel "Duality" szybko opanował alternatywne listy przebojów.

[edytuj] Dyskografia

Zobacz więcej w osobnym artykule: Dyskografia Slipknot.

[edytuj] Dema

[edytuj] Albumy

• 1996 Mate, Feed, Kill, Repeat
• 1997 Crowz (pre-album Slipknot)
• 1999 Slipknot
• 2001 Iowa
• 2004 Vol. 3: The Subliminal Verses
• 2008 All Hope Is Gone

[edytuj] Single

• 2000 Wait and Bleed
• 2000 Spit It Out
• 2001 Left Behind
• 2002 My Plague (New Abuse Mix)
• 2004 Duality
• 2004 Vermilion
• 2005 Before I Forget
• 2005 The Nameless
• 2006 The Blister Exists
• 2008 Psychosocial
• 2008 Dead Memories

[edytuj] Wideografia

[edytuj] Teledyski

[edytuj] Nagrody i wyróżnienia

[edytuj] Grammy

• "Wait and Bleed" – Best Metal Performance, 2001 (nominacja)^[10]
• "Left Behind" – Best Metal Performance, 2002 (nominacja)^[11]
• "My Plague" – Best Metal Performance, 2003 (nominacja)^[12]
• "Duality" – Best Hard Rock Performance, 2005 (nominacja)^[13]
• "Vermilion" – Best Metal Performance, 2005 (nominacja)
• "Before I Forget" – Best Metal Performance, 2006 (laureat)

Przypisy

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Oficjalna strona zespołu
• Polska strona o grupie Slipknot