Z Wikipedii

Smagliczka skalna
Smagliczka skalna dziko rosnąca (skały w Pieninach)
Systematyka wg Reveala
Domena	jądrowce
Królestwo	rośliny
Podkrólestwo	naczyniowe
Nadgromada	nasienne
Gromada	okrytonasienne
Klasa	Rosopsida
Rząd	kaparowce
Rodzina	kapustowate
Rodzaj	smagliczka
Gatunek	smagliczka skalna
Nazwa systematyczna
Alyssum saxatile L.
Synonimy
Alyssum arduini Fritsch
Galeria zdjęć i grafik w Wikimedia Commons

Odmiana ogrodowa

Smagliczka skalna, smagliczka Arduina (Alyssum saxatile L.) – gatunek byliny należący do rodziny kapustowatych. Pochodzi z Europy Środkowej oraz z Azji Mniejszej. W Polsce dziko rośnie wyłącznie w Pieninach i jest tam rośliną pospolitą. Poza tym jest uprawiana jako roślina ozdobna.

Morfologia

[edytuj] Charakterystyka

Pokrój

Niska roślina tworząca kępki. Cała roślina gęsto, gwiazdkowato owłosiona.

Łodyga

Wzniesiona, o wysokości 10-25 cm. Ulistnione tylko w dolnej części.

Liście

Tworzą gęstą różyczkę. Liście łodygowe łopatkowate do równowąskich, ze zwężoną nasadą, znacznie mniejsze od liści różyczkowych. Wszystkie liście pokryte gęstym, gwiazdkowatym kutnerem.

Kwiaty

Liczne, promieniste, żółte, zebrane w wiechę na górnej, nieulistnionej części łodygi. U nasady nitek pręcików uszkowate skrzydełka.

Owoc

Łuszczynki zawierające po 2 wąsko oskrzydlone nasiona w każdej komorze. Łuszczynki są, podobnie jak cała roślina, gwiazdkowato owłosione.

[edytuj] Biologia i ekologia

• Bylina. Kwitnie od kwietnia do maja.
• Siedlisko: szczeliny i ściany skał wapiennych. Roślina wapieniolubna, chamefit.

[edytuj] Zastosowanie

• Roślina ozdobna. Jest jedną z 5 podstawowych ogrodowych bylin wiosennych (pozostałe to ubiorek wiecznie zielony, floks szydlasty, gęsiówka kaukaska i żagwin ogrodowy). Nadaje się szczególnie do ogrodów skalnych, gdzie ładnie prezentuje się między kamieniami lub na murkach. Bardzo ozdobna w czasie kwitnienia, ale również po przekwitnięciu jej kutnerowate liście stanowią ozdobę ogrodu. Może być również sadzona na rabatach w kompozycji z niebieskimi cebulicami, szafirkami, róznobarwnymi tulipanami i in.

[edytuj] Uprawa

Może być rozmnażana z nasion, lub sadzonek wierzchołkowych, które najlepiej jest pobrać w czerwcu-lipcu. Bardziej wskazane jest rozmnażanie przez sadzonkowanie, w przypadku bowiem odmian ozdobnych nasiona źle zachowują cechy rośliny matecznej. Najlepiej rośnie na przewiewnej, dość suchej i kamienistej, wapnowanej glebie. Wymaga stanowiska słonecznego. Jest odporna na mróz i suszę i jest długowieczna.

[edytuj] Bibliografia