Sopot Festival - Google

Sopot Festival

Z Wikipedii

Skocz do: nawigacji, szukaj

Sopot Festival (początkowo Międzynarodowy Festiwal Piosenki, w okresie 1977-1980 Międzynarodowy Festiwal Interwizji, po wznowieniu w 1984 ponownie pod nazwą "Międzynarodowy Festiwal Piosenki", od ok. połowy lat 90. Sopot Festival) - polski festiwal muzyczny odbywający się w Operze Leśnej w Sopocie, najważniejszy obok Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu.

Spis treści

[edytuj] Historia imprezy

Pierwszy festiwal trwał od 25 do 27 sierpnia 1961. Jego pomysłodawcą był Władysław Szpilman. Do 1963 włącznie festiwale odbywały się w hali Stoczni Gdańskiej a później festiwal przeniósł się do Opery Leśnej. Pierwszym konferansjerem festiwalu był Lucjan Kydryński, który w latach 60. prowadził audycję radiową "Rewia piosenki", a pierwszymi "konferansjerkami" były natomiast Irena Dziedzic znana wtedy z Telewizji i Zofia Słaboszewska. Spośród aktorów zapowiadali też w pierwszych festiwalach Mieczysław Voit, Elżbieta Czyżewska. W pierwszych festiwalach wykonano wiele pięknych melodyjnych piosenek.

Największy rozkwit festiwal przeżywał w latach 1977-1980, kiedy Telewizja Polska postanowiła uczynić z niego konkurencję dla Festiwalu Eurowizji, organizując Festiwal Interwizji. Zamysł zrealizowano z rozmachem, na jaki mogła już sobie pozwolić znakomicie doinwestowana przez Macieja Szczepańskiego TVP. Począwszy od charakterystycznej dla propagandy sukcesu telewizyjnej czołówki, przez imponującą - pełną światła i szkła, umiejętnie eksponującą las za sceną- scenografię, aż po dobór gwiazd i nagród (jacht pełnomorski jako Nagroda Publiczności) - festiwal próbował, mniej lub bardziej udanie, realizować polskie marzenie o wielkiej imprezie na światowym poziomie.

Na Festiwalu Interwizji organizowano 3 konkursy międzynarodowe:

  1. Konkurs o Grand Prix z udziałem przedstawicieli stacji telewizyjnych, w którym oceniano piosenki (kompozycje)
  2. Konkurs wytwórni fonograficznych o Grand Prix du Disque, w którym oceniano interpretację piosenek (czyli wykonawców)
  3. Konkurs Piosenki Polskiej- zgodnie z festiwalową tradycją zagraniczni uczestnicy obu konkursów przedstawiali swoje interpretacje polskich przebojów. Celem było propagowanie polskiej twórczości na szerszą skalę. Nagrodą w tym konkursie był Bursztynowy Słowik. Na zakończenie każdego z 4 festiwalowych wieczorów występowała jedna gwiazda - 3 razy zagraniczna i raz (w dniu konkursu polskiego) polska.

Najwięcej emocji festiwal wzbudził w 1979, gdy na scenie wystąpiła ówczesna gwiazda pierwszej wielkości, zespół Boney M, z zakazaną w Polsce piosenką Rasputin (telewizja nadała ten występ z jednodniowym poślizgiem, wycinając kontrowersyjną - godzącą w sojusz z ZSRR - piosenkę). To wtedy Demis Roussos porwał do tańca Irenę Dziedzic, a Andrzej Rosiewicz latał jako pszczoła nad całą Operą Leśną.

W latach 1981- 1983 festiwal nie odbywał się ze względu na sytuację w kraju. W wielu artykułach prasowych w tym okresie pojawiły się artykuły podsumowujące całą historię festiwalu, panowało przekonanie, że impreza ta zniknęła na zawsze z kalendarza imprez. Wznowienie festiwalu w 1984, ponownie pod nazwą "Międzynarodowy Festiwal Piosenki" było prawdziwym wydarzeniem, oznaczającym tzw. postępującą normalizację sytuacji w kraju. Największym wydarzeniem tego festiwalu był występ, już pierwszego dnia, Charlesa Aznavoura. Była to największa zagraniczna gwiazda piosenki jaka odwiedziła Polskę od kilku lat.

W 1988 zorganizowano festiwal pod hasłem "Srebrny Jubileusz", z okazji 25-lecia imprezy. Gospodarzami festiwalu były dwa pokolenia prezenterów- Krystyna Loska i jej córka Grażyna Torbicka oraz Lucjan Kydryński i jego syn Marcin Kydryński.

Po festiwalu w 1988 (za którego organizację odpowiadał Teatr Muzyczny w Gdyni) na posiedzeniu Komitetu Organizacyjnego w Urzędzie Wojewódzkim ogłoszono, że nie ma środków do sfinansowania następnego. Na kolejne posiedzenie Jerzy Gruza zaprosił Wojciecha Korzeniewskiego z Biura Usług Promocyjnych UP w Sopocie, który zaproponował przejęcie festiwalu w prywatne ręce bez potrzeby dofinansowania ze strony budżetu. Wzbudziło to konsternację, ale po kilku następnych spotkaniach definitywnie wyrażono zgodę. Była to pierwsza tej rangi sprywatyzowana impreza w tamtych czasach w Europie Wschodniej, i to z powodzeniem, bez potrzeby jakiejkolwiek dotacji. W. Korzeniewski został prezydentem festiwalu i przy współpracy zaprzyjaźnionych firm oraz sponsorów organizował festiwale do 1993. Wśród partnerów byli między innymi znani brytyjscy producenci telewizyjni: Gavin Taylor i Ben Challis, którym udało się wyemitować fragmenty festiwalu w kilkunastu stacjach telewizyjnych na świecie, dzięki udziałowi czołowych gwiazd MTV: Johnny Hates Jazz, Dannii Minogue, Hue & Cry, Technotronic, Erasure, Deacon Blue, Alison Moyet, Aztec Camera, OMD, Bros, Jimmy Somerville, Paul King (prowadzący). Były to festiwale najbardziej rozbudowane do tej pory o imprezy towarzyszące, które ogarnęły całe miasto takie jak: Targi muzyczne (hala SKT), festiwale na Molo, Sopot Classic (w kościołach), Wielka gonitwa festiwalowa (hipodrom), festiwale w kinach, restauracjach, teatrze oraz na ul Bohaterów Monte Cassino.

Najważniejszymi partnerami W. Korzeniewskiego w budowaniu strategii marketingowej festiwali miały: brytyjskie Saatchi & Saatchi, MTV, Fuji TV , ULA ltd oraz Kąpielisko Morskie w Sopocie.

Organizatorem festiwalu od 1994 do 2004 była TVP. Prawo do organizacji straciła w 2004. Organizatorem Sopot Festival od 2005 jest telewizja TVN.

W 2006 organizator postanowił powrócić do międzynarodowego charakteru konkursu.

Obok występów konkursowych i występów gwiazd, wiele emocji wzbudzały też występy konferansjerów, zwłaszcza w okresie Festiwalu Interwizji kiedy na scenie brylowała Irena Dziedzic. We wcześniejszych latach uwagę publiczności przyciągał elegancki i kompetentny Lucjan Kydryński.

[edytuj] Słynni konferansjerzy i prowadzący Sopot Festival

[edytuj] Międzynarodowe gwiazdy Sopot Festival

[edytuj] Zwycięzcy konkursów festiwalu

Rok Wykonawca, tytuł piosenki Zwycięski kraj
1961 Jo Rolland - Nous deux Szwajcaria - Szwajcaria
1962 Jeanne Yovanna - Ti Krima Grecja - Grecja
1963 Tamara Miansarowa - Пусть всегда будет солнце (Zawsze niech będzie słońce)
Simone Langlois - Toi et ton sourire
 ZSRR - ZSRR
Francja - Francja
1964 Nadia Constantinoupoulou - Je te remercie mon coeur Grecja - Grecja
1965 Monique Leyrac - Mon pays Kanada - Kanada
1966 Lana Cantrell - I'm all smiles Stany Zjednoczone - USA
1967 Dana Lerska - Po prostu jestem Polska - Polska
1968 Urszula Sipińska - Po ten kwiat czerwony Polska - Polska
1969 Henri Dès - Maria Consuella Szwajcaria - Szwajcaria
1970 Robert Charlebois - Ordinaire Kanada - Kanada
1971 Samantha Jones - He moves me Wielka Brytania - Wielka Brytania
1972 Andrzej Dąbrowski - Do zakochania jeden krok (ex-aequo)
Lew Leszczenko - Я не был с ним знаком (Ja nie znałem się z nim)		 Polska - Polska
ZSRR - ZSRR
1973 Tony Craig - Can you feel it and I think of you baby Wielka Brytania - Wielka Brytania
1974 Marion Rung - nagroda przyznana za całokształt Finlandia - Finlandia
1975 Glen Weston - nagroda przyznana za całokształt Wielka Brytania - Wielka Brytania
1976 Irina Ponarowskaja - nagroda przyznana za całokształt ZSRR - ZSRR
1977 Helena Vondráčková - Malovaný džbánku Czechosłowacja - Czechosłowacja
1978 Ałła Pugaczowa - Всё могут короли (Królowie wszystko mogą) ZSRR - ZSRR
1979 Czesław Niemen - Nim przyjdzie wiosna Polska - Polska
1980 Marion Rung - Gdzie jest miłość Finlandia - Finlandia
1981 festiwal nie odbył się
1982 festiwal nie odbył się
1983 festiwal nie odbył się
1984 Krystyna Giżowska - Blue Box Polska - Polska
1985 Herrey's - Summer Party Szwecja - Szwecja
1986 Mara Getz - Hero of my heart Stany Zjednoczone - USA
1987 Double Take - Rockola RFN - Niemcy Zachodnie
1988 Kenny James - The Magic in you Stany Zjednoczone - USA
1989 Dance With The Strangers (za całokształt) Norwegia - Norwegia
1990 Lora Szafran - Zły chłopak oraz Trust me at once Polska - Polska
1991 New Moon (za całokształt) Łotwa - Łotwa
1992 Mark Andrews (za całokształt) Austria - Austria
1993 Arina - Rain is coming down Litwa - Litwa
1994 Varius Manx - Zanim zrozumiesz Polska - Polska
1995 Kasia Kowalska - Jak rzecz oraz A to co mam Polska - Polska
1996 część konkursowa festiwalu nie odbyła się
1997 Total Touch - Somebody Else's Lover Holandia - Holandia
1998 Alex Baroni - Male che fa male Włochy - Włochy
1999 część konkursowa festiwalu nie odbyła się
2000 część konkursowa festiwalu nie odbyła się
2001 część konkursowa festiwalu nie odbyła się
2002 część konkursowa festiwalu nie odbyła się
2003 część konkursowa festiwalu nie odbyła się
2004 część konkursowa festiwalu nie odbyła się
2005 Andrzej Piaseczny - Z głębi duszy Polska - Polska
2006 Mattafix - Big City Life Wielka Brytania - Wielka Brytania
2007 Feel - A gdy jest już ciemno Polska - Polska

[edytuj] Finaliści Sopot Festival 2005

L.p./Miejsce Państwo Wykonawca Piosenka
01/06 Polska Łzy Przepraszam Cię
02/03 Polska Krzysztof Kiljański I Don`t Know Where Life`s Going
03/04 Polska Ewelina Flinta Nieskończona historia
04/01 Polska Virgin Znak pokoju
05/05 Polska Andrzej Piaseczny Z głębi duszy
06/02 Polska Mandaryna Ev'ry Night

[edytuj] Finaliści Sopot Festival 2006

L.p./Miejsce Państwo Wykonawca Piosenka
01/03 Szwecja/ Iran Arash Arash
02/05 Łotwa Brainstorm Thunder without rain
03/06 Szwecja Andreas Johnson Show me
04/02 Wielka Brytania Mattafix Big City Life
05/04 Estonia Vanilla Ninja Dangerzone
06/01 Polska Stachursky Z każdym twym oddechem

w półfinale udział brali:

[edytuj] Finaliści Sopot Festival 2007

L.p./Miejsce Państwo Wykonawca Piosenka
01/03 Szwecja Szwecja September Cry For You
02/06 Francja Francja Thierry Amiel Coeur Sacré
03/04 Niemcy Monrose Shame
04/07 Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone The Cloud Room Hey Now, Now
05/02 Francja Francja Emmanuel Moire Ca me fait du bien
06/05 Wielka Brytania Sophie Ellis Bextor Me and My Imagination
07/01 Polska Polska Feel[1] A gdy jest już ciemno

w półfinale udział brali:

[edytuj] Finaliści Sopot Festival 2008

L.p./Miejsce Państwo Wykonawca Piosenka
- Szwecja Szwecja Måns Zelmerlöw Brother oh Brother
- Szwecja Szwecja Oh Laura Release me
- Szwecja Szwecja Danny Tokyo
- Szwecja Szwecja Velvet Chemistry
- Francja Francja Matt Pokora Catch me if you can
- Ukraina Ukraina/Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone Rusłana ft. T-Pain Moon of dreams

w półfinale udział wezmą:

[edytuj] Najwięcej sukcesów

Liczba zdobytych
Grand Prix		 Kraj
10 Polska
4 ZSRR, Wielka Brytania
3 USA
2 Grecja, Szwajcaria, Kanada, Finlandia
1 Francja, Czechosłowacja, Szwecja, Niemcy Zachodnie, Norwegia, Łotwa, Austria, Litwa, Holandia, Włochy

[edytuj] Linki zewnętrzne

Przypisy

  1. ↑ Bursztynowy Słowik i Słowik publiczności

Polska liderem w pokazywaniu europejskich produkcji
Europejskie stacje telewizyjne przeznaczają ponad 65 proc. czasu antenowego na produkcje europejskie, w tym ponad 36 proc. na produkcje niezależnych producentów z UE - wynika z piątkowego raportu Komisji Europejskiej. Polska jest liderem rankingu krajów UE.
TVP procesuje się z "Dziennikiem"
Przeprosin i wpłaty 200 tys. na cel społeczny żąda TVP od "Dziennika" za artykuł pt. "Korupcja w TVP" - o domniemanej propozycji wiceszefowej Agencji Informacji TVP Patrycji Koteckiej wyższych wycen za materiały kompromitujące PO.
Maks Kolonko procesuje się z "Faktem"
Przeprosin i 100 tysięcy zł zadośćuczynienia żąda od wydawcy "Faktu" znany prezenter TV Mariusz Maks Kolonko za nazwanie go "łajdakiem" i sugestię, że swój związek z Weroniką Rosati traktował instrumentalnie.
Powstaje audiobook o Śląsku
Sześć płyt i książka z esejami złożą się na audiobook poświęcony Śląskowi. Ma to być dźwiękowy pejzaż regionu.
Dodatek o Powstaniu Warszawskim w "Rzeczpospolitej"
Dzisiaj dziennik "Rzeczpospolita" (Presspublica) ukaże się z dodatkiem poświęconym Powstaniu Warszawskiemu – "Warszawa '44".
Linki: Strona gwna