Z Wikipedii

Sorkaktani-beki (ur. ? zm. 1252) - księżniczka mongolska, żona Tołuja, matka, Mongkego, Kubilaja Hulagu i Arika Borge.

[edytuj] Młodość

Była córką chana Kereitów - To'oriła po jego upadku i podbiciu Kereitów przez Czyngis-chana, została żoną jego najmłodszego syna Tołuja. Po jego śmierci w 1232 roku odmówiła poślubienia księcia z rodu Ugedeja, uzasadniając to obowiązkiem obrony interesów swoich dzieci i przez wiele lat sprawowała samodzielną władzę nad ułusem męża.

[edytuj] Rządy

Sorkaktani, jak większość Kereitów, była Nestorianką. Jeszcze za życia Tołuja na ich dworze funkcjonował kościół Nestoriański, a ich dzieci uczestniczyły w nabożeństwach. Po objęciu rządów otaczała się doradcami Nestoriańskimi, a także przedstawicielami innych podbitych przez Mongołów narodów. Lew Gumilow uznaje ją za liderkę stronnictwa dążącego do przejęcia władzy w imperium przez narody podbite. Poza ziemiami odziedziczonymi po mężu, rządziła także znaczną częścią terenów podbitych za rządów Ugedeja w Chinach. Od śmierci męża pozostawała w umiarkowanej opozycji do rządu Ugedeja, a następnie jego żony Toregene, jednak dopiero za panowania ich syna Gujuka podjęła przeciw niemu stanowcze działania. Wiadomo, że poinformowała Batu-chana o tajnych przygotowaniach Gujuka do wojny przeciwko niemu. Niektórzy historycy przypuszczają też, że przyczyniła się do tajemniczej śmierci tego ostatniego. Wobec niepowodzeń wdowy po Gujuku, Oguł Kajmysz, w zdobyciu poparcia dla kolejnych kandydatur na chana z rodu Ugedeja, wysunęła w porozumieniu z Batu-chanem kandydaturę swego syna Mongkego. Gdy pierwszy popierający go Kurułtaj, zorganizowany przez Batu, został uznany za nielegalny - jako odbywający się poza Mongolią, zwołała kolejny Kurułtaj na własnych ziemiach, ochraniany przez wojska brata Batu - Berke. Umarła rok później w lutym 1252 roku, przed śmiercią przestrzegając synów przed sporami i podkreślając wagę jedności rodu. Swoje dzieci starała się wychowywać w duchu chrześcijańskim, choć zgodnie z Jasą synowie nie mogli porzucić religii przodków. Największe powodzenie uzyskała tu w przypadku Arika Borge, niemniej wszyscy wykazywali sympatie prochrześcijańskie. Trzech z jej synów - Mongke, Kubilaj i Arik Borge - zostało Wielkimi Chanami (choć ten ostatni został po wojnie z Kubilajem pozbawiony tytułu). Czwarty syn Hulagu-chan podbił Iran i założył własną dynastię Ilchanidów.

[edytuj] Bibliografia

• Lew Gumilow - Śladami cywilizacji Wielkiego Stepu, PIW Warszawa 2004 ISBN 83-89700-14-X
• Jack Weatherford Czyngis Chan Świat Książki - Bertelsmann Media, Warszawa 2006 ISBN 83-7391-769-1

Polacy szturmują sklepy, rząd uspokaja

- Ludzie wykupują wszystko ze sklepów, powoli brakuje jedzenia - napisał na Kontakt TVN24 nasz internauta z Islandii. Rząd błyskawicznie wprowadził ustawę, dzięki której w pełni przejął kontrolę nad systemem bankowym. A największa gazeta, PO POLSKU, studzi emocje.

"Zabójstwa Anny nie zapomnimy i nie wybaczymy"

Około 300 osób zebrało się we wtorek po południu na placu Aleksandra Puszkina w Moskwie, aby uczcić pamięć Anny Politkowskiej, zamordowanej dziennikarki opozycyjnej "Nowej Gaziety".

"Zagraża nam tarcza, nie Polska"

Ostro w stosunku do USA i dużo łagodniej w stosunku do Polski i Czech wypowiada się szef rosyjskiej dyplomacji. Siergiej Ławrow zapewnił, że Rosja będzie traktowała tarczę antyrakietową wyłącznie jako zagrożenie ze strony Stanów Zjednoczonych.

Ukraina śle czołgi do Płd. Sudanu?

Znaleziona ewidencja ładunku ukraińskiego statku, który od czwartku znajduje się w rękach somalijskich piratów, jasno wskazuje na to, że kontrakt na czołgi i broń został zawarty przez kenijskiego ministra obrony, ale w imieniu rządu zbuntowanej republiki Południowego Sudanu. Dokument zaprzecza zatem wielokrotnym zapewnieniom Kenii i Ukrainy, że broń na pokładzie "Fainy" miała trafić do kenijskiej armii.

Iran: presja nie rozwiąże sporu

Iran oskarżył "Szóstkę", czyli pięciu stałych członków Rady Bezpieczeństwa ONZ i Niemcy - o "niedorzeczne zachowanie" w polityce wobec Teheranu - czytamy w liście irańskiego dyplomaty skierowanym do Javiera Solany, europejskiego przedstawiciela ds. polityki zagranicznej i bezpieczeństwa.