Suchoj T-4 - Google

Suchoj T-4

Z Wikipedii

Skocz do: nawigacji, szukaj
T-4

T-4 w muzeum w Monino
Dane podstawowe
Państwo ZSRR ZSRR
Typ bombowiec strategiczny
Konstrukcja tytanowa
Załoga dwie osoby
Historia
Data oblotu 22 sierpnia 1972
Lata produkcji nie produkowany seryjnie
Zachowane egzemplarze MTL w Monino
Dane techniczne
Napęd Cztery turboodrzutowe
Masa
Użyteczna 30 000 kg
Osiągi
Prędkość maksymalna 2032 km/h
Pułap 18 200 m
Zasięg 3000 km
Dane operacyjne
Użytkownicy
przewidywane - ZSRR


T-4, znany też jako "samolot 100" (niepoprawnie Su-100) to radziecki naddźwiękowy bombowiec strategiczny, skonstruowany w biurze Suchoja.

[edytuj] Historia

Pod koniec lat 60. XX w. kilku radzieckim biurom konstrukcyjnym zlecono zadanie zbudowania bombowca strategicznego, rozwijającego prędkość naddźwiękową i posiadającego duży zasięg (w tym samym czasie w USA rozpoczęły się prace nad innym bombowcem strategicznym - (Rockwell B-1 Lancer). Nowy samolot miał mieć duży zasięg, dużą prędkość przy ziemi i na znacznej wysokości, precyzyjny system nawigacyjno-bombowy, nowoczesne urządzenia zakłócające oraz odporną konstrukcję. Do prac przystąpiło m.in. biuro (OKB) pod kierunkiem Pawła Suchoja. Powstało ponad 30 projektów wstępnych. Pierwszy prototyp miał oryginalny układ i elegancką sylwetkę. Został zbudowany głównie z tytanu.

Samolot został oblatany 22 sierpnia 1972. Nigdy nie był produkowany seryjnie - został zbudowany tylko w dwóch prototypach, trzeci nie został ukończony. Pierwszy T-4 stoi od 1982 jako eksponat w Muzeum Techniki Lotniczej w Monino pod Moskwą.

Kadłub samolotu jest bardzo długi i wąski. Skrzydła mają obrys trójkątny (delta). Samolot nie posiada typowego, tylnego usterzenia poziomego tylko, układ tzw. "kaczka", czyli niewielkie przednie stateczniki. Napęd składa się z czterech silników turboodrzutowych umieszczonych w gondolach podkadłubowych. Do gondoli jest chowane również podwozie. Kabina ma układ tandem, czyli jeden pilot siedzi za drugim. Podczas startu i lądowania nos samolotu jest opuszczany do dołu, odsłaniając przednie szyby kabiny w celu polepszenia widoczności (analogicznie jak w Tu-144), a w trakcie lotu unosi się do góry i zakrywa przednie oszklenie tak, że światło wpadało do kabiny tylko przez boczne szyby.

Układ sterowania jest całkowicie zautomatyzowany (fly-by-wire). Przejmuje on sterowanie samolotem po starcie, podczas wznoszenia oraz prowadzi samolot automatycznie podczas ataku. Po dokonaniu ataku samolot jest automatycznie wyprowadzany z kursu bojowego i prowadzony do bazy. Samolot ma podwozie trójpodporowe. Komora bombowa umieszczona jest między gondolami silnikowymi.

Warto zwrócić uwage na niebywałe podobieństwo tej maszyny do amerykańskiego eksperymentalnego samolotu North American XB-70 Valkyrie.

Commons

[edytuj] Linki zewnętrzne


Supersmukła piękność
Firma Panasonic wzbogaciła swą ofertę o nowy telewizor LCD.
Chińskie supermaszyny
W dziedzinie superkomputerów Chiny gonią świat.
Wkrótce nowy przerażający podstęp spamerów
Specjaliści ostrzegają przed nową kampanią spamową – internauci otrzymują listy elektroniczne zawierające informacje o porwaniu dziecka.
Komputery czułe na dotyk
Firma NEC wprowadziła ciekawe modele komputerów PC, które obsługuje się za pomocą dotykowego ekranu.
Król spamu zabił swoją rodzinę
Jeśli ktoś w Polsce ma wątpliwości, czy spamowanie jest przestępstwem...
Linki: Strona gwna