Z Wikipedii

Superheterodyna (łac./gr. super- + hetero- różne + dyna moc) - odbiornik radiowy wykorzystujący zasadę przemiany dużych częstotliwości.

schemat blokowy odbiornika superheterodynowego:
1. wzmacniacz w cz.
2. mieszacz
3. wzmacniacz p cz.
4. detektor
5. wzmacniacz m cz.
6/G. heterodyna

Przemiana częstotliwości polega na zmianie zmiennej (zależnej od stacji) częstotliwości odbieranej przez odbiornik z anteny na jedną stałą częstotliwość nazywaną częstotliwością pośrednią. Taka technika ma wiele zalet w stosunku do bezpośredniego odbioru żądanej częstotliwości - umożliwia zwiększenie czułości i selektywności odbiornika. Czułość zależy generalnie od wzmocnienia układu (ilości stopni wzmacniacza, a selektywność od ilości obwodów strojonych. W odbiornikach bezpośrednich wszystkie obwody strojone muszą być przestrajane, aby dostroić układ do odbieranej częstotliwości, co powoduje, że nie może ich być zbyt dużo, ze względu na trudności towarzyszące jednoczesnemu przestrajaniu wielu obwodów. Dodatkowym zyskiem jest uzyskanie częstotliwości pośredniej łatwiejszej w obróbce niż częstotliwości odbierana - jest to cecha bardzo istotna przy odbiorze wysokich częstotliwości, rzędu dziesiątek MHz i więcej.

W sytuacji, gdy obwody nie muszą być przestrajane znacząco upraszcza się konstrukcja układu, co umożliwia właśnie zwiększenie ilości stopni wzmocnienia, zwiększenie ilości obwodów, jak również i ich skuteczności. Na rysunku powyżej widać schemat blokowy odbiornika superheterodynowego. Sygnał wejściowy z anteny może (lecz nie musi) być wstępnie wzmacniany we wzmacniaczu w.cz. i trafia do mieszacza. W mieszaczu następuje jego połączenie z sygnałem z lokalnego generatora (heterodyny) o tak dobranej częstotliwości, aby jeden z produktów mieszania odpowiadał częstotliwości pośredniej. Uzyskany sygnał pośredniej częstotliwości jest wzmacniany we wzmacniaczu p.cz, i to właśnie ten stopień decyduje o parametrach odbiornika - od niego zależy czułość i selektywność odbioru.

Reszta układu jest typowa - detektor i wzmacniacz m.cz. jest taki sam jak w innych odbiornikach.

Zalety układu superheterodynowego sprawiają, że układ ten jest stosowany przez praktycznie wszystkie budowane współcześnie urządzenia radioodbiorcze: radioodbiorniki, telewizory, telefony komórkowe, tunery satelitarne itp.

Problemy: odbiór niepożądanej częstotliwości lustrzanej, zwiększenie szumów wejściowych odbiornika (dodają się szumy o częstotliwości lustrzanej i szum z mieszania), trudność w uzyskaniu współbieżności przestrajania obwodów wejściowych i heterodyny.

[edytuj] Zobacz też

• heterodyna