Z Wikipedii

Susumu Tonegawa (ur. 6 sierpnia 1939 w Nagoi w Japonii) – japoński naukowiec, zdobywca Nagrody Nobla w dziedzinie fizjologii i medycyny w 1987 r.

Edukację rozpoczął w Tokio, uczęszczając do wyższej szkoły Hibiya, w której zajmował się głównie chemią. Po jej ukończeniu zdał egzaminy na wydział chemiczny Uniwersytetu w Kioto (1959). Po przeczytaniu prac Francoisa Jacoba i Jacques'a Monoda Tonegawa zdecydował się na naukę pod kierunkiem prof. Itaru Watanabe z Instytutu Badań nad wirusami Uniwersytetu w Kioto, który już po dwóch miesiącach wysłał go na stypendium do Stanów Zjednoczonych. Został tam przyjęty na Wydział Biologii Uniwersytetu Kalifornijskiego w San Diego.

Tonegawa uzyskał doktorat w 1968 roku i został na Uniwersytecie Kalifornijskim na stażu doktoranckim, po czym przeniósł się do Instytutu Salka (po drugiej stronie ulicy) do laboratorium Renato Dulbecco, noblisty z 1975 roku. Jednak w 1970 roku Tonegawie skończyła się wiza i musiał wracać do kraju. Za namową Dulbecco starał się dostać do nowo utworzonego Instytutu Immunologii w Bazylei w Szwajcarii, gdzie uzyskał dwuletni kontrakt. W 1971 roku Tonegawa rozpoczął projekt badawczy, mający na celu wyjaśnienie genetycznych podstaw różnorodności przeciwciał. Jego zespół coraz szybciej się rozrastał i w roku 1980 zagadnienia te zostały wyjaśnione. Naukowiec przeniósł się do Centrum Badań Raka w MIT, gdzie zajmował się zróżnicowaniem receptorów limfocytów T i odkrył nowy rodzaj tego receptora. W 1987 roku otrzymał Nagrodę Nobla za prace nad zmiennością przeciwciał.