Z Wikipedii

Nirvāna Sūtra (pełna nazwa: skt. Mahāyāna Mahāparinirvāna Sūtra) – jeden z najważniejszych tekstów buddyzmu Mahāyāna i Vajrayāna, w którym Budda przedstawia ostateczne objaśnienie swojej nauki, przekazane w ostatni dzień i noc przed jego odejściem i ostatecznym oświeceniem (skt. parinirvana).

Nauki tej sutry prezentują poprawne i dogłębne wskazówki na temat wcześniej przedstawionych nauk o "braku ja" i "pustości" zjawisk. Koncepcja "pustości" jest tutaj objaśniana jako "pustość" od tego co złożone, bolesne i przemijające, nie zaś jako "pustość sama w sobie". Budda naucza również, że "brak ja" oznacza w rzeczywistości błąd polegający na utożsamianiu swojej własnej esencji z przemijającymi zjawiskami i niezdolnością do identyfikacji z "prawdziwym ja" – naturą buddy.

Centralne znaczenie dla nauczania tej sutry ma koncepcja natury buddy (skt. Tathagatagarbha) jako jedynej rzeczywistej absolutnej prawdy, która jest najgłębszą esencją umysłu każdej istoty.

[edytuj] Literatura anglojęzyczna

• The Mahayana Mahaparinirvana Sutra in 12 Volumes, translated by Kosho Yamamoto and edited by Dr. Tony Page (Nirvana Publications, Londyn, 1999-2000).

[edytuj] Linki anglojęzyczne

• "Nirvana Sutra": full text of "Nirvana Sutra", plus appreciation of its teachings
• "Tathagatagarbha Buddhism": Several of the main "tathagatagarbha" sutras in full or in part