Z Wikipedii

Historyczne szlify diamentów: 1. szpiczasty kamień 2. płaski kamień 3. pojedyncze dobro 4. podwójne dobro 5. potrójne dobro 6. starszy szlif brylantowy

brylanty

7. współczesny szlif brylantowy

Szlif brylantowy - najbardziej znany rodzaj szlifu jubilerskiego stosowanego dla diamentu, wynaleziony w XVII wieku, który wyparł dotychczas stosowany do obróbki diamentów szlif rozetowy.

Szlif brylantowy uznawany jest za szczyt osiągnięć mistrzów jubilerstwa.

Pełny, klasyczny szlif brylantowy zawiera nie mniej niż 58 faset: 33 w koronie i 25 w podstawie, a kamień szlifowany w ten sposób, widziany w planie, jest okrągły.

Szlif brylantowy stosuje się do obróbki diamentów i innych przezroczystych kamieni.

[edytuj] Historyczne szlify diamentów

Po raz pierwszy obróbki diamentu w celu zwiększenia efektu optycznego dokonano w XII wieku. Wcześniej znano tylko kamienie surowe, których ostre krawędzie niekiedy szlifowano a płaskie powierzchnie kryształu polerowano.

1. Taki „szpiczasty kamień” jest pierwszym szlifem diamentu.

2. Około 1400 r. powstał „kamień gruby” (kamień tablicowy) - ośmiokątny kryształ o dużej płaskiej powierzchni (tafli) i mniejszej powierzchni na dolnym szpicu (kolet).

• W tym samym czasie wskutek odłupywania lub zeszlifowania dwóch wierzchołków ośmiościanu powstał „cienki kamień”.

3. Od końca XV wieku dzięki zastosowaniu tarczy szlifierskiej możliwe było ulepszanie techniki szlifu fasetkowego . Tworzy się coraz więcej dodatkowych fasetek (aby zwiększyć efekty optyczne kamienia). Cztery boczne krawędzie górnej i dolnej części zostają oszlifowane do postaci fasetek. Łącznie z dolnym szpicem kamień ten, zwany „pojedyncze dobro” ma 18 fasetek.

4. Ponad bocznymi krawędziami tworzy się dalsze fasetki. Powstaje „podwójne dobro” o 34 powierzchniach i zaokrąglonym zarysie (rondyście). Szlif ten powstał z inicjatywy francuskiego kardynała Mazarina (około 1650 r.) – stąd nazwa „szlif Mazarina”.

5. Pod koniec XVII wieku szlifierz Vicenzio Peruzzi opracował szlif diamentowy o 58 powierzchniach. Fasetki są nieco nieregularne, zarys (rondysta) nie był jeszcze idealnie okrągły. Szlif ten zwany jest „potrójne dobro” lub „szlif Peruzziego” i przypominał już szlif brylantowy.

6. W XIX wieku opracowano „szlif brylantowy starszy”.

7. Doskonałość osiągnął diament dopiero dzięki współczesnemu szlifowi brylantowemu. Szlif brylantowy opracowano około 1910 r. na podstawie dziewiętnastowiecznego „szlifu starszego”.

[edytuj] Cechy szlifu brylantowego:

• okrągła rondysta
• co najmniej 32 fasetki i tafla w górnej części (co najmniej 24 fasetki)
• (i niekiedy kolet tzn. spłaszczony szpic) w dolnej części.

Określenie „brylant” bez dodatków odnosi się w sposób właściwy tylko do okrągłego diamentu o szlifie brylantowym.

Wszystkie pozostałe rodzaje szlifu należy określać, używając ich dokładnych nazw. Jednak w handlu i w języku potocznym mianem brylantów określa się zwykle wszystkie szlifowane diamenty.

Dzisiaj stosowanych jest wiele modeli nowoczesnego szlifu brylantowego, opracowanych na podstawie praktyki i obliczeń.

Najbardziej znane są następujące szlify:

• szlif Tolkowskiego (1919 r.),
• szlif „idealny” (1926 r.),
• szlif właściwy „praktyczny” (1949 r.),
• szlif Parkera (1951 r.),
• szlif standardowy skandynawski (1968 r.),
• szlify wielofasetkowe:
  • szlif King (1941 r.) – 86 fasetek,
  • szlif Magna (1949 r.) – 102 fasetki,
  • szlif Highlight (1963 r.) – 74 fasetki,
  • szlif Princess (1965 r.) – 146 fasetek,
  • szlif Radiant (1980 r.) – 70 fasetek.

Zobacz też: diament, przegląd zagadnień z zakresu jubilerstwa, szlif (jubilerstwo), brylant

Zobacz galerię na Wikimedia Commons:
Szlify jubilerskie

dopisano na podst.: W. Schumann - "Kamienie szlachetne i ozdobne", wyd. "Alma-Press 2004