Unia Polityki Realnej
Z Wikipedii
 |
Ten artykuł wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Aby uczynić go weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
| Unia Polityki Realnej | |
 |
|
| Lider | p.o. Stanisław Żółtek |
| Data założenia | 14 listopada 1987 |
| Adres siedziby | ul. Nowy Åšwiat 41 Warszawa |
| Ideologia polityczna | konserwatywny liberalizm,konserwatyzm, libertarianizm |
| Liczba członków | ok. 600 (kwiecień 2008) |
| Członkostwo międzynarodowe |
brak |
| Europejska Grupa Parlamentarna | brak |
| Młodzieżówka | Sekcja Młodzieżowa UPR |
| Barwy | czarny, błękitny, biały |
| Obecni posłowie (%) | 0 (0%) |
| Obecni senatorowie (%) | 0 (0%) |
| http://www.upr.org.pl | |
 Ten artykuł jest częścią serii Polityka Polski |
| Prawo |
|---|
| Konstytucja Polskie prawo |
| WÅ‚adza wykonawcza |
| Prezydent Lech Kaczyński Prezes Rady Ministrów Donald Tusk Rada Ministrów |
| WÅ‚adza ustawodawcza |
| Sejm Senat Zgromadzenie Narodowe |
| WÅ‚adza sÄ…downicza |
| Sąd Najwyższy Trybunał Konstytucyjny Trybunał Stanu Naczelny Sąd Administracyjny |
| SamorzÄ…d terytorialny |
| Samorząd w Polsce Samorząd gminny Samorząd powiatowy Samorząd województwa |
| Kluby parlamentarne |
| PO PiS Lewica PSL |
| Wybory |
| Wybory w Polsce (po 1989):
prezydenckie: |
Unia Polityki Realnej (UPR) - polska, konserwatywno-liberalna partia polityczna założona jako Ruch Polityki Realnej 14 listopada 1987 w Józefowie. Sygnatariuszami byli m.in. Ryszard Czarnecki, Stefan Kisielewski, Janusz Korwin-Mikke, Stanisław Michalkiewicz, Robert Smoktunowicz, Andrzej Sadowski, Jan Szczepankiewicz. Od 6 grudnia 1990 zarejestrowana jako legalna partia pod nazwą Konserwatywno-Liberalna Partia Unia Polityki Realnej.
Spis treści |
[edytuj] Historia partii
[edytuj] Działalność w Sejmie
W wyborach parlamentarnych w Polsce w 1991 roku na UPR oddano w skali całego kraju 253 024 głosy (2,3%).[potrzebne źródło] Partia wprowadziła do Sejmu trzech posłów: Janusza Korwin-Mikkego (z Poznania), Lecha Pruchno-Wróblewskiego (z Warszawy) i Andrzeja Sielańczyka (z Katowic). W trakcie kadencji do koła poselskiego UPR dołączył poseł Antoni Dzierżyński (z Legnicy). W swych działaniach w Sejmie posłowie UPR skupiali się na zagadnieniach gospodarczych, w tym prywatyzacji i reprywatyzacji.[potrzebne źródło]
Poseł Janusz Korwin-Mikke wniósł projekt uchwały lustracyjnej nakazującej ministrowi spraw wewnętrznych ujawnienie nazwisk posłów, senatorów, ministrów, wojewodów, sędziów i prokuratorów będących tajnymi współpracownikami UB i SB, uchylonej następnie przez Trybunał Konstytucyjny. Uchwałę Sejm podjął 28 maja 1992, a gwałtowna reakcja przeciw jej wykonaniu była bezpośrednią przyczyną upadku rządu Jana Olszewskiego (więcej w artykule Lista Macierewicza).
Niektóre inne inicjatywy ustawodawcze koła poselskiego UPR w Sejmie I kadencji obejmują projekt Konstytucji RP, ustawy o większościowej ordynacji wyborczej, o Radzie Stanu, o reprywatyzacji i rekompensatach (dwukrotnie), o obniżeniu ceł na samochody, o związkach zawodowych i inne. Żaden z wymienionych projektów nie zdobył poparcia w Sejmie.
Gdy w maju 1993 w Sejmie głosowano wotum nieufności dla rządu Hanny Suchockiej, posłowie UPR poparli ten wniosek. Głosowanie przeciw wotum posłowie UPR uzależnili od zagwarantowania przez rząd przeprowadzenia reprywatyzacji lub obniżenia stawki podatku VAT. Rząd odmówił przyjęcia tego warunku, po czym upadł większością 1 głosu.[potrzebne źródło] W sejmie I kadencji lider UPR oprócz swoich działań zasłynął wieloma barwnymi wypowiedziami. Wyrażenie "rząd rżnie głupa" weszło już na trwałe do języka polskiego.[1]
[edytuj] Działalność od 1993
W wyborach parlamentarnych w 1993 na UPR oddano 438 559 głosów (3,2%). W niektórych okręgach (np. Szczecin) poparcie dla partii znacząco przekroczyło średnią ogólnopolską. Jednak mimo znacznego wzrostu poparcia, UPR nie wprowadziła do parlamentu ani jednego przedstawiciela. W trakcie kadencji do UPR wstąpił Jan Skrobisz wybrany z listy KPN.
Podczas wyborów prezydenckich w 1995 Janusz Korwin-Mikke uzyskał 428 969 głosów (2,4%).[potrzebne źródło]
W grudniu 1995 Mariusz Dzierżawski, wiceprezes partii od 1991 wraz z frakcją swoich zwolenników próbował obalić ówczesnego prezesa Janusza Korwin-Mikkego. W wyniku niepowodzenia Dzierżawski z grupą działaczy UPR opuścił partię i w styczniu 1996 powołał Stronnictwo Polityki Realnej.
Do wyborów parlamentarnych w 1997 UPR startowała wraz z innymi mniejszymi partiami (m.in. partia Republikanie) jako komitet Unia Prawicy Rzeczypospolitej. Na listy tego komitetu padło 266 317 głosów (2,1%).[potrzebne źródło]
W wyborach prezydenckich w 2000 Janusz Korwin-Mikke uzyskał 252 499 głosów (1,4%).[potrzebne źródło]
Podczas wyborów parlamentarnych w 2001 kandydaci UPR startowali z listy Platformy Obywatelskiej. Wedle umowy kandydaci na posłów z rekomendacji Unii Polityki Realnej znaleźli się na ostatnich miejscach list Platformy Obywatelskiej w każdym okręgu wyborczym. Do senatu UPR wystartowała samodzielnie z wyjątkiem Wrocławia, gdzie lider UPR Janusz Korwin-Mikke startował z listy Bloku Senat 2001. W wyniku wyborów nikt z UPR nie dostał się do Parlamentu RP.
W październiku 2002 na skutek dymisji dotychczasowego prezesa funkcję szefa partii objął Stanisław Wojtera – radny m.st. Warszawy wybrany z listy Prawa i Sprawiedliwości. Za jego kadencji UPR podjęła m.in. działania na rzecz likwidacji obowiązku montowania kas fiskalnych w taksówkach oraz protesty przeciwko wprowadzeniu ustawy o biopaliwach. Przygotowano projekty nowelizacji ustaw znoszące finansowanie partii politycznych z budżetu państwa oraz likwidujące podatek spadkowy. Wiosną roku 2004 w wyborach uzupełniających do Senatu we Wrocławiu popierany przez UPR Janusz Korwin-Mikke uzyskał rekordowe jak dla UPR 18% poparcia, jednak ze względu na bardzo niską frekwencję nie został wybrany.[potrzebne źródło] W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2004 roku UPR zarejestrowała swe listy we wszystkich okręgach wyborczych gromadząc ponad 160 tysięcy podpisów poparcia. W wyborach – przy bardzo niskiej frekwencji – UPR uzyskała zaledwie 1,87% głosów i nie zdobyła ani jednego mandatu.
W wyniku wyborów do Parlamentu Europejskiego z list Platformy Obywatelskiej dostał się Paweł Piskorski, zaś zwolnione przez niego miejsce sejmowe zajął wiceprezes UPR, Leszek Samborski, który jednak w październiku 2004 roku opuścił partię i został członkiem mazowieckich władz PO. W 2005 roku bezskutecznie kandydował z list PO do sejmu.
W dniu 4 czerwca 2005 roku Konwentykl UPR wezwał prezesa Stanisława Wojterę do ustąpienia ze stanowiska. Wobec odmowy usiłowano dokonać konstruktywnej zmiany na stanowisku prezesa, jednak żaden z kandydatów nie zdołał uzyskać wymaganej większości 4/5 głosów. W tej sytuacji Konwentykl zwrócił się do Straży o usunięcie prezesa z partii, aby umożliwić zmianę na tym stanowisku, co też wkrótce nastąpiło (wymagana większość w tym przypadku również wynosi 4/5). Był to pierwszy w historii UPR przypadek usunięcia z partii urzędującego prezesa. Na następcę Wojtery został wybrany Jacek Boroń. 19 czerwca 2005 roku działania te zostały unieważnione przez Sąd Naczelny partii. 2 lipca 2005 Konwentykl UPR ponownie wybrał Jacka Boronia na stanowisko prezesa. 19 listopada 2005 złożył on dymisję, a nowym prezesem został Wojciech Popiela.
W wyborach parlamentarnych w 2005 roku członkowie UPR startowali z list Platformy Janusza Korwin-Mikke, zdobywając 1,57% głosów przy pięcioprocentowym progu wyborczym. Kandydatem UPR w wyborach prezydenckich był Janusz Korwin-Mikke.[potrzebne źródło]
W wyborach parlamentarnych w 2007 roku członkowie UPR zdecydowali się kandydować do Sejmu z list Ligi Polskich Rodzin w ramach porozumienia Liga Prawicy Rzeczypospolitej, w którego skład weszły, obok UPR, Liga Polskich Rodzin i Prawica Rzeczypospolitej. Powodem wspólnego startu był termin wyborów (uniemożliwiający zebranie odpowiedniej liczby podpisów) oraz nadzieja na wspólne przekroczenie progu wyborczego. W Warszawie listę LPR otwierał prezes partii Wojciech Popiela, a Janusz Korwin-Mikke startował w Gdańsku. UPR wystawiła również własnych kandydatów do Senatu. Komitet Wyborczy LPR zebrał 1,3% głosów w skali kraju i nie uzyskał mandatów poselskich ani senatorskich.[potrzebne źródło]
[edytuj] Program partii
[edytuj] Ogólny kierunek programowy
- Prywatyzacja szkolnictwa wszystkich szczebli i zakazanie władzom państwowym narzucania programów oświatowo-wychowawczych,
- Uznanie zasady, iż Kościoły rządzą się własnymi prawami, uznanie prawa każdego do wykonywania przepisów swojej religii zarówno prywatnie, jak i publicznie (chyba że stanowi to czyn zabroniony pod groźbą kary, albo sprzeciwia się porządkowi publicznemu lub obyczajności publicznej)
- Konstytucyjny zakaz ustanawiania przez państwo monopoli, obejmujący również systemy koncesyjne i inne formy reglamentacji działalności gospodarczej, przywileje dla niektórych producentów, rządowe gwarancje zbytu produktów.
- Ustanowienie konstytucyjnej zasady, że nikomu nie wolno, wbrew stronom, podważyć umowy ani zmienić jej treÅ›ci, chyba że stanowi oÂna przestÄ™pstwo, wynika zeÅ„, albo ma je na celu,
- Zniesienie przymusu ubezpieczeń społecznych, majątkowych i osobowych,
- Zniesienie przymusu przynależności do organizacji samorządu zawodowego,
- Konstytucyjny zakaz wprowadzania cenzury oraz koncesjonowania działalności wydawniczej, radiowej i telewizyjnej,
- Likwidację przywilejów związków zawodowych oraz wszystkich innych przywilejów grupowych, poprzez konsekwentne przestrzeganie zasady równości obywateli wobec prawa, również bez względu na narodowość, czy przynależność organizacyjną,
- Zniesienie przymusu służby wojskowej poprzez ustanowienie armii zawodowej i ochotniczej (kontraktowej), przy wprowadzeniu powszechnego szkolenia wojskowego mężczyzn.
[edytuj] Program szczegółowy
Program partii nie był zmieniany od momentu jej założenia. UPR ma na celu wyeliminowanie przejawów socjalizmu w sferze polityki i gospodarki. Środkami do osiągnięcia powyższego celu są: ochrona wolnego rynku, szczególne poszanowanie własności prywatnej oraz wprowadzenie prostego, surowego i konsekwentnie respektowanego prawa. Jest to podejście konserwatywno-liberalne, co oznacza, że Unia Polityki Realnej deklaruje zasady konserwatyzmu w życiu społecznym oraz liberalizmu w gospodarce. Partia jest przeciwna istnieniu przywilejów dla jakichkolwiek grup społecznych (np. górników, rolników, przedstawicieli mniejszości narodowych czy homoseksualistów lub katolików). Konsekwencją takiego stanowiska jest m.in. sprzeciw wobec finansowania partii politycznych z budżetu państwa. UPR stoi na stanowisku, że najcenniejsze inicjatywy to inicjatywy obywateli, a nie rządzących. Chociaż ugrupowanie przywiązuje dużą wagę do wartości chrześcijańskich (szczególne nakazów Dekalogu), to jest przeciwna specjalnemu traktowaniu Kościoła katolickiego przez państwo (np. zwolnieniom podatkowym).
Zdaniem zwolenników UPR rola państwa w świadczeniu obywatelom rozmaitych usług polega tylko na redystrybucji dochodu między różnymi grupami społecznymi. Według Unii Polityki Realnej udział państwa w świadczeniu większości usług jest zbędny, kosztowny i szkodliwy. Zdaniem UPR jak najmniejsza ingerencja państwa w gospodarkę i promowanie prywatnej inicjatywy przyniesie lepsze efekty, niż rozbudowany system socjalny. Unia Polityki Realnej głosi, że państwo powinno być bogate bogactwem obywateli, a nie zasobnością budżetu. Dodatkowo zwraca uwagę na to, że poziom dobrobytu w państwie zależy od szybkości z jaką pieniądze krążą w obiegu między uczestnikami rynku. Według Unii Polityki Realnej, głównymi przyczynami blokowania szybkiego obiegu pieniędzy jest konieczność odprowadzania podatków oraz biurokratyczne procedury.
Unia Polityki Realnej uważa także, że ubezpieczenia emerytalne, pomoc socjalna, oświata oraz lecznictwo nie należą do właściwych zadań państwa. Sposobem na naprawę systemu ubezpieczeń społecznych i emerytalnych jest - według UPR - wykorzystanie dochodu pochodzącego z prywatyzacji i przejście na system ubezpieczeń zawieranych według indywidualnego, wolnego wyboru przez zainteresowanych obywateli.
Unia Polityki Realnej głosi, że obciążanie podatników utrzymywaniem wielu instytucji publicznych jest bardzo kosztowne i niepotrzebnie komplikuje system polityczny i ekonomiczny. Takie obciążenia i komplikacje prowadzą zdaniem działaczy UPR do słabej koniunktury gospodarczej i ubóstwa. UPR jest przeciwna istnieniu urzędów przyznających granty lub umarzających podatki wybranym podmiotom gospodarczym. Według UPR wybiórcze dofinansowanie ze środków publicznych zaburza konkurencję oraz stanowi przyczynę afer i nadużyć.Koncesjonowanie działalności gospodarczej jest - zdaniem UPR - szkodliwe. Utrzymywanie mediów publicznych i sprawowanie kontroli nad prywatnymi - według UPR - również nie jest rolą państwa. Dlatego Unia Polityki Realnej postuluje likwidację koncesjonowania mediów, likwidację rad nadzorczych oraz zniesienie tzw. abonamentu radiowo-telewizyjnego), gdyż uczciwa władza nie powinna obawiać się wolności słowa. Państwo rządzone przez UPR zajmowałoby się wyłącznie wojskiem, policją, sądownictwem, dyplomacją, utrzymaniem publicznej infrastruktury drogowej oraz ochroną środowiska. Zdaniem partii politycy, urzędnicy państwowi i samorządowi nie powinni ingerować w pozostałe sfery życia obywateli. Rezygnacja państwa z większości jego dotychczasowych zadań spowoduje - zdaniem UPR - możliwość radykalnego obniżenia podatków i radykalnego uproszczenia prawa, co ma prowadzić do przyspieszenia koniunktury w państwie oraz do zwiększenia liczby inicjatyw przedsiębiorczych. Dotychczasowa, ogromna i kosztowna rola "państwa-pośrednika" jest - według UPR - przyczyną niepowodzeń dla inwestorów, pracodawców i potencjalnych pracodawców, a w dalszej kolejności dla wszystkich obywateli. Unia Polityki Realnej, jako jedyna partia w Polsce, postuluje zniesienie podatku dochodowego. System finansów państwa - zdaniem UPR - nie może zniechęcać do wytężonej pracy i poprawy swojego statusu ekonomicznego, a podatek dochodowy jest z tym zamierzeniem sprzeczny. Dotyczy to zarówno podatku liniowego (proporcjonalnego) jak i progresywnego. Podatek VAT, aby nie osłabiać koniunktury, ma być obniżony, a następnie stopniowo wycofywany. Podatki od nieruchomości mają być uproszczone. Pozostałe podatki (cła, ZUS, CIT, akcyza, opłata paliwowa, opłaty koncesyjne, tzw. podatek Belki oraz podatki od darowizn i spadków) mają być zniesione. Na ich miejsce ma być wprowadzony znacznie niższy, równy dla wszystkich ryczałt. Podatek od spadków jest przez Unię Polityki Realnej uważany za wyjątkowo niemoralny ("podatek od wdów i sierot").
Unia Polityki Realnej popiera integrację gospodarczą Polski z innymi krajami (strefy wolnego handlu i strefy wolnego przepływu pracowników). Przeciwstawia się jednak uniom politycznym, które mogą poważnie ograniczać niezależność państwa. Mając to na uwadze UPR była przeciwna wstąpieniu Polski do Unii Europejskiej. Przewidziano, że system celny UE, przyczyni się do osłabienia handlu z USA, Hongkongiem, Singapurem, Japonią i wieloma innymi krajami spoza UE[potrzebne źródło]. Ponadto UPR niechętnie patrzy na wysokie podatki oraz wiele innych rozporządzeń i dyrektyw Brukseli, które według UPR zaburzają wolny rynek i ograniczają niezależność obywateli. Zdaniem UPR integracja gospodarcza z innymi krajami, powinna mieć na celu zwiększenie swobody gospodarowania , a nie wiązać się ze wzrostem regulacji i rozbudową biurokratycznej administracji.
Unia Polityki Realnej postuluje radykalne zmniejszenie liczby stanowisk państwowych (w tym zmniejszenie liczby posłów z obecnych 460 do 120). Partia zwraca uwagę, że liczba urzędników państwowych od roku 1989 zwiększyła się ponad czterokrotnie, liczba branż podlegających koncesjonowaniu zwiększyła się z ośmiu do 216, liczba instytucji państwowych kontrolujących przedsiębiorców zwiększyła się z 16 do 40, liczba ustaw i rozporządzeń zwiększyła się dziesięciokrotnie. UPR postuluje likwidację większości państwowych komisji i inspekcji, na rzecz zwiększenia roli sędziów.
Proponowane przez Unię Polityki Realnej rozwiązania - zdaniem jej sympatyków i członków - znacznie ograniczyłyby rozmiary korupcji, nepotyzmu i innych patologii w życiu publicznym bez konieczności rozbudowy aparatu kontroli i represji.
Unia Polityki Realnej opowiada się za znacznym zmniejszeniem ingerencji państwa w wolny rynek i w wolny wybór konsumentów. Zdaniem Unii Polityki Realnej nikt nie ma prawa decydować za klienta, czy powinien on kupić benzynę z dodatkiem oleju rzepakowego, czy bez. Również nikt nie powinien odgórnie standaryzować rozmiaru butelek, w których klienci kupują napoje, ani nikt nie powinien regulować, w jakich dniach mają być otwarte sklepy. Zdaniem UPR większość takich tzw. "regulacji" tworzy tylko utrudnienia dla potencjalnych przedsiębiorców, wprowadza biurokrację, ogranicza wybór i szkodzi gospodarce.
Unia Polityki Realnej uważa silną gospodarkę za czynnik przyczyniający się do spadku przestępczości i zmniejszenia liczby patologii społecznych. Mimo to postuluje surowe prawo karne. Jako jedno z nielicznych ugrupowań Unia Polityki Realnej jest za przywróceniem w Polsce kary śmierci, ale tylko za morderstwo z premedytacją.
Dbałość o koniunkturę (a co za tym idzie - perspektywy finansowe dla obywateli) jest według partii sposobem na zmniejszenie emigracji. Zdaniem UPR - dzięki ułatwieniom dla sektora prywatnego, Polska mogłaby odnotować lepsze wskaźniki gospodarcze niż kraje, do których Polacy emigrują. Przeszkodą w tym jest zbyt rozbudowany sektor państwowy.
Jako ugrupowanie konserwatywne UPR jest przeciwna aborcji.
Unia Polityki Realnej zamierza zlikwidować państwowe urzędy pracy. UPR ponadto zwraca uwagę, że obywatelom należy się godne wynagrodzenie za pracę, a nie zasiłki. Partia liczy, że jej program gospodarczy przyczyni się do zwiększenia roli niewymuszonego solidaryzmu społecznego (pomoc rodziny, sąsiadów, znajomych, organizacji charytatywnych i związków wyznaniowych). UPR postuluje również zniesienie przymusowego poboru do wojska. Zdaniem Unii przymusowy pobór do wojska często zabiera rodzinom ich jedynego żywiciela. UPR opowiada się natomiast za wprowadzeniem armii zawodowej i ochotniczej, wychodząc dodatkowo z założenia, że lepsza jest mniejsza armia dobrze wyszkolonych i dobrze uzbrojonych zawodowców niż większa, lecz słabiej wyszkolona i słabiej uzbrojona armia złożona z poborowych.
[edytuj] "Tożsamość prawicy"
Zwolennicy UPR często głoszą pogląd, że UPR to jedyna partia w Polsce, która w pełni wyznaje wartości typowe dla prawicy, ze szczególnym naciskiem na wolny rynek. Jest on szczegółowo omówiony z dokumencie Tożsamość prawicy[2], uchwalonym na Konwencie UPR w 1996 roku, będącym zdaniem działaczy partii wyznacznikiem ideowym partii prawicowej, ze szczególnym uwzględnieniem stosunku do wolności, własności i tradycji.
Wolność obywateli może być osiągnięta według UPR poprzez maksymalne uproszczenie procesu decyzyjnego w państwie, wprowadzenia autonomii poszczególnych władz przy równoczesnym umożliwieniu łatwego egzekwowania ich odpowiedzialności karnej. UPR opowiada się za systemem w którym władza (w szczególności ustawodawcza), nie ma możliwości ingerencji w obszar wolności człowieka wyznaczony przez prawa naturalne (chyba że jest to niezbędne dla ochrony życia, wolności lub własności innych osób). W szczególności ma to dotyczyć praw rodzicielskich, wolności sumienia i wyznania, swobody podejmowania działalności gospodarczej, wolności umów, wolności nauki, wolności słowa i swobody poruszania się.
[edytuj] Stanowisko wobec Unii Europejskiej
Unia Polityki Realnej jest partiÄ… eurosceptycznÄ… i krytykujÄ…c UE zwraca uwagÄ™ na:
- istniejące według UPR zagrożenie dla niepodległości Polski,
- socjaldemokratyczne rozwiązania gospodarcze stosowane w UE, które ideowo przybliżają ją zdaniem UPR do Związku Radzieckiego,
- spychanie przez UE, według UPR, handlu z innymi krajami na boczny tor,
- zamykanie granic z krajami spoza UE (Białoruś, Rosja, Ukraina),
- stosowanie przez UE dotacji dla mediów, które zdaniem UPR są wtedy posłuszne wobec władzy i nie krytykują jej posunięć.
Przedstawiciele i zwolennicy UPR (za Januszem Mikke [3]) często twierdzą, że Unia Europejska "nie istnieje" i istnieje jedynie Wspólnota Europejska.
[edytuj] Flaga UPR
Przedstawia wariację kolorystyczną krzyża św. Jerzego (tradycyjnego symbolu walki o zasady[potrzebne źródło]). Kolory flagi mają symbolizować: walkę o wierność (kolor niebieski), czystość (kolor biały) i wolność (kolor czarny). Władze krajowe UPR używają czasem flagi z biało-czerwoną wstęgą biegnącą skośnie pod krzyżem, a władze lokalne – ze wstęgą w barwach regionu, względnie herbem umieszczonym na lewym dolnym kantonie flagi.
[edytuj] Prezesi UPR
- 1990-1997 – Janusz Korwin-Mikke
- 1997-1999 – Stanisław Michalkiewicz
- 1999-2002 – Janusz Korwin-Mikke
- 2002-2005 – Stanisław Wojtera
- 2005 – Jacek Boroń
- od 2005 do 2008 – Wojciech Popiela
[edytuj] Zobacz też
- Platforma Janusza Korwin-Mikke
- konserwatyzm, liberalizm, konserwatywny liberalizm
- kapitalizm, leseferyzm, libertarianizm, monarchizm, minarchizm, monetaryzm
- Najwyższy Czas!
- Liberum Veto!
- prawica
- Klub Zachowawczo-Monarchistyczny
- Organizacja Monarchistów Polskich
[edytuj] Linki zewnętrzne
Przypisy
- ↑ Wprost 24 - Rząd rźnie głupa, Numer: 24/2004 (1124)
- ↑ Dokument "Tożsamość prawicy"
- ↑ dla przykładu: [1]
| ME w kajakarstwie: Grzybowski w finale |
|
Marcin Grzybowski awansował do finałowego wyścigu w C1 1000 kajakarskich mistrzostw Europy, które rozgrywane są w Mediolanie. Polak w półfinale uzyskał trzeci czas i będzie walczył o awans do igrzysk olimpijskich w Pekinie.
|
| Tenisowy turniej w Katowicach: Polacy tylko w deblu |
|
Grzegorz Panfil przegrał z Włochem Matteo Marrai 2:6, 1:6 w ćwierćfinale singla tenisowego turnieju PKO BP Katowice Open o puli nagród 15 tysięcy dolarów. Panfil był jedynym Polakiem w ćwierćfinale.
|
| F1: deszczowe testy, BMW daleko |
|
Jarno Trulli (Toyota) uzyskał najlepszy czas trzeciego i ostatniego dnia testów Formuły 1 odbywających się na Circuit Paul Ricard w Le Castellet na południu Francji. Treningi odbywały się w kiepskich warunkach: na torze padał deszcz, kierowcy uskarżali się także na silne podmuchy wiatru.
|
| Polski bokser skazany za śmiertelne pobicie |
|
Były pięściarz klubu KSW Tygrys Elbląg Marcin P. uznany został winnym śmiertelnego pobicia 24-letniego Pawła Sz. i skazany na pięć lat więzienia.
|
| ME: Polacy walczyć będą o "brąz" |
|
Rafał Dobrowolski, Piotr Piątek i Jacek Proć walczyć będą w sobotę o brązowy medal łuczniczych mistrzostw Europy we francuskim Vittel w strzelaniu z łuku klasycznego. Rywalami Polaków będą Holendrzy.
|