Valencia CF
Z Wikipedii
 |
Treść tego hasła może nie być zgodna z zasadami neutralnego punktu widzenia. Zajrzyj na stronę dyskusji i pomóż go poprawić. |
| Valencia | |||||||||||||||||||||||||||||||||
| Pełna nazwa | Valencia Club de Fútbol | ||||||||||||||||||||||||||||||||
| Przydomek | Los Ches; Blanquinegros | ||||||||||||||||||||||||||||||||
| Data założenia | 18 marca 1919 | ||||||||||||||||||||||||||||||||
| Stadion | Estadio Mestalla, Walencja |
||||||||||||||||||||||||||||||||
| Liczba miejsc | 55 000 | ||||||||||||||||||||||||||||||||
| Prezes |  Vicente Soriano |
||||||||||||||||||||||||||||||||
| Trener | Unai Emery |
||||||||||||||||||||||||||||||||
| Liga | Primera División | ||||||||||||||||||||||||||||||||
| 2007-08 | 10. miejsce | ||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||
Valencia Club de Fútbol – hiszpański klub piłkarski z miasta Walencja założony w 1919 roku.
Spis treści |
[edytuj] Historia
 |
Jakość tego artykułu jest obniżona przez użyte w nim próżne wyrażenia. Możesz pomóc, usuwając je z tekstu tego artykułu. |
[edytuj] Początki
Historię Valencii rozpoczyna inicjatywa mieszkańców, jaką była Algiros. W roku 1919 w Barze Torino w centrum miasta zebrała się grupa mieszkańców Walencji z chęcią utworzenia klubu piłkarskiego. Głównymi inicjatorami tej akcji byli Gonzalo Medina Pernas i Octavio Augusto Milego. 18 marca tego samego roku obaj panowie spotkali się ponownie, aby już finalnie zarejestrować klub, któremu nadano nazwę Valencia Club Football. Data ta jest oficjalną datą założenia klubu z Walencji.
Pierwszym prezesem VCF mianowany został Octavio Augusto Milego, a jego zastępcą Gonzalo Medina Pernas. Jako barwy klubowe obrano czarny i biały, choć w latach 1924-1996 za barwy hiszpańskiego klubu uznawano tylko kolor biały. Pierwszy mecz Los Ches, bo tak nazywa się klub z Walencji, rozegrano z lokalnym rywalem Gimnastico de Castellon, który to mecz Valencia przegrała 1:0. W 1923 r. kiedy to do użytku został oddany Stadio Mestalla który był w stanie pomieścić 19 000 tys. kibiców, Valencia stała się naprawdę poważnym klubem.
[edytuj] Pierwsze sukcesy
Prawdziwy "złoty wiek" w historii klubu zaczyna się wraz z przyjściem do klubu Luisa Casanovy w 1940 r., który zostaje prezesem Valencii. Jego wizja klubu okazała się zbawienna dla VCF. Casanova prowadził bardzo dobrą politykę, ściągając wybitnych graczy i inwestując w cały klub. W tym czasie drużyna zdobyła trzy mistrzostwa ligi i dwa krajowe puchary. Było to możliwe wyłącznie dzięki osobowości prezesa, oraz takim nazwiskom jak Epi, Amadeo, Asensi i Gorostiza. Niestety koniec lat 40. nie był już tak wspaniały jak się tego spodziewano i drużyna potrzebowała jakiegoś przełomu.
[edytuj] Lata 50. i Antonio Puchades
Lata 50. w historii klubu łączą się nierozerwalnie z jednym z najwybitniejszych zawodników grających dla Los Ches. Był to Antonio Puchades, który był w tym czasie ikoną drużyny. W tym czasie zarząd podjął decyzję o rozbudowie i modernizacji Stadio Mestalla. 10 lipca 1950 r. rozpoczęto prace pod kierownictwem architekta D. Savior Pasquala oraz odpowiadającego za wykonanie D. Chose Tormo. Mestalla stał się wtedy wielkim obiektem, który mógł już pomieścić 45 000 widzów. Mimo, że Valencia w owym czasie posiadała drużynę składającą się z wybitnych graczy, z Puchadesem na czele to wyniki w sezonie 50/51 nie były zadowalające. Valencianistas grali bardzo nieregularnie, zaskakując swoich kibiców porażkami ze słabymi drużynami. W tym czasie Louis Casanova oświadczył że chce odejść z klubu, jednak pod presją współpracowników, zawodników i mieszkańców miasta postanowił zostać aż do 1959 r.
[edytuj] Europejskie podboje
2 lipca 1961 r. w Valencii wciąż wstrząśniętej po tragicznej śmierci Brazylijczyka Waltera, który zginął w wypadku samochodowym, na prezydenta klubu został wybrany Julio Miguel. Z jego osobą wiążą się lata świetności VCF, które dopiero miały nadejść. W tym czasie w Hiszpanii uwidoczniło się wielkie zapotrzebowanie na sukcesy w rozgrywkach międzynarodowych, i pokazanie światu potęgi hiszpańskiej piłki. Jednym z pierwszych osiągnięć nowego prezesa był udział Valencianistas w Pucharze Miast Targowych. Niespodziewanie Valencia zdobyła puchar pokonując 6:2 w pamiętnym finale rywala zza miedzy – Barcelonę. Prezes Miguel stawiał sobie wielkie cele i zaczął sprowadzać wielkich graczy. Pierwszym bardzo dobrym posunięciem było zatrudnienie brazylijskiego supersnajpera Waldo Machado. Była to największa gwiazda klubu z Mestalla, i z nim kibice wiązali nadzieje na przyszłe sukcesy drużyny. Wspaniałą parę wraz z Waldo stworzył Vicente Guillot, którego kariera przebiegała podobnie do kolegi z ataku. Razem strzelili mnóstwo bramek, a Waldo jest do tej pory najlepszym strzelcem Los Ches.
[edytuj] Era Di Stéfano
Alfredo Di Stéfano przybył do klubu w kwietniu 1970 r. w jego złym momencie, zastępując parę trenerską Enrique Boque i Savior Artigas. Pierwszy okres pobytu legendy Realu w Valencii był bardzo intensywny. Di Stéfano stworzył solidną drużynę z dobrze poukładaną obroną z takim nazwiskami jak Sol, Anibal, Jesus Martinez czy Anton, i wszechstronnym Abelardo. Drużynę cechowała również bardzo rozumna gra w środku pola gdzie operowali Pepe i Claramunt, do tego szybki i zwinny atak Forment, Valdez, Sergio i Pellicer czyniły Valencię bardzo groźną. Sezon 1970/71 okazał się szczęśliwym dla Los Ches i Valencia pod wodzą Di Stéfano zdobyła upragniony tytuł mistrza ligi. Wszyscy obserwatorzy byli zgodni, że głównym autorem tego sukcesu był wspaniały Abelardo który czarował swoja grą całą Hiszpanię.
[edytuj] Czas finałów
Rok 1992 to nowa era dla klubu z Valencii. Po latach posuchy nareszcie kierownictwu na czele z prezesem Arturo Tuzonem Gilem udaje się wyjść z kryzysu finansowego i doprowadzają klub do dawnej świetności. Pierwszym krokiem ku temu było zatrudnienie holenderskiego szkoleniowca Guuss Hiddinka. Holender nie doprowadził jednak VCF do upragnionego tytułu i musiał się pożegnać ze stanowiskiem zajmując dwa razy z rzędu 4 miejsce w lidze. W sezonie 1993/94 do drużyny przybyła gwiazda światowego formatu Predrag Mijatovic. Valencia jednak rozczarowywała, a z posadą musieli się kolejno pożegnać Paco Real, Hector Nunez i Jose Manuel Rielo.
Kolejny sezon 1994/95, mimo, że z Mijatovicem w składzie i jeszcze młodym Gaizką Mendietą, był rozczarowaniem, gdyż Valencia zajęła dopiero 10. miejsce w lidze. Do drużyny dołączali tacy piłkarze jak Ilie, Vlaovic, Claudio Lopez a także sam Romario; nie wiązało to się jednak z sukcesami. Wreszcie w sezonie 1998/99 Valencia tryumfuje w Pucharze Hiszpanii pokonując w pamiętnym dwumeczu wielką Barcelonę. Rok 1999 wiąże się z datą przyjścia do klubu argentyńskiego trenera Hectora Raula Cupera, który już w pierwszym swym sezonie zdobywa z Valencianistas Super Puchar Hiszpanii, i doprowadza drużynę do historycznego finału Ligi Mistrzów. Niestety Valencia przegrała w finale z odwiecznym rywalem Realem Madryt 0:3 i musiała zapomnieć o pucharze. Nikt nie przypuszczał jednak, że dokładnie rok później ten sam klub stanie do ponownej walki o Puchar Ligi Mistrzów. I tym razem Los Ches nie wykorzystali szansy na wymarzony tytuł ulegając Bayernowi Monachium w karnych. Niestety po tym wydarzeniu z klubem pożegnał się i Raul Cuper i jego as atutowy Gaizka Mendieta.
[edytuj] Liga Campeon 2002
Po odejściu Mendiety i Cupera nikt nie spodziewał się, że Valencia może dalej liczyć się w kraju i na świecie. Jednak naprzeciw wszystkiemu nowy trener Rafa Benitez, stworzył silną, solidną drużynę i Valencianistas po wielu latach oczekiwań zdobyli upragniony tytuł Mistrza Hiszpanii. 5 maja 2002 r. na stadionie La Rosaleda przy pełnej publiczności i około 3000 valencianistas, Valencia pokonała Malagę 2:0 i została mistrzem ligi. W ostatnim już meczu ligowym Valencia, mimo że była już mistrzem, zwyciężyła Betis również 2:0 i cała Walencja oszalała ze szczęścia. Świętowanie nie miało końca, a piłkarze z całą ekipą triumfalnie krążyli po ulicach miasta na wielkim autobusie gdzie szampan lał się strumieniami. W pamiętnej drużynie występowali: Angloma, Ayala, Carboni, Curro Torres, Djukic, Fabio Aurelio, Garrido, Marchena, Navarro, Pellegrino, Aimar, Albelda, Angulo, Baraja, De los Santos, Jandro, KilyGonzalez, Rufete, Serban, Vicente, Carew, Ilie, Juan Sanchez, Mista i Salva.
[edytuj] Historyczny Dublet 2004
Rok 2004 przyniósł Valencii pod wodzą Rafaela Beniteza historyczne sukcesy w postaci zdobycia Mistrzostwa Ligi i Pucharu UEFA. Ten rok będzie zapamiętany na długo w Valencii i całej Hiszpanii. Piłkarze Beniteza zaprezentowali wyśmienitą dyspozycję podczas trwania niemal całego sezonu. W tyle zostawiła tak uznane firmy, jak Real czy Barcelona. To Valencia z idealną wręcz parą środkowych pomocników Davidem Albeldą i Rubenem Barają, fenomenalnym skrzydłowym Vicente, niezwykle skutecznym Miście i wreszcie niezawodnymi strażnikami tylnych szyków drużyny Robertem Ayalą i Santiago Canizaresem, udowodniła, że należy się z nią liczyć nie tylko na arenie krajowej ale także w całej Europie. Ta ekipa w niezwykłym stylu przeszła przez rozgrywki ligowe. Dobrą dyspozycję piłkarze Beniteza prezentowali także w Pucharze UEFA aby ostatecznie wygrać te rozgrywki pokonując w meczu finałowym, na stadionie w Goeteborgu Olympique Marsylia. W roku 2004 kibice Valencii na całym świecie mieli dużo powodów do świętowania, a to za sprawą Rafy Beniteza i jego podopiecznych. O sile tej drużyny stanowili zarówno młodzi zawodnicy, tacy jak Vicente, Aimar czy J. Lopez, ale także piłkarze już ograni jak Canizares, Baraja, Ayala czy weteran Amedeo Carboni. Po tak świetnym sezonie wydawało się, że trener Benitez zapewni sobie spokojną przyszłość w klubie z którym tak wiele osiągnął. Niestety w wyniku różnego rodzaju nieporozumień na linii trener-zarząd, Rafy Beniteza ostatecznie odszedł z klubu przed wygaśnięciem kontraktu. Tak też kończy się jego historia z klubem, który zawdzięcza mu tak wiele.
[edytuj] Sukcesy
- Mistrzostwo Hiszpanii (6)
- Puchar Króla Hiszpanii (7)
- Superpuchar Hiszpanii (1)
- Puchar UEFA (3)
- Puchar Zdobywców Pucharów (1)
- Superpuchar Europy UEFA (2)
[edytuj] Skład w sezonie 2008/2009
[edytuj] Wypożyczeni
 |
Stephen Sunday | CA Osasuna |
|
Miguel Pallardó | Getafe CF |
 |
Fabián Estoyanoff | Club Atlético Peñarol |
|
Mario Regueiro | Aris Saloniki |
|
Ángel Montoro | Real Murcia |
|
Lillo | Real Murcia |
[edytuj] Piłkarze
Zobacz więcej w osobnym artykule: Kategoria:Piłkarze Valencia CF.[edytuj] Trenerzy
[edytuj] Prezydenci
[edytuj] Sponsorzy
[edytuj] Źródło
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Oficjalna strona klubu (es) (en) (ca) (ja)
UD Almería • Athletic Bilbao • Atlético Madryt • FC Barcelona • Deportivo La Coruña • RCD Espanyol • Getafe CF • Málaga CF • Numancia Soria • CA Osasuna • Racing Santander • Real Betis • Real Madryt • Real Valladolid • RCD Mallorca • Recreativo Huelva • Sevilla FC • Sporting Gijon • Valencia CF • Villarreal CF
1972: Tottenham Hotspur • 1973: Liverpool F.C. • 1974: Feyenoord Rotterdam • 1975: Borussia Mönchengladbach • 1976: Liverpool F.C. • 1977: Juventus Turyn • 1978: PSV • 1979: Borussia Mönchengladbach • 1980: Eintracht Frankfurt • 1981: Ipswich Town • 1982: IFK Göteborg • 1983: RSC Anderlecht • 1984: Tottenham Hotspur • 1985: Real Madryt • 1986: Real Madryt • 1987: IFK Göteborg • 1988: Bayer Leverkusen • 1989: SSC Napoli • 1990: Juventus Turyn • 1991: Inter Mediolan • 1992: Ajax Amsterdam • 1993: Juventus Turyn • 1994: Inter Mediolan • 1995: Parma F.C. • 1996: Bayern Monachium • 1997: Schalke 04 Gelsenkirchen • 1998: Inter Mediolan • 1999: Parma F.C. • 2000: Galatasaray SK • 2001: Liverpool F.C. • 2002: Feyenoord Rotterdam • 2003: FC Porto • 2004: Valencia CF • 2005: CSKA Moskwa • 2006: Sevilla FC • 2007: Sevilla FC • 2008: Zenit Sankt Petersburg • 2009:
1961: Fiorentina • 1962: Atlético Madryt • 1963: Tottenham Hotspur • 1964: Sporting CP • 1965: West Ham United • 1966: Borussia Dortmund • 1967: Bayern Monachium • 1968: A.C. Milan • 1969: Slovan Bratysława • 1970: Manchester City F.C. • 1971: Chelsea F.C. • 1972: Rangers F.C. • 1973: A.C. Milan • 1974: 1. FC Magdeburg • 1975: Dynamo Kijów • 1976: RSC Anderlecht • 1977: Hamburger SV • 1978: RSC Anderlecht • 1979: FC Barcelona • 1980: Valencia CF • 1981: Dinamo Tbilisi • 1982: FC Barcelona • 1983: Aberdeen FC • 1984: Juventus FC • 1985: Everton F.C. • 1986: Dynamo Kijów • 1987: Ajax Amsterdam • 1988: KV Mechelen • 1989: FC Barcelona • 1990: Sampdoria Genua • 1991: Manchester United F.C. • 1992: Werder Brema • 1993: Parma F.C. • 1994: Arsenal Londyn • 1995: Real Saragossa • 1996: Paris Saint-Germain F.C. • 1997: FC Barcelona • 1998: Chelsea F.C. • 1999: Lazio Rzym
1958: FC Barcelona • 1960: FC Barcelona • 1961: AS Roma • 1962: Valencia CF • 1963: Valencia CF • 1964: Real Saragossa • 1965: Ferencvaros Budapeszt • 1966: FC Barcelona • 1967: Dinamo Zagrzeb • 1968: Leeds United • 1969: Newcastle United • 1970: Arsenal Londyn • 1971: Leeds United
A.C. Milan • Arsenal F.C. • Ajax Amsterdam • Bayer Leverkusen • Bayern Monachium • Borussia Dortmund • FC Barcelona • FC Porto • Inter Mediolan • Juventus Turyn • Liverpool F.C. • Manchester United • Olympique Lyon • Olympique Marsylia • Paris Saint-Germain • PSV • Real Madryt • Valencia CF
| Niewyspane nastolatki mogą mieć nadciśnienie |
|
Nastolatki, które śpią mniej niż 6,5 godziny na dobę mają 2,5 razy większe ryzyko zachorowania na nadciśnienie niż ich bardziej wyspani koledzy. Nadciśnienie to jedna z głównych przyczyn zawałów serca i chorób układu krążenia.
|
| Najwyżsi ludzie świata |
|
Tytuł najwyższego człowieka na świecie powrócił do Chińczyka Bao Xishuna, gdyż obecny rekordzista, Ukrainiec Leonid Stadnyk, odmówił poddania się zmierzeniu według nowych zasad - podała agencja Reuters.
|
| USG pomaga przewidzieć zawał |
| Badania ultrasonograficzne mogą pomóc w zidentyfikowaniu osób szczególnie zagrożonych zawałem serca i innymi chorobami układu sercowo-naczyniowego - informuje pismo "Radio |