Z Wikipedii

Walka - pojęcie wieloznaczne, występujące przede wszystkim w ujęciu filozoficznym i taktycznym (wojskowym).

Spis treści 1 Walka w ujęciu filozoficznym 1.1 Przedstawiciele 2 Walka zbrojna 2.1 System walki 2.2 Czynniki walki 2.3 Cechy walki 3 Przypisy 4 Bibliografia 5 Zobacz też

[edytuj] Walka w ujęciu filozoficznym

Walka w ujęciu filozoficznym to wszelkie działanie przynajmniej dwupodmiotowe (przy założeniu, że i zespół może być podmiotem), gdzie przynajmniej jeden z podmiotów przeszkadza drugiemu. W poszczególnym, najzwyklejszym i bodaj najciekawszym przypadku oba podmioty nie tylko dążą obiektywnie do celów niezgodnych, lecz nadto wiedzą o tym i liczą się w budowaniu swoich planów też z działaniami strony przeciwnej. Dlatego zaś ten przypadek, przypadek wzajemnego i świadomego zarazem przeszkadzania, uważamy za najciekawszy, iż wtedy obie strony zmuszają się wzajemnie w sposób osobliwie intensywny do pokonywania trudności, a więc pośrednio – do usprawniania techniki działań ^[1]

[edytuj] Przedstawiciele

Tadeusz Kotarbiński - jest twórcą ogólnej teorii walki, a opublikował tę teorię po raz pierwszy w 1938. Nazwał ją kooperacją negatywną. Rozwinęła się z niej gałąź wiedzy zwana agonologią (gr. agon – zawody). Ogólna teoria walki jest częścią teorii sprawnego działania, czyli prakseologii – nauki, której T. Kotarbiński był światowym prekursorem.

[edytuj] Walka zbrojna

Walka w ujęciu wojskowym to główna kategoria działań taktycznych, rozumiana jako skupione w czasie i przestrzeni starcie dwóch przeciwstawnych stron w skali taktycznej.

Podstawowymi rodzajami walki są: obrona, natarcie oraz działania opóźniające. Wyróżnia się ponadto: działania desantowo-szturmowe, działania specjalne, wycofanie, działania nieregularne i inne.

[edytuj] System walki

Jest to skoordynowany wewnętrznie zbiór wzajemnie powiązanych sił, środków i różnorodnych działań, ukierunkowanych na osiągnięcie celu walki, (kampanii, operacji) w sposób zgodny z zamiarem dowódcy i przy jak najmniejszych stratach własnych. W skład systemu walki wchodzą podsystemy: rażenia, informacyjny, wsparcia, zasilania, infrastruktury obszaru działania, ugrupowania.

[edytuj] Czynniki walki

• manewr
• rażenie
• ciÄ…gÅ‚e rozpoznanie
• ochrona i obrona
• obrona przeciwlotnicza
• zabezpieczenie logistyczne
• dowodzenie

[edytuj] Cechy walki

• duża dynamika

wynika ze stosowania przez walczące strony nowoczesnych, środków o dużej sile rażenia, ruchu wojsk na polu walki oraz coraz doskonalszych środków dowodzenia. Jest ona determinowana potrzebą przenoszenia wysiłku wojsk na wybrane kierunki lub w głąb ugrupowania przeciwnika. Będzie występowała również podczas przekraczania stref skażeń, zakażeń, zniszczeń, pożarów i zatopień, wyprowadzania wojsk spod uderzeń i rejonów zagrożonych odcięciem lub okrążeniem, a także podczas zamiany wojsk obezwładnionych uderzeniami przeciwnika

• czÄ™ste i gwaÅ‚towne zmiany sytuacji

następują wskutek stosowania silnych środków rażenia, szerokiego manewru, stosowania przez walczące strony niekonwencjonalnych rozwiązań i często znacznej różnicy potencjału bojowego. Mogą być również wynikiem sztuki prowadzenia walki, czy też pełnego wykorzystania możliwości środków walki.

• duża ilość informacji lub ich brak

utrudnia podejmowanie decyzji i kierowanie wojskami. Gwałtowny wzrost ilości i jakości technicznych środków pozyskiwania i przekazywania informacji spowodował równie szybki wzrost środków ich zakłócania i niszczenia. Powoduje to, że w pewnych okresach walki dowódcy mogą otrzymywać bardzo dużą ilość informacji pochodzących z różnych źródeł i często ze sobą sprzecznych, a w innych okresach może nastąpić prawie całkowity brak informacji. Dlatego też, podejmowanie decyzji będzie często oparte na informacjach zmiennych lub niepełnych.

• różnorodność sposobów prowadzenia walki

wynika z charakteru działań przeciwnika, dużych możliwości bojowych posiadanego uzbrojenia i wyposażenia, ilości posiadanych sił i środków, a także możliwości realizowania określonych zadań bojowych w różnych warunkach terenowych.

• jednoczesne prowadzenie walki w zróżnicowanych Å›rodowiskach

oznacza realizację określonych zadań bojowych na lądzie, w powietrzu, na wodzie. Najbardziej typowe będą działania powietrzno-lądowe, prowadzone z dużym rozmachem przestrzennym i w szybkim tempie. Przykładem walki w trzech środowiskach może być prowadzenie działań przez wojska lądowe wzdłuż wybrzeża morskiego, przy aktywnym udziale marynarki wojennej i lotnictwa.

Przypisy

[edytuj] Bibliografia

• Tadeusz KotarbiÅ„ski: Z ogólnej teorii walki. Sekcja Psychologiczna Towarzystwa Wiedzy Wojskowej, Warszawa 1938.
• Tadeusz KotarbiÅ„ski: Traktat o dobrej robocie. 1955.

[edytuj] Zobacz też

• Bitwa
• Walka klas
• Walka klasyków z romantykami
• Walka MÅ‚odych
• Walka na poduszki
• Walka powietrzna
• Walka Robotnicza

Kanał TVP HD w sieci Aster

Aster włączy do oferty kanał TVP HD, który ruszy 6 sierpnia br.

Podróże Marka Kondrata po winnicach w TVN Style

TVN Style pokaże w lipcu i sierpniu pięcioodcinkowy cykl "Świat win Marka Kondrata".

Polsat News wreszcie z polskÄ… koncesjÄ…

Polsat News wkrótce będzie mógł nadawać na podstawie polskiej koncesji.

Transmisje z olimpiady na pięciu antenach TVP

Transmisje z Letnich Igrzysk Olimpijskich w Pekinie i materiały związane z imprezą Telewizja Polska będzie zamieszczała na pięciu swoich antenach.

TVP podnosi ceny w sierpniu o 20 proc.

Najdroższe spoty w TVP przy transmisjach z Letnich Igrzysk Olimpijskich w Pekinie kosztują ponad 30 tys. zł. Wczoraj biuro reklamy Telewizji Polskiej rozpoczęło sprzedaż czasu reklamowego na sierpień.

Linki: Strona g³ówna