Z Wikipedii

Wierzba iwa
Systematyka wg Reveala
Domena	jÄ…drowce
Królestwo	rośliny
Podkrólestwo	naczyniowe
Nadgromada	nasienne
Gromada	okrytonasienne
Klasa	Rosopsida
RzÄ…d	wierzbowce
Rodzina	wierzbowate
Rodzaj	wierzba
Gatunek	wierzba iwa
Nazwa systematyczna
Salix caprea
L., Sp. Pl. 2: 1020, 1753
Galeria zdjęć i grafik

Wierzba iwa (Salix caprea L.) – gatunek roślin z rodziny wierzbowatych, rodzimy dla Europy i północno-zachodniej Afryki. W Polsce gatunek pospolity na całym niżu i w górach aż po regiel górny.

[edytuj] Charakterystyka

Wierzba iwa, okolice Puszczy Kampinoskiej

Kwiatostany męskie wierzby iwy

Wierzba iwa wczesną wiosną (osobnik męski)

Pokrój

Krzew do 9 m wysokości, albo drzewo dorastające do 13-15 m. Młode pędy są grube, barwy oliwkowej do brunatnoczerwonawej, z początku krótko owłosione, później łysiejące.

Pień

Na pniu i na grubszych gałęziach obserwuje się ciemne romboidalne pęknięcia w rzędach; stanowią one dobrą cechę rozpoznawczą tej wierzby.

Drewno

Miękkie i lekkie z czerwonobiałym bielem i żółtawobrunatną twardzielą.

Liście

Szerokoeliptyczne, do dwu razy tak długie jak szerokie, krótko, skośnie zaostrzone. Brzeg liścia nieregularnie słabo pikowany lub całobrzegi, na krótkich pędach przeważnie gładki i falisty. Górna powierzchnia liścia żywozielona do oliwkowej, naga, lekko lśniąca do matowej; tylko główny nerw jest lekko wystający i przylegająco owłosiony. Dolna strona liścia, z mocno wystającą siecią nerwów, trwale gęsto białawo owłosiona i miękka w dotyku. Ogonek liściowy około 1 cm długości, owłosiony, przylistki zwykle obecne, 1 cm długości, sercowate do nerkowatych, ząbkowane.

Kwiaty

Roślina dwupienna. Wielkie kotki (bazie) ukazują się przed liśćmi, przed rozkwitnięciem otoczone są białym futerkiem włosków, pochodzącym od długobrodych przysadek i chroniącym młode kwiaty przed mrozem. Kotki mają bardzo krótkie szypuły, męskie są jajowate, 2-3 cm długie, gęsto kwiatowe, żeńskie są podłużno-jajowate, do 4 cm długości. Zalążnia na długim trzonku, gęsto owłosiona; przysadka dwubarwna, u nasady jasna, wierzchołek ciemnobrunatny do czarnego, gęsto i długo owłosiony, brodaty. Szyjka bardzo krótka, rozgałęzienia znamion wyprostowane, skłaniające się ku sobie. U nasady kwiatu jest osadzony krótki gruczoł miodnikowy. Roślina miododajna i owadopylna. Jest najwcześniej kwitnącą krajową wierzbą.

Nasiona

Rozsiewane przez wiatr.

Biotop, występowanie

Widne lasy, zarośla. Fanerofit. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla All. Sambuco-Salicion i zespół roślinności (Ass. Epilobio-Salicetum ^[1].

[edytuj] Zmienność

Tworzy mieszańce z innymi gatunkami wierzb. W naturze można często spotkać, różniące się od typowej formy i trudne do oznaczenia mieszańce m. in. z: w. alpejską, w. czerniejącą, w. długokończystą, w. lapońską, w. oszczepowatą, w. piaskowa, w. płożącą, w. purpurową, w. rokitą, w. śniadą, w. śląską, w. uszatą, w. wiciową, w. szarą, w. siwą^[2].

[edytuj] Zastosowanie

• Czasami jest uprawiana jako roÅ›lina ozdobna (głównie okazy mÄ™skie, które sÄ… bardzo Å‚adne podczas kwitnienia).
• Zawiera m.in. salicynÄ™ (kwas salicylowy) i taninÄ™.
• Od starożytnoÅ›ci kora wierzbowa byÅ‚a używana jako Å›rodek przeciwbólowy i przeciwgorÄ…czkowy.

Przypisy