Z Wikipedii

Portret Wilhelma Hohenzollerna autorstwa Johannesa Martini, 1905 rok.

Ten artykuł wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Aby uczynić go weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach.

^{[styl do poprawy]}

Wilhelm von Preußen; właśc.: Friedrich Wilhelm Victor August Ernst Hohenzollern (ur. 6 maja 1882 w Poczdamie, zm. 20 lipca 1951 w Hechingen), ostatni następca tronu (Kronprinz) Prus i Niemiec, syn cesarza Wilhelma II i Augusty Wiktorii von Schleswig-Holstein-Augustenburg.

Wilhelm Hohenzollern

Jako oficer uczestniczył w I wojnie światowej; po abdykacji ojca zrzekł się praw do tronu i wyjechał do Holandii. Powrócił do Niemiec w 1923, był wymieniany jako kandydat na prezydenta Rzeszy w 1932 (ostatecznie jego ojciec Wilhelm II nie wyraził zgody na kandydowanie).

Głęboka przepaść dzieliła Wilhelma II od następcy tronu, który od wczesnej młodości cieszył się sławą niezmordowanego uwodziciela.

W 1905 poślubił w Berlinie, Cecylię Augustę Marię, księżniczkę Mecklenburg-Schwerin (1886-1954). Mieli sześcioro dzieci: synów Wilhelma, Ludwika Ferdynanda, Huberta i Fryderyka oraz córki Aleksandrę i Cecylię. Po śmierci ojca (1941) został głową domu Hohenzollernów.

Początkowo nowa żona bardzo się podobała Wilhelmowi, ale w niedługim czasie przestał się nią interesować. Jego pozamałżeńskie związki stają się głośne zwłaszcza wówczas, gdy próbuje uwieść żonę maharadży, który następnie żąda zadośćuczynienia. Skandale oddalają go jeszcze bardziej od ojca.

Wilhelm pasjonował sie sportem. Odnosił sukcesy w grze w tenisa i niekiedy wygrywał wyścigi samochodowe.

Po abdykacji swojego swojego ojca Wilhelm wyjechał do Holandii, gdzie cierpiał na nudę, skazany przez królową Wilhelminę na areszt domowy w probostwie na opustoszałej wyspie na północy kraju.

W końcu Wilhelm wraca do Berlina gdzie wiódł bardzo swobodne życie, spędzając czas na koktajlach i szalonych przyjęciach, z dala od Cecylii, przekonany, iż Hohenzollernowie nigdy już nie wrócą na tron.

Odmówił wstąpienia do partii nazistowskiej. W latach międzywojennych rezydował głównie w swych prywatnych zamkach Cecilienhof w Poczdamie i w zamku oleśnickim na Dolnym Śląsku.

W pierwszych latach XX wieku miał romans ze śpiewaczką operową Geraldine Farrar. Był znany jako miłośnik sportu, ufundował w 1908 Puchar Kronprinza (obecnie Puchar Niemiec w piłce nożnej).

Po II wojnie światowej został uwięziony przez Francuzów, a następnie umieszczony w areszcie domowym w zamku Hohenzollernów. Ostatnie lata życia spędził u boku dawnej pokojówki z Cecilienhof w skromnych warunkach. Umarł niemal dokładnie dziesięć lat po ojcu, 20 lipca 1951 roku.