Z Wikipedii

Ten artykuł dotyczy ptaka. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.

Wrona siwa
Systematyka
Domena	eukarioty
Królestwo	zwierzęta
Typ	strunowce
Podtyp	kręgowce
Gromada	ptaki
Podgromada	Neornithes
Nadrząd	neognatyczne
Rząd	wróblowe
Podrząd	śpiewające
Rodzina	krukowate
Gatunek	wrona
Podgatunek	C. cornix cornix C. cornix capellanus C. cornix sharpii C. cornix pallescens C. cornix sardonius
Nazwa systematyczna
Corvus cornix
Linnaeus, 1758
Zasięg występowania
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Wrona siwa (wrona) (Corvus cornix) – średni ptak z rodziny krukowatych, zasadniczo wędrowny, choć duża część osobników jest już osiadła (zwłaszcza populacje miejskie). Występuje w Europie od Półwyspu Apenińskiego i Łaby po Ural.
W Polsce średnio liczny ptak lęgowy. Najliczniejsza w górach i na pogórzu, w dolinach rzek i nad jeziorami. Od lat 30. ubiegłego wieku zaczęła gnieździć się w Warszawie, a później także w innych większych miastach (Poznań - od lat 50., Wrocław, Kraków, Gdańsk - od lat 70.). Dawniej w pobliżu dużych miast zimowała także duża liczba ptaków ze wschodu Europy, obecnie przylatuje ich znacznie mniej, a na zimowych noclegowiskach dominują ptaki z populacji osiadłych.

[edytuj] Taksonomia

Do niedawna wrona siwa uznawana była za jeden z podgatunków wrony Corvus corone, jako Corvus corone cornix, jednak ostatnie badania (z roku 2003) wykazały, że ze względu na znaczne różnice w upierzeniu, kojarzenie selektywne oraz zmniejszoną genetyczną żywotność mieszańców, wrona siwa i czarnowron powinny być traktowane jako dwa osobne gatunki, mimo że mieszańce są płodne. Również inny z dawniejszych podgatunków, wrona amerykańska (w. krótkodzioba) Corvus corone brachyrhynchos, uzyskał już status osobnego gatunku jako Corvus brachyrhynchos.

Inne podgatunki zamieszkują:

• Corvus cornix sharpii – Sardynia, Sycylia, Półwysep Apeniński, południe Półwyspu Bałkańskiego, Azja Mniejsza, Mołdawia, Ukraina, Kaukaz, Ałtaj, Kazachstan i dalej na wschód po Iran i Turkmenistan.
• Corvus cornix pallescens – Cypr, południe Azji Mniejszej, Lewant i Egipt oraz Mezopotamia.
• Corvus cornix capellanus – Irak i Iran.
• Corvus cornix sardonius – Lewant.

[edytuj] Charakterystyka

Głowa wrony

Obie płci ubarwione jednakowo. Grzbiet i brzuch popielate, natomiast górna część piersi, głowa, skrzydła i ogon czarne z metalicznym połyskiem. Dziób czarny, masywny, nieco zakrzywiony.

Tworzy wieloletnie pary. W mieście przebywa cały dzień w swoim rewirze, który lustruje z kominów i anten, co łatwo zaobserwować. Mało płochliwa i bardzo szybko przystosowuje się do terenów zurbanizowanych i obecności człowieka.

Głos: m.in. ochrypłe, szorstkie krakanie "kree".

Wymiary średnie 

dł. ciała ok. 45-50 cm
rozpiętość skrzydeł ok. 90-100 cm
waga ok. 510 g

[edytuj] Biotop

Dawniej prawie wyłącznie doliny rzek, obrzeża jezior, małe laski w pobliżu łąk i terenów wilgotnych. Obecnie także obrzeża wszelkich lasów i zadrzewień śródpolnych oraz parki miejskie.

Gniazdo

Na obrzeżach lasów zwykle w wierzchołku wysokiego drzewa, najczęściej sosny, w rozwidleniu grubych gałęzi. Zbudowane jest z patyków, a wymoszczone często materiałem w kolorze rudym - łykiem drzew, często topól, trawami lub piórami kur domowych. W miastach ich gniazda znajdują się głównie w parkach, zdarzają się gniazda na budynkach czy żurawiach budowlanych.

Jaja

W połowie kwietnia składa 4-6 różnobiegunowych, silnie wydłużonych jaj o tle zielonkawym i średnich wymiarach 43x31 mm.

Wysiadywanie

Od złożenia pierwszego jaja trwa ok. 18-21 dni. Pisklęta opuszczają gniazdo po ok. 5 tygodniach.

Pożywienie

Wszystkożerna, jednak głównie pokarm zwierzęcy - drobne ssaki, ptaki, owady, dżdżownice, również padlina i odpadki ze śmietników.

Ochrona 

Jest objęta ochroną gatunkową częściową.

[edytuj] Zobacz też

Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
o wronie

• ptaki Polski

[edytuj] Linki zewnętrzne

• głos ptaka, format .wav Copyrigtht by Alberto Masi - www.scricciolo.com