Wrzos - Google

Wrzos

Z Wikipedii

(Przekierowano z Wrzos zwyczajny)
Skocz do: nawigacji, szukaj
Ten artykuł dotyczy rośliny. Zobacz też: miejscowość o tej nazwie oraz polski film o tym tytule .
Wrzos
Systematyka wg Reveala
Domena jądrowce
Królestwo rośliny
Podkrólestwo naczyniowe
Nadgromada nasienne
Gromada okrytonasienne
Klasa Rosopsida
Rząd wrzosowce
Rodzina wrzosowate
Rodzaj wrzos
Gatunek wrzos zwyczajny
Nazwa systematyczna
rodzaj: Calluna Salisb. Trans. Linn. Soc. vi: 317. 1802
gatunek: Calluna vulgaris (L.) Hull
The British Flora ed. 2, 1. 1808
Galeria zdjęć i grafik

Wrzos zwyczajny, wrzos pospolity (Calluna vulgaris (L.) Hull) - jedyny gatunek (monotypowy) rośliny wieloletniej z rodzaju wrzos (Calluna Salisb.) należącego do rodziny wrzosowatych (Ericaceae Juss.). Występuje w Europie, północnej Azji, północnej Afryce i w Azji Mniejszej. Jest pospolity na terenie całej Polski.

Spis treści

[edytuj] Charakterystyka

Pokrój
Krzewinka zimozielona, dwupienna,wysoka na 20-80 cm, o gałązkach rozesłanych na ziemi;
Liście
Zimozielone, drobne, kształtu igiełkowatego, ułożone naprzeciwlegle.
Kwiaty
Obupłciowe, drobne, dzwonkowate, różowoliliowe, czterokrotne, zebrane w jednostronnych wielokwiatowych gronach szczytowych, kwitnące od sierpnia do października. Poszczególne kwiaty otoczone są zielonym, 4-listkowym kieliszkiem.
Owoce
Pękająca 4 komorami torebka zawierająca liczne, bardzo drobne nasiona.
Biotop
Bory sosnowe, polany, zręby leśne. Czasem tworzy duże skupiska, tzw. wrzosowiska. Roślina wybitnie kwasolubna. Porasta suche lasy i torfowiska. Potrafi utworzyć wrzosowiska. W Polsce występuje do wysokości 2000 m. Zimnotrwała krzewinka strefy umiarkowanej i chłodnej. Chamefit. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla rzędu (O.) Calluno-Ulicetalia, Ass. Calluno-Sarothamnetum [1]
Znaczenie dla zwierząt
Kwiaty wrzosu odwiedza 8 gatunków pszczolinek, lepiarkowate, porobnice, smukliki i wiele gatunków trzmieli i motyli. Liście zjadają gąsienice 27 gatunków motyli, a także zwińcowate i tasznikowate.[2]

[edytuj] Systematyka

Pozycja w systemie Reveala 

Gromada okrytonasienne (Magnoliophyta Cronquist), podgromada Magnoliophytina Frohne & U. Jensen ex Reveal, klasa Rosopsida Batsch, podklasa ukęślowe (Dilleniidae Takht. ex Reveal & Tahkt.), nadrząd Ericanae Takht., rząd wrzosowce (Ericales Dumort.), podrząd Ericineae Burnett, rodzina wrzosowate (Ericaceae Juss.), plemię Calluneae Klotzsch., rodzaj wrzos (Calluna Salisb.)[3]

[edytuj] Zastosowanie

  • Roślina lecznicza:
    • Surowiec zielarski : ziele (Herba Calunae), kwiaty (Flos Callunae). Surowiec zawiera garbniki, flawonoidy, kwercytynę i mirycetynę, arbutynę, olejki eteryczne, kwasy organiczne, sole mineralane z dużą zawartością krzemionki.
    • Działanie : przeciwzapalne, moczopędne i uspokajające. Stosuje się je przy schorzeniach dróg moczowych, chorobach nerek i przewodu pokarmowego[4]
    • Zbiór i suszenie : w okresie jesiennym ścina się górne części rozkwitających gałązek, a następnie suszy w miejscach przewiewnych i zacienionych. Same kwiaty suszy sie w cienkich warstwach na powietrzu lub w suszarniach w temperaturze około 40 stopni.
  • Roślina miododajna: Miód wrzosowy należy do najlepszych miodów kwiatowych, ma konsystencję galaretowatą i jest trudny do odwirowania z plastrów. Znalazł zastosowanie głównie w leczeniu prostaty. W stanie płynnym ma zabarwienie czerwonobrunatne i konsystencje galaretowatą. Ma też silny aromat i charakterystyczny ostry słodko-gorzki smak . Z jednego ha wrzosowiska pszczoły mogą zebrać nawet 200 kg miodu[5].
  • Roślina ozdobna. Odmiany ozdobne stosuje się w urządzaniu terenów zielonych. Szczególnie nadaje się na obrzeża rabat, do ogrodów skalnych. Jest też doskonałą rośliną okrywową.

[edytuj] Ciekawostki

Korzenie wrzosu są w symbiozie ze strzępkami grzybni. Grzybnia dostarcza roślinie wodę z solami mineralnymi, w zamian pobierając od niej substancje organiczne.[5] (por. mikoryza).

Przypisy

  1. Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4. 
  2. Reinhard Witt, Przewodnik. Krzewy, wyd. Multico, Warszawa 1997
  3. Reveal James L. System of Classification. PBIO 250 Lecture Notes: Plant Taxonomy. Department of Plant Biology, University of Maryland, 1999 Systematyka rodzaju wrzos wg Reveala
  4. Jindřich Krejča, Jan Macků: Atlas roślin leczniczych. Warszawa: Zakł. Nar. im. Ossolińskich, 1989. ISBN 83-04-03281-3. 
  5. 5,0 5,1 Jakub Mowszowicz: Flora jesienna. Przewodnik do oznaczania dziko rosnących jesiennych pospolitych roślin zielnych. Warszawa: WSiP, 1986, s. 164. ISBN 83-02-00607-6. 

Chcą jawnego procesu zabójców Politkowskiej
Centroprawicowa "Nowaja Gazieta" zażądała przeprowadzenia procesu zabójców jej dziennikarki Anny Politkowskiej w trybie jawnym. We wtorek mija druga rocznica śmierci dziennikarki, znanej ze swych krytycznych wobec polityki Kremla artykułów.
"Nobla uczciłem szampanem"
- Naturalnie czasami o tym myślałem, bo wiedziałem, że często byłem wymieniany jako kandydat. Ale nie oczekiwałem tego - powiedział Harald zur Hausen komentując poniedziałkową decyzję o przyznaniu mu Nagrody Nobla. Przyznał, że wiadomość o wyróżnieniu uczcił ze swoimi współpracownikami szklaneczką szampana.
Katastrofa kolejowa pod Budapesztem
Mężczyzna i dwie kobiety zginęli w zderzeniu dwóch pociągów niedaleko stolicy Wegier - Budapesztu. 23 osoby zostały ranne; cztery są w stanie krytycznym. - Niewykluczone, że rozbitych wagonach są jeszcze ciała ofiar - powiedział rzecznik straży pożarnej Pal Gyoerfi.
"Szczepionka, to większa nagroda niż Nobel"
- Szczepionka przeciwko zakażeniu wirusem brodawczaka (HPV) to lepsze ukoronowanie badań nad tym wirusem niż nagroda - tak decyzję o przyznaniu Nobla z dziedziny medycyny prof. Haraldowi zur Hausenowi komentuje profesor Sławomir Majewski z WUM. Oprócz Hausnena Nobla otrzymali odkrywcy wirusa HIV - Francuzi Francoise Barre-Sinoussi i Luc Montagnier. - To w pełni zasłużona nagroda - ocenia prof. Piotr Stępień.
Nobel z medycyny za odkrycie śmiercionośnych wirusów
Niemiec i dwóch Francuzów, Herald zur Hausen, Barre-Sinoussi i Luc Montagnier laureatami nagrody Nobla w dziedzinie medycyny i fizjologii. Karolinska Instytut przyznał tegoroczną nagrodę za odkrycie dwóch wirusów. Jej wysokość wynosi 10 mln koron szwedzkich, czyli ok. 1,4 miliona euro.
Linki: Strona gwna