Zbrodnia nazistowska
Z Wikipedii
Zbrodnia nazistowska (w rozumieniu ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu[1]) - czyn popełniony przez funkcjonariuszy publicznych III Rzeszy Niemieckiej (1933-1945), albo przez nich inspirowany lub tolerowany[1][2], będący zbrodnią przeciwko ludzkości, a w szczególności zbrodnią ludobójstwa[1] (w rozumieniu Konwencji w sprawie zapobiegania i karania zbrodni ludobójstwa, przyjętej w dniu 9 grudnia 1948 r.), a także innym poważnym prześladowaniem z powodu przynależności osób prześladowanych do określonej grupy narodowościowej, politycznej, społecznej, rasowej lub religijnej.[1] Czyn ten, stanowiący według prawa międzynarodowego zbrodnię przeciwko pokojowi, zbrodnię przeciwko ludzkości lub zbrodnię wojenną, nie ulega przedawnieniu.[1]
W polskim prawodawstwie termin "zbrodnia nazistowska" został wprowadzony 1998 w ustawie o IPN-KŚZpNP[3] (ustawa z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu[1] ). W nowelizacji ustawy z dnia 5 marca 1999, przeprowadzonej przez Sejm RP, rozszerzono zakres przestępstw określonych prawem międzynarodowym które nie ulegają przedawnieniu (poprzednio w ustawie z 6 kwietnia 1984 określone jako "zbrodnie hitlerowskie, stalinowskie i inne przestępstwa stanowiące według prawa międzynarodowego zbrodnie wojenne lub zbrodnie przeciwko ludzkości") o "zbrodnie nazistowskie, komunistyczne oraz przestępstwa stanowiące zbrodnie przeciwko pokojowi, ludzkości lub zbrodnie wojenne".[4]
W ustawie z 18 grudnia 1998 o IPN-KŚZpNP, termin "zbrodnia nazistowska" zastąpił poprzednio funkcjonujący termin "zbrodnia hitlerowska", określony w ustawie z 1984 o IPN-GKBZpNP[5] (ustawa z dnia 6 kwietnia 1984 o Instytucie Pamięci Narodowej - Główna Komisja Badania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu[6]).
Określnie "zbrodnie hitlerowskie", zostało zdefiniowane w Encyklopedii Popularnej PWN z 1982 jako: "zbrodnie dokonane w okresie istnienia III Rzeszy (1933-1945) przez funkcjonariuszy aparatu partyjnego (NSDAP), państwowych i organizacji hitlerowskich jako wynik planowej polityki hitlerowskiej; zbrodnie hitlerowskie dokonane w Niemczech i w okupowanych krajach Europy określone zostały przez Międzynarodowy Trybunał Wojskowy w Norymberdze (1945) jako zbrodnie przeciwko pokojowi, zbrodnie wojenne i zbrodnie przeciwko ludzkości".[7]
Śledztwa w sprawach zbrodni nazistowskich (w szczególności dotyczące sprawców zamieszkujących na terenie Niemiec), prowadzone są przez Instytut Pamięci Narodowej we współpracy z Centralą Badania Zbrodni Narodowosocjalistycznych (niem. Zentrale Stelle der Landesjustizverwaltungen zur Aufklärung Nationalsozialistischer Verbrechen) w Ludwigsburgu, utworzoną w grudniu 1958.
Spis treści |
[edytuj] Åšciganie zbrodni nazistowskich po 1945
Po zakończeniu II wojny światowej, w Polsce powołano odpowiednie organy zajmujące się badaniem zbrodni nazistowskich, gromadzeniem materiałów dokumentacyjnych oraz prowadzeniem śledztw w tym zakresie. Główną instytucją odpowiedzialną za te działania, była powołana uchwałą Prezydium KRN z dnia 29 marca 1945 (oraz dekretem KRN z 10 listopada 1945 jako specjalny organ Ministerstwa Sprawiedliwości), Główna Komisja Badania Zbrodni Niemieckich w Polsce.
Instytucja ta współpracowała z placówkami Polskiej Misji Wojskowej do Badania Niemieckich Zbrodni Wojennych, działającej na terenie stref okupacyjnych w Niemczech. W wyniku jej prac, wpisano 7405[8] zbrodniarzy na listę Centralnego Rejestru Zbrodniarzy Wojennych i Podejrzanych (CROWCASS), co stanowiło podstawę do ich ewentualnej ekstradycji. W wyniku dalszych dochodzeń śledczych, w latach 1946-1950 doprowadzono do ekstradycji na terytorium Polski, 1803[8] zbrodniarzy hitlerowskich. Wskutek negatywnego ustosunkowania się alianckich władz okupacyjnych, nie uzyskano ekstradycji 5600[8] zbrodniarzy.
Od 1959 instytucja (od 1949 pod nazwą Główna Komisja Badania Zbrodni Hitlerowskich w Polsce), udzielała pomocy prawnej i dokumentacyjnej instytucjom zagranicznym, zajmującymi się badaniem i ściganiem zbrodni nazistowskich. Zmiana uwarunkowań geopolitycznych, spowodowała iż w okresie 1959-1964 niepowodzeniem zakończyły się próby szerszej współpracy z wymiarem sprawiedliwości RFN, który w tym okresie z reguły negatywnie rozpatrywał propozycje współpracy prawnej i dokumentacyjnej ze strony Polskiej[8].
W latach 1965-1979 Główna Komisja Badania Zbrodni Hitlerowskich w Polsce, przekazała do prokuratur, sądów oraz central ścigania (w przeważającej części znajdujących się w RFN), 31 215 protokołów zeznań świadków, 26 107 kopii dokumentów, 120 000 klatek mikrofilmów, dotyczących poszczególnych zbrodni nazistowskich i ich sprawców (była to największa liczba dokumentów przekazanych przez kraj znajdujący pod okupacją niemiecką w czasie II wojny światowej)[8]. W tym samym okresie wysłano na procesy do RFN 604 świadków, 51 świadków do Austrii, 9 do Holandii, zorganizowano w Polsce 25 wizji lokalnych oraz sesji zagranicznych sądów przysięgłych, a także udzielono pomocy prawnej dla 813 zagranicznych prokuratorów, sędziów lub adwokatów (z RFN, Austrii, Holandii i Berlina Zachodniego)[8], którzy przebywali w Polsce w celu prowadzenia działalności śledczej lub dochodzeniowej.
Mimo tych wysiłków nie udało się zakończyć sukcesem większości prowadzonych spraw, ponieważ m. in. 90 %[8] szefów placówek Gestapo odpowiedzialnych za zbrodnie popełnione w czasie okupacji niemieckiej w Polsce, uniknęło odpowiedzialności karnej. Nie udało się pociągnąć do odpowiedzialności takich zbrodniarzy hitlerowskich jak Wilhelm Koppe czy Heinz Reinefarth, mimo dostarczenia przez Polskę niezaprzeczalnych dowodów winy podejrzanych. W większości przypadków, poza zasięgiem polskiego wymiaru sprawiedliwości znaleźli się nazistowscy funkcjonariusze RSHA i innych centralnych urzędów III Rzeszy (nawet jeżeli przeciwko nim prowadzone były śledztwa)[8], zbrodniarze z Wehrmachtu, Waffen SS oraz cywilnej administracji niemieckiej (np. spośród członków tzw. "rządu" Generalnego Gubernatorstwa, tylko dwie osoby zostały oskarżone i osądzone w procesach przed Najwyższym Trybunałem Narodowym - Hans Frank oraz Josef Bühler).
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Ustawa z dania 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisja Ścigania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu.
- ↑ Ściganie zbrodni nazistowskich w Polsce w latach 1939-2004.
- ↑ Instytut Pamięci Narodowej - Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu
- ↑ Uchwała Senatu RP z dnia 18 marca 1999 w sprawie ustawy o zmianie ustawy o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu.
- ↑ Instytut Pamięci Narodowej - Główna Komisja Badania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu
- ↑ Ustawa z dnia 6 kwietnia 1984 r. o Głównej Komisji Badania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu - Instytut Pamięci Narodowej
- ↑ Encyklopedia Popularna PWN. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1982, s. 889. ISBN 83-01-01750-3.
- ↑ 8,0 8,1 8,2 8,3 8,4 8,5 8,6 8,7 Stanisław Kania: Zbrodnie hitlerowskie w Polsce. Warszawa: Główna Komisja Badania Zbrodni Hitlerowskich w Polsce, 1983, ss. 20-22. ISBN 83-217-2351-9.
[edytuj] Zobacz też
- Zbrodnie niemieckie w Polsce (1939-1945)
- Zbrodnie nazistowskie w Polsce
- Miejsca zbrodni nazistowskich w Polsce
- Centralny Rejestr Przestępców Wojennych i Podejrzanych (CROWCASS)
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Instytut Pamięci Narodowej - Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu
- Ściganie zbrodni nazistowskich w Polsce w latach 1939-2004 - Instytut Pamięci Narodowej
- Centralny Rejestr Przestępców Wojennych i Podejrzanych (CROWCASS) - fragment, lista włoskich przestępców wojennych
- Åšledztwa i sprawy (zbrodnie nazistowskie, komunistyczne i inne) prowadzone przez IPN za okres sprawozdawczy 2005, z lutego 2006
| McCain-Obama: jak ratować Amerykę z kryzysu? |
 Jak wyjść z ekonomicznego kryzysu i jaką cenę zapłacą za niego Amerykanie? Drugą w tej kampanii prezydenckiej debatę Johna McCaina i Baracka Obamy zdominowała tematyka gospodarcza. Nie zabrakło też pytań o politykę zagraniczną przyszłego gospodarza Białego Domu.
|
| Koniec islandzkiego raju dla Polaków? |
 Islandzki rząd boryka się z wielkim kryzysem finansowym. - Ludzie wykupują wszystko ze sklepów, powoli brakuje jedzenia - napisał na Kontakt TVN24 nasz internauta. Inni internauci studzą emocje, ale podkreślają: marzenia Polaków o szybkim wzbogaceniu się na dalekiej północy szybko pryskają.
|
| WyjdÄ… z Guantanamo, pojadÄ… do USA |
 W bezprecedensowym orzeczeniu, amerykański sędzia federalny nakazał nie tylko uwolnienie 17 chińskich Ujgurów trzymanych przez siedem lat w bazie Guantanamo. Kazał też wpuścić ich do Stanów Zjednoczonych, ponieważ po powrocie do Chin, mogłoby im grozić jeszcze większe niebezpieczeństwo, niż w amerykańskim więzieniu.
|
| Studenci z Kalifornii za ObamÄ… |
 Uniwersytet Stanford w Kalifornii to kuźnia amerykańskich kadr, szczególnie zaplecze dla pobliskiej Doliny Krzemowej. To także demokratyczny bastion, w którym niekwestionowanym faworytem jest Barack Obama.
|
| Obama bliżej Białego Domu |
 Demokratyczny senator Barack Obama cieszy się większym poparciem Amerykanów od swojego republikańskiego rywala Johna McCaina - wynika z najnowszych przedwyborczych sondaży przeprowadzonych przez kilka amerykańskich ośrodków badania opinii publicznej i mediów.
|