Zugspitze
Z Wikipedii
Współrzędne: 47°25' N 10°59' E
| Zugspitze | |
 Zugspitze widok z północnego wschodu (z doliny Loisach) |
|
| Państwo | Niemcy (Bawaria), Austria (Tyrol) |
| Pasmo | Północne Tyrolsko-Bawarskie Alpy Wapienne |
| Wysokość | 2962,06 m n.p.m. |
| Wybitność | 1745 m |
| Data zdobycia | 27 sierpnia 1820 |
| Pierwsze wejście | Josef Naus |
  Zugspitze
|
|
Zugspitze (2962 m n.p.m.) – najwyższy szczyt w Niemczech.
Spis treści |
[edytuj] Położenie i okolica
Zugspitze należy do pasma górskiego Wettersteingebirge znajdującego się w Alpach bawarskich (Tyrolsko-Bawarskich Alpach Wapiennych) na granicy niemiecko-austriackiej w okręgu Garmisch-Partenkirchen. Nazwa góry pochodzi od częstych lawin (z niemieckiego: Lawinenzüge) schodzących w dół stromej północnej ściany.
Na masywie Zugspitze spotykają się grań główna Wetterstein (stanowiąca granicę pomiędzy Austrią i Niemcami), grań Blassen i grań Waxenstein. Również tutaj znajdują się dwa z kilku niemieckich lodowców – Schneeferner i Höllentalferner.
Na płaskowyżu Zugspitze, zwanym Zugspitzplatt, znajduje się najwyżej położony i jedyny w Niemczech ośrodek narciarski na lodowcu. Na wierzchołku góry znajduje się ponad stuletnie schronisko monachijskiej sekcji Niemieckiego Związku Alpejskiego tzw. Münchener Haus. Również od ponad stu lat na szczycie góry stoi stacja meteorologiczna, zbierająca dane o lokalnym klimacie w ramach międzynarodowego projektu GAW.
Wierzchołek jest dostępny dla turystów, którzy mogą skorzystać z kolejki zębatej, której trasa prowadzi w wydrążonym wewnątrz góry tunelu (Bayerischen Zugspitzbahn) bądź kolejki linowej (Eibsee-Seilbahn) od strony niemieckiej, lub korzystając z tyrolskiej kolejki linowej (Tiroler Zugspitzbahn) od strony austriackiej.
Dla bardziej wytrawnych turystów istnieje szereg wariantów wejścia na szczyt o własnych siłach. Jedną z możliwości jest podejście od strony austriackiej ściezką wiodącą z Ehrwaldu. Najbardziej ekscytujace drogi prowadzące na szczyt wiodą jednak od strony niemieckiej. Wyruszając z Piekielnej Doliny (Höllental) można wejść na szczyt na dwa sposoby. Pierwszy sposób, bardziej bezpośredni i zajmujący około sześciu godzin marszu, prowadzi do końca rzeczonej doliny, gdzie czeka nas wspinaczka po znakomicie ubezpieczonej pionowej ścianie, następnie krótki kawałek piargiem, a później lodowcem do kolejnej pionowej ścianki, prowadzącej już na szczyt. Innym sposobem jest przejście słynnej grani Jubiläumsgrat od strony Alpspitze. Startując z górnej stacji kolejki na Alpspitze. Ten sposób zajmuje około 12 godzin wymagającej wspinaczki po nieco gorzej ubezpieczonym terenie, istnieje jednak możliwość awaryjnego noclegu w blaszanej chatce Höllentalgrat-Hütte w połowie grani.
[edytuj] Historia
Pierwsza wzmianka o Zugspitze pojawia się w 1590 roku w opisie granicy pomiędzy hrabstwem Werdenfels a Austrią. Nazwa ta była jednak tak nieznana, iż nawet 200 lat później, w wydanym w 1796 roku "Wycieczkowym Atlasie Bawarii" żadna wzmianka o Zugspitze się nie pojawia. Dla ówcześnie żyjących miejscowych hodowców rogacizny czy handlarzy drewnem, wysoki masyw Zugspitze nie odgrywał żadnej ekonomicznej ani turystycznej roli.
W XIX wieku zainteresowanie masywem zaczęło wzrastać. 7 sierpnia 1807 roku ruszyła z Partenkirchen pierwsza udokumentowana ekspedycja w kierunku szczytu. W skład ekipy wchodzili: François Gabriel Graf von Bray, Prezes Ratyzbońskiego Towarzystwa Botanicznego, botanik Kaspar Graf von Sternberg, profesor Charles François Duval, generał Reinhard Friedrich Freiherr von Werneck i dwunastu pomocników, w tym tragarze i przewodnicy. Celem ekspedycji było ustalanie biegu i zmian temperatury górskiej rzeki Partnach aż do jej źródeł na zachodnim końcu Doliny Rein oraz opis flory regionu. Pomimo że członkowie ekspedycji działali w bliskiej odległości, około 4 km od szczytu, w sprawozdaniu Grafa Braysa nie ma o nim żadnej wzmianki.
[edytuj] Pierwsze udokumentowane zdobycie
Pierwsze udokumentowane zdobycie szczytu zostało dokonane przez grupę osób prowadzoną przez podporucznika Jozefa Nausa dnia 27 sierpnia 1820 w ramach działalności Biura Topograficznego Króla Bawarii. W grupie tej byli pomocnik Maier oraz przewodnik górski Georg Deutschl. 7 stycznia 1882 F. Kilger, H. Zametzer, J. Zametzer oraz H. Schwaiger przeprowadzili pierwsze zimowe wejście na szczyt.
[edytuj] Wysokościowa Stacja Meteorologiczna
Jesienią 1898 radca Adolf Wenz przedstawił projekt obserwatorium meteorogicznego na Zugspitze. Pomysł ten był efektem wcześniejszych rozmów Centrali Meteorologicznej z Monachium oraz Niemieckiego i Austriackiego Towarzystwa Alpejskiego. Budowa rozpoczęła się w 1899 roku. 19 lipca 1900 roku zwierzchnictwo nad obserwatorium przejął rząd królewski. Josef Enzensperger, meteorolog, alpinista, a w późniejszym czasie badacz Antarktyki jako pierwszy objął w 1900 stanowisko obserwatora w nowej stacji.
Od tamtego czasu, z krótką przerwą po wojnie w 1945, w stacji nieprzerwanie dokonuje się pomiarów pogody. Dziś zwierzchnictwo nad stacją przejęła Niemiecka Służba Meteorologiczna. Niedaleko działa również austriacka automatyczna stacja pogodowa.
[edytuj] Dokładna wysokość
Dość długo wysokość Zugspitze szacowano na 2960 do 2970 metrów. Najnowsze pomiary Bawarskiego Krajowego Urzędu Pomiarowego wskazują na dokładną wartość 2962,06 m. Z tego powodu jedna z kawiarni na Zugspitze nazwana została "2962".
 Zugspitze widziane z Ehrwaldu |
 Zugspitzplatt i Zugspitze widzane z Hohen Munde |
 Zugspitze widziane z doliny Rein |
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Zugspitze w serwisie Korona Europy
- Strona Bawarskiej kolejki zębatej Zugspitzbahn (niemiecki)
- Strona Tyrolskiej kolejki linowej na Zugspitze (niemiecki)
- Jubiläumsgrat (niemiecki)
- Piekielna Dolina (Höllental) pod Zugspitze
- Zdjęcia z przejścia na Zugspitze z Doliny Rein
[edytuj] Panoramy z Zugspitze
| Prezydent wpadł w turbulencje |
 Prezydencki samolot znów dał się Lechowi Kaczyńskiemu we znaki. Po epizodzie z mongolskim mrozem TU-154 M tym razem wpadł w silne turbulencje i dwa razy podchodził do lądowania w Seulu.
|
| Incydent na lotnisku w Delhi |
 Międzynarodowe lotnisko Indiry Gandhi w Delhi działa w piątek nad ranem (czasu lokalnego) normalnie, mimo wcześniejszych doniesień mediów, że doszło tu do strzelaniny. Podróżni usłyszeli "ostre dżwięki". Natychmiast wybuchł zamęt i przerażenie. Zaraz potem, powołując się na strony internetowe BBC, agencja Reuters poinformowała o zabiciu przez indyjskie siły specjalne sześciu uzbrojonych osób. Zaprzeczyła temu indyjska telewizja NDTV oraz policja, mówiąc o "drobnym incydencie". Korespondent IAR w indiach Krzysztof Renik mówi jednak na antenie TVN24, że padły dwie serie strzałów przed wejściem na lotnisko.
|
| Inicjatywa Steibach ma zielone światło |
 Niemiecki parlament Bundestag przyjął ustawę otwierającą drogę dla utworzenia w Berlinie placówki poświęconej powojennym wysiedleniom Niemców z dawnych wschodnich terenów III Rzeszy. Przewiduje ona ustanowienie pod auspicjami Niemieckiego Muzeum Historycznego niesamodzielnej fundacji powierniczej "Ucieczka, Wypędzenie, Pojednanie", roboczo zwanej wcześniej "Widocznym Znakiem". Do rady fundacji wejść chce pomysłodawczyni Erika Steinbach.
|
| Kałasze nadal podbijają świat |
 Rosja jest nadal światowym mocarstwem. Przynajmniej jeśli chodzi o produkcje broni. W porównaniu z 2007 rokiem, eksport rosyjskiej broni ma wzrosnąć o kolejne 12,5 proc. do ponad ośmiu miliardów dolarów - powiedział wicedyrektor rządowej i instytucji ds. współpracy wojskowo-technicznej z zagranicą (FSWTS) Wiaczesław Dzirkaln.
|
| Putin o wieszaniu "za jaja": dlaczego za jedno? |
 - Dlaczego za jedno? - zapytał retorycznie rosyjski premier Władimir Putin, kiedy zapytano go, czy prawdziwe są informacje, że chciał powiesić Micheila Saakaszwilego "za jedno miejsce", w odwecie za gruzińskie działania w Osetii Południowej.
|